Pablo Palazuelo (1927-2003) - Sigilla

Litografía de Pablo Palazuelo (* 1927 † 2003. Madryt) zatytułowana „Sigilla”
Ta praca należy do serii "Emblema", stworzonej przez Palazuelo w 1980 roku.
Podpisana na płycie przez artystę.
Wydana przez Maeght. Drukowana w Arte París * Edycja wyczerpana *
Wykonana na papierze Arches o wysokiej gramaturze, z charakterystycznym znakiem wodnym.
Zawiera certyfikat autentyczności (COA).

*** OSTATNIE EGZemplarze ***

Wymiary: 80 x 58 cm
Rok: 1980
Wydanie: 3000 szt.
Stan: Doskonały (ta praca nigdy nie była oprawiana ani wystawiana, zawsze przechowywana w profesjonalnym segregatorze sztuki, dzięki czemu zachowała doskonały stan).
Pochodzenie: Kolekcja prywatna.

Dzieło zostanie ostrożnie zademonstrowane i zapakowane w kartonową przesyłkę wzmocnioną. Wysyłka będzie potwierdzona numerem śledzenia.

Do wysyłki zostanie dodane również ubezpieczenie transportu o wartości końcowej dzieła z pełnym zwrotem w przypadku utraty lub uszkodzenia, bez kosztów dla kupującego.

(*) Pablo Palazuelo studiował architekturę w Madrycie i w Royal Institute of British Architects w Oxfordzie. Od 1939 r. zajmował się wyłącznie malarstwem. Po krótkim rozwijaniu stylu neokubistycznego będącego kontynuacją Picassa i Braque’a, zaczął interesować się dziełem rzeźbiarzy takich jak Naum Gabo i Anton Pevsner oraz malarstwem Paula Klee, które wywarło na niego głęboki wpływ.
Jego pierwsze abstrakcyjne rysunki opierały się na obserwacji struktur naturalnych, takich jak kryształy śniegu, mikroskopowe badania komórek lub fotografie lotnicze; poszukiwanie struktur geometrycznych i ich proporcji matematycznych charakteryzowało twórczość Palazuelo na całej jego drodze twórczej.
W 1948 osiadł na Pabellón Español de la Ciudad Universitaria w Paryżu, gdzie spotkał Chillidę.
Jego pierwsza wystawa indywidualna miała miejsce w Galerii Maeght w Paryżu w 1955 roku. Następnie wystawiał w najważniejszych muzeach europejskich i amerykańskich, takich jak Guggenheim w Nowym Jorku, Carnegie International w Pittsburghu, czy Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Wersalu.
W 1954 rozpoczął rozwijanie działalności rzeźbiarskiej, która osiągnęła swój najlepszy moment w latach 70. Z czasem jego geometria nabrała większej dynamiki i elastyczności, a rytm stał się szybszy: fragmentacja na powierzchni tworzy całą siatkę linii prostych i łamanych, a pojawia się struktura krystalizacji.
W 1969 powrócił do Hiszpanii, gdzie założył ostateczne studio. Został uhonorowany Złotą Medalem Sztuk Pięknych w 1982 roku. W 2004 roku otrzymał Nagrodę Velázquez Ministra Kultury Hiszpanii.