ANA DEL CASTILLO - Villa in Malta

Uwielbiam nowe formy w architekturze i oświetlenie budynków o zmierzchu; tym razem malowany przeze mnie dom znajduje się na Malcie, awangardowa willa z kamienia i bielenia. Zastosowano pigmenty z akrylami na płótnie i papierze. Wykończenie żywicą epoksydową, wykończenie żywicą nie jest doskonałe, niedoskonałości podczas schnięcia nadają każdemu dziełu inny charakter. Z drugiej strony wykończenie jest błyszczące, artystka pragnie nadać swoim pracom wyraźny charakter fotograficzny.

Artystka dołącza certyfikat autentyczności, wysyła dzieło ubezpieczone, z numerem śledzenia i z maksymalną szybkością.
Ana del Castillo jest fotografką i artystką, laureatką licznych nagród, pracuje dla różnych agencji na całym świecie, wystawiała swoje prace w Londynie, we Włoszech i w Hiszpanii.
Wykorzystuje swoje fotografie jako inspirację w większości swoich obrazów, w których dominuje architektura i miejskie pejzaże różnych miast w Europie lub w Ameryce.
Ekonomistka i multidyscyplinarna artystka (Godella, Walencja, 1963). Zawodowo jest ekonomistką, zajmuje się handlem online w ostatnich latach, działalność tę odłożyła, aby całkowicie poświęcić się podróżowaniu, eksperymentowaniu jako malarka i pracy dla różnych międzynarodowych agencji jako fotografka.
Jej początki w fotografii sięgają dzieciństwa; jej prace ukazały się w gazecie ABC, w publikacjach Ministerstwa Kultury, różnorodnych książkach, katalogach, na billboardach autobusów Castellón, a także w licznych nagrodach i wystawach w Londynie lub Madrycie. Jej wykształcenie akademickie trwało wiele lat pod okiem fotografki Tere Arcos.
Odnajduje w Europie, chociaż globalizacja postępuje w zawrotnym tempie, w każdym kraju i jego miastach unikalne cechy, które stara się uchwycić na swoich zdjęciach, zarówno ludzi spotykanych na ulicy, jak i budynków z różnych epok, czy chwil w każdym miejscu.
Jej podróże na Islandię, do Szwajcarii, Ameryki Południowej, Afryki czy Norwegii wywarły na nią wpływ gór, architektur i mórz, będące kolejnymi wielkimi motywami zarówno na poziomie malarskim, jak i fotograficznym.
Jej poświęcenie malarstwu miało miejsce później. Rozpoczęła formację artystyczną pod kierunkiem artysty Álvaro Romero w latach dziewięćdziesiątych, kontynuowała naukę u godellensego malarza Germá Llorísa, następnie u malarza Fernando Jiméneza i Lucii Peiró i Lloret, uznanej artystki plastycznej. «Na początku nowego wieku była współzałożycielką heterogenicznej grupy artystycznej o nazwie Equipo-Argo, która obecnie składa się z trzynastu kobiet, prowadzącej działalność w hali przemysłowej w pobliżu miasta Walencja; grupa utrzymuje stały kontakt między sobą oraz z awangardami artystycznymi w różnych dziedzinach. Jednym z celów grupy jest argumentacja i realizacja jednej lub dwóch wystaw rocznie. Już przeprowadzono wiele wystaw przez tę grupę na naszej geograficznej przestrzeni.

Technicznie do tworzenia swoich obrazów używa pigmentów w proszku, „ich zakres tonalny jest idealny dla moich obrazów, co przemienia pracownię w swego rodzaju laboratorium talerzy i proszków, w którym spoiwa, żywice itd. tworzą chaotyczny wszechświat, w którym czuję się absolutnie spokojna i kreatywna”.
W ostatnich latach jej twórczość artystyczna została zaprezentowana na wystawach, wyróżnieniach i nagrodach. Wśród najważniejszych osiągnięć w 2016 roku, z zespołem Equipo-Argo, kolektyw w Centre d’Art Taller d’Ivars w Benissa (Alicante), kolektyw w maju w espai.inf, przestrzeni wystawowej na Uniwersytecie Politechnicznej w Walencji oraz wystawa kolektywna Sala Virgen de la Fuente (Teruel), Kolektyw w Casa Cultura Rocafort „La Superficie del Círculo”; w 2017 roku, z tym samym zespołem, Mirada de Dona w sali wystaw La Marina El Puig de Santa María (Valencia), Sala Exposiciones Antiguo Ayuntamiento Bétera (Valencia), Sala Exposiciones Museros (Valencia), Mirada de Dona w Sala Exposiciones La Eliana (Valencia), Paisatge Urbà w Sala Exposiciones Náquera (Valencia); a w 2018 również z Equipo-Argo w Sala Exposiciones Villa Eugenia de Godella (Valencia) z „Abstractus”, kolektywna Sala Exposiciones Municipal de Mislata (Valencia) i Sala Exposiciones Biblioteca Dénia (Alicante) z „Abstractus”, oraz kolektywna w Sala Exposiciones Massamagrell (Valencia) z „Black and White”.

Została wybrana do XXXIV Certamen Pintura „Salvador Soria” Vila de Benissa (Alicante), na wystawę Festival D´Arts Quart de Poblet (Valencia), do XIII Premio de pintura Desideri Llombarte w Peñarroya de Tastavins (Teruel) w 2016 roku. W kolejnym roku została wybrana przez Fundación Legado Andalusí, touring jej dzieła po całym kraju, finalistka Premi de Pintura Ciutat de Manises (Valencia), wybrana w Valencia Ciutat Oberta Bienal de las Artes de Valencia. Na 2018 rok jej dzieło zostało wybrane do serii Dances de Alcalá w nagrodzie fotografii Stowarzyszenia Turystycznego Gúdar-Javalambre (Teruel), później wygrane w kolejnych edycjach, oraz wybrane w Międzynarodowym Konkursie Sztuki „José Camarón” w Segorbe.

W nagrodach otrzymała w 2014 roku nagrodę Camarón w konkursie Sztuki w Segorbe (Castellón), indywidualnie zaprezentowała serię Europa w Instants w Fundacji Bancaja Segorbe, w 2016 r. wygrała Maraton fotograficzny Las Provincias w Dénii (Alicante), wygrała nagrodę Balearia oraz wyróżnienie w I Premio Eurostars Hotel Real de Fotografía. Została wybrana i zaprezentowała się w sali Entidad Cultural Valenciana El Piló w 2016 i 2023, a wraz z Equipo-Argo zorganizowała wystawę w prestiżowej galerii Godella Villa Eugenia w 2018 r., która później trafiła do sali wystaw Municipal w Mislacie.

Ponownie została wybrana z pracami wystawionymi w Międzynarodowym Konkursie Sztuki Jose Camarón w Segorbe w 2020, 2023 i 2024.

Pod koniec 2024 roku zrealizowała wystawę zbiorową w Galerii Ronda w Walencji i jest reprezentowana również przez Galerię del Sol zlokalizowaną w Walencji.

Przyznano jej nagrodę fotografii Dziedzictwo Narodowe od rąk hrabiny w Madrycie w grudniu 2024.

Wciąż otrzymuje liczne wyróżnienia za swoje fotografie i obrazy, a w najbliższych miesiącach ma zaplanowanych kilka wystaw w całej Hiszpanii.

Według prestiżowego krytyka LFMM „jej architektoniczne prace przekraczają plan fotograficzny, zyskując surrealistyczny akcent, który nadaje im niezaprzeczalną wartość”.

Patxi Guerrero Carot (Profesor Uniwersytetu Jaime I) publikował w różnych mediach.