Baptiste Laurent - Volcan rose

"Volcan Rose", 130x97cm, 2020 akryl i pigmenty na płótnie
Podpisano z tyłu, wysyłane zwinięte.

Seria (En)tropicos/
Dni same się powtarzają. Kilka miesięcy temu przeżyliśmy
niezwykły moment. Nasza przestrzeń jest mała, a czas długi.
Ogarnęła nas skrajna niedostępność czasu, lecz teraz zaskakuje nas nadmiar. Introspektywny gest, nowy horyzont, ku któremu
zbliżamy się do naszej wyobraźni. Zaskoczenie zmianą, nadzwyczajny krzyk woła „co dalej?
Baptiste wykorzystuje ten dystopijny panorama, by stworzyć
drogi kolejny świt, nowy świt. Budowa tych
malarstw wynika z potrzeby odnowy krajobrazu,
z pragnienia zapomnianej natury. Aby ją odnaleźć, ożywić ją.
Impuls tej symbiozy znajdziemy w opowieści antropologa i założyciela
strukturalizmu, Claude’a Lévi-Straussa: w 1935 roku Lévi-Strauss
wyruszył na poszukiwanie autentycznego, czystego Brazylu,
z wyposażoną w dziką energię i wyjątkową naturę.
Autor „Tristes Tropiques” częściowo spełnił
oczekiwania podróży. Jego niepokój przedstawiony jest w fragmencie tekstu z proroczymi
nastrojami: „Za kilkaset lat, w tym samym miejscu,
inny podróżnik, równie zdesperowany jak ja, będzie żałować
zginięcia tego, co mógłem zobaczyć, a co mi umknęło”. Ofiara podwójnej choroby, wszystko, co widzę, boli mnie, a ja bezlitośnie oskarżam siebie, że nie widziałem wystarczająco jasno.
Jak podróżnik, en/tropikalne płótna Baptiste’a prowadzą go do miejsca, w którym może odnowić swoją witalność.
Być może te gatunki nie istnieją, być może te idylliczne krajobrazy nigdy nie istniały. Ale okno, które Baptiste otwiera, wpuszcza powietrze, którego nie możemy już dzisiaj oddychać. Baptiste oferuje nam utopię; poprzez swoje gesty proponuje przemianę paradygmatu, możliłą ekologię. Dla Greków słowo entropia miało dwa znaczenia: ewolucję i przemianę. Dla fizyków to miara disorderu systemu. Identyfikując disorder, przekształcając go.

Baptiste Laurent (1980, Nantes) jest sztukmisto wizualnym, który mieszka i pracuje
w Madrycie i Paryżu.
Wystawiał w różnych instytucjach artystycznych i kulturalnych,
między innymi w Institut français de Madrid, Le Palais de Tokyo, Galeria
La Caja, Esquina Nua, Espacio Seara, Galeria Gazzambo, Alliance
française, Museo Nacional de Antropología, Galeria FL.
Jego tradycyjnym środkiem wyrazu jest malarstwo, ale pracuje także w rzeźbie
i rozwija projekty o wyraźnym liternackim, społecznym i
antropologicznym charakterze.
W najnowszych publikacjach i wystawach, „Conversaciones y
puñetazos”, „Mauvaises Tournures”, „Bajo el Mismo Mar” i „Exit”,
znał wielokrotnie eksperymentował z pracą twórczą we współpracy
z innymi artystami wizualnymi i autorami literackimi.
Jako antyakademicki i eklektyczny artysta lubi synkretyzować
style malarskie, oscylując między neofikcyjną narracją, grafiką
malarstwa a ekspresjonistyczną abstrakcją.
Założyciel wspólnego studia Latolier w dzielnicy Usera w Madrycie, prowadzi dynamiczną społeczność hiszpańskich i międzynarodowych artystów wizualnych.