Baptiste Laurent - Soleil Jaune

"Soleil Jaune", 42x30cm, 2023 akwarela i tusz chiński na papierze
Podpisano z tyłu, wysyłane zwinięte.

Serie (En)tropicos/
Dni się powtarzają. Kilka miesięcy temu przeżyliśmy
chwilę nienormalną. Nasza przestrzeń jest mała, a czas długi. Czuliśmy się przytłoczeni brakiem czasu,
ale teraz jesteśmy zaskoczeni nadmiarem. Gest introspekcyjny, nowy horyzont, gdzie
zbliżamy się do wyobraźni. Zagubienie zmian, bezprecedensowy krzyk pyta: „co dalej?”
Baptiste wykorzystuje ten dystopijny pejzaż, by stworzyć
kolejny świt, nowy świt. Budowa tych malowideł wynika z potrzeby odnowy krajobrazu,
z pragnienia zapomnianej natury. Aby ją odkryć na nowo, ożywić.
Stymulacją tej symbiozy jest odnalezienie w opowieści antropologa i założyciela
strukturalizmu, Claude’a Lévi-Straussa: w 1935 roku Lévi-Strauss wyruszył
w poszukiwaniu autentycznego, czystego Brazylii, obdarzonego dziką energią i wyjątkową naturą.
Autor „Tristes Tropiques” częściowo spełnił swoje oczekiwania wobec podróży. Jego niepokój
jest przedstawiony w fragmencie tekstu o proroczych konotacjach: „Za kilka wieków, w tym samym miejscu,
inný podróżnik, równie zrozpaczony jak ja, będzie opłakiwał zniknięcie tego, co mogłem zobaczyć i co mi się wymknęło”. Ofiara podwójnej choroby, wszystko, co widzę, rani mnie, a ja bezwzględnie karzę się za to, że nie spojrzałem wystarczająco intensywnie.
Jak podróżnik, płótna Baptiste’a (en)tropikalne prowadzą go do miejsca, gdzie może ponownie odnaleźć swoją witalność.
Być może te gatunki nie istnieją, może te idylliczne krajobrazy nigdy nie istniały. Ale okno,
które Baptiste otwiera, wpuszcza do środka powietrze, które dzisiaj nie możemy już oddychać. Baptiste oferuje nam utopię; poprzez swoje gesty proponuje przemianę parady, możliwą ekologię. Dla Greków entropy miała dwa znaczenia: ewolucja i transformacja. Dla fizyków jest miarą nieporządku systemu. Identyfikując nieporządek, przekształcając go

Baptiste Laurent (1980, Nantes) to artysta wizualny mieszkający i pracujący w Madrycie i Paryżu.
Wystawiał się w różnych instytucjach artystycznych i kulturalnych, w tym w Institut français de Madrid, Le Palais de Tokyo, Galeria La Caja, Esquina Nua, Espacio Seara, Gazzambo Gallery, Alliance française, Museo Nacional de Antropología, Galeria FL.
Jego tradycyjnym medium jest malarstwo, ale zajmuje się także rzeźbą i rozwija projekty o silnym charakterze literackim, społecznym i antropologicznym.
W najnowszych publikacjach i wystawach, takich jak „Conversaciones y puñetazos”, „Mauvaises Tournures”, „Bajo el Mismo Mar” i „Exit”,
wielokrotnie eksperymentował z twórczą pracą zespołową z innymi artystami wizualnymi i autorami literackimi.
Jako artysta antyakademicki i eklektyczny lubi synkretyzować style malarskie, oscylując między neofiguratywną narracją, malarstwem graficznym a ekspresjonistyczną abstrakcją.
Założyciel wspólnego studia 'Latolier' w dzielnicy Usera w Madrycie, prowadzi dynamiczną społeczność hiszpańskich i międzynarodowych artystów wizualnych