Baptiste Laurent - Ride in the storm

„Ride in the storm”, 42x30cm, 2023 akwarela i tusz chiński na papierze
Podpisano z tyłu, wysłane zwinięte.

Seria (En)tropicos/
Dni same siebie powtarzają. Kilka miesięcy temu przeszliśmy przez nietypowy moment. Nasza przestrzeń jest mała, a czas długi. Brakowało nam czasu, a teraz zaskakuje nas nadmiar. Introspektywny gest, nowy horyzont, gdzie zbliżamy się do naszej wyobraźni. Zaskoczenie zmianą, bezprecedensowy krzyk pyta „co dalej?”.
Baptiste wykorzystuje ten dystopijny pejzaż, by stworzyć kolejny świtaj, nowy świt. Budowa tych malowideł wynika z potrzeby odnowy pejzażu, z pragnienia zapomnianej natury. Aby ją odnaleźć, ożywić.
Źródłem impulsu do tej symbiozy jest opowieść antropologa i założyciela strukturalizmu, Claude’a Lévi-Straussa: w 1935 roku Lévi-Strauss wyruszył w poszukiwaniu autentycznej, czystej Brazylii, obdarzonej dziką energią i odrębną naturą.
Autor „Tristes Tropiques” częściowo spełnił swoje oczekiwania związane z podróżą. Jego niepokój ukazany jest w fragmencie tekstu o przenośnym zabarwieniu: „Za kilka stuleci, w tym samym miejscu, inny podróżnik, tak zrozpaczony jak ja, będzie opłakiwał zniknięcie tego, co mógłbym zobaczyć i co mi umknęło”. Ofiara podwójnej choroby, wszystko, co widzę, boli mnie i nieubłaganie karzę się za to, że nie patrzyłem wystarczająco intensywnie.
Jak podróżnik, płótna en/tropical Baptiste’a prowadzą go do miejsca, gdzie może odnaleźć swoją witalność. Być może te gatunki nie istnieją, być może te idylliczne krajobrazy nigdy nie istniały. Ale okno, które Baptiste otwiera, wpuszcza powietrze, którego już nie możemy dziś oddychać. Baptiste proponuje nam utopię; poprzez jego gesty proponuje zmianę paradygmatu, możliwą ekologię. Dla Greków słowo entropia miało dwa znaczenia: ewolucję i przemianę. Dla fizyków jest miarą nieporządku układu. Identyfikując nieporządek, przekształcając go.

Baptiste Laurent (1980, Nantes) jest artystą wizualnym, który mieszkа i tworzy w Madrycie i Paryżu.
Występował w różnych instytucjach artystycznych i kulturalnych, w tym w Institut français de Madrid, Le Palais de Tokyo, Galerii La Caja, Esquina Nua, Espacio Seara, Gazzambo Gallery, Alliance française, Museo Nacional de Antropología, Galeria FL.
Jego tradycyjne medium to malarstwo, lecz pracuje też w rzeźbie i rozwija projekty o silnym składniku literackim, społecznym i antropologicznym.
W najnowszych publikacjach i wystawach, takich jak „Conversaciones y puñetazos”, „Mauvaises Tournures”, „Bajo el Mismo Mar” i „Exit”, wielokrotnie eksperymentował z pracą twórczą w porozumieniu z innymi artystami wizualnymi i autorami literackimi.
Jako artysta anty-akademicki i eklektyczny lubi synkretyzować style malarskie, oscylując między neofiguratywną narracją, malarstwem graficznym a ekspresjonistyczną abstrakcją.
Założyciel wspólnego studia „Latolier” w dzielnicy Usera w Madrycie, prowadzi dynamiczną społeczność hiszpańskich i międzynarodowych artystów wizualnych.