Baptiste Laurent - Boat Cementery Chess

„Boat Cementery Chess”, 2019 , akwarela, tusz chiński, posca na papierze, 130x130cm
podpisano z tyłu, wysłane zwinięte

Baptiste Laurent (1980, Nantes) jest artystą wizualnym, który mieszka i pracuje
w Madrycie i Paryżu.
Wystawiał się w różnych instytucjach artystycznych i kulturalnych,
w tym Institut français de Madrid, Le Palais de Tokyo, Galeria
La Caja, Esquina Nua, Espacio Seara, Galeria Gazzambo, Alliance
française, Museo Nacional de Antropología, Galeria FL.
Jego tradycyjnym środkiem wyrazu jest malarstwo, ale pracuje też
w rzeźbie i rozwija projekty o silnym komponentcie literackim,
społecznym i antropologicznym.
W swoich najnowszych publikacjach i wystawach, „Conversaciones y
puñetazos”, „Mauvaises Tournures”, „Bajo el Mismo Mar” i „Exit”,
wciąż eksperymentował z twórczą pracą kolaboracyjną z innymi artystami
wizualnymi i autorami literackimi.
Jako artysta anty-akademicki i eklektyczny, lubi synkretyzować
style malarskie, oscylując między neofikcyjną narracją, malarstwem graficznym
a ekspresjonistyczną abstrakcją.
Założyciel wspólnej pracowni „Latolier” w dzielnicy Usera w Madrycie,
prowadzi dynamiczną społeczność artystów wizualnych z Hiszpanii i zagranicy.

(En)tropicos seria/
Dni powtarzają się. Kilka miesięcy temu przeszliśmy przez atypową chwilę. Nasza przestrzeń jest mała, a czas długi. Zostaliśmy przytłoczeni brakiem czasu, lecz teraz zaskoczeni jesteśmy nadmiarem. Introspektywny gest, nowy horyzont, gdzie zbliżamy się do naszej wyobraźni. Zaskoczenie zmianą, bezprecedensowy krzyk, który pyta „co dalej?”
Baptiste wykorzystuje ten dystopijny pejzaż, by stworzyć kolejny świt, nowy świt. Budowa tych malowideł wynika z potrzeby odnowienia krajobrazu, z pragnienia zapomnianej natury. Aby ją ponownie odkryć, ożywić ją.
Źródłem impulsu do tej symbiozy jest opowieść antropologa i założyciela
strukturalizmu, Claude’a Lévi-Straussa: w 1935 roku Lévi-Strauss wyruszył w poszukiwaniu autentycznej, czystej Brazylii, obdarzonej dziką energią i odrębną naturą.
Autor „Tristes Tropiques” częściowo spełnił swoje oczekiwania wobec podróży. Jego lęk przedstawiany jest w fragmencie tekstu o proroczych konotacjach: „Za kilka wieków, w tym samym miejscu, inny podróżnik, tak zdesperowany jak ja, będzie żałować zniknięcia tego, co mogłem zobaczyć i czego mnie ominęło”. Ofiara podwójnego schorzenia, wszystko co widzę rani mnie, a ja bezlitośnie karzę się za niezbyt mocne spojrzenie.
Jak podróżnik, płótna Baptiste’a (en)tropikalne prowadzą go do miejsca, w którym może ponownie odnaleźć swoją witalność.
Być może te gatunki nie istnieją, może te idylliczne krajobrazy nigdy nie istniały. Ale okno, które Baptiste otwiera, wpuszcza powietrze, którego nie możemy już dzisiaj oddychać. Baptiste oferuje nam utopię; poprzez swoje gesty proponuje przemiany paradygmatu, możliwą ekologię. Dla Greków słowo entropia miało dwa znaczenia: ewolucję i transformację. Dla fizyków jest miarą nieporządku systemu. Identyfikując nieporządek, przekształcając go