Baptiste Laurent - Palmera Oasis

"Palmera oasis", 130x97cm, XXL 2020 acrylic and posca on canvas
Podpisano na odwrocie, wysyłane w rolce.

Seria (En)tropicos/
Dni same się powtarzają. Kilka miesięcy temu przeszliśmy przez nietypowy moment. Nasza przestrzeń jest mała i czas długi. Byliśmy przytłoczeni brakiem czasu, ale teraz zaskakuje nas nadmiar. Introspektywny gest, nowy horyzont, gdzie zbliżamy się do naszej wyobraźni. Zagadnienie zmiany, bezprecedensowy krzyk pyta „co dalej?”
Baptiste używa tego dystopijnego pejzażu, aby stworzyć kolejne świtu, nowy świt. Budowa tych malowideł wynika z potrzeby odnowienia krajobrazu, z pragnienia zapomnianej natury. Aby ją ponownie odkryć, ożywić.
Źródłem bodźca do tej symbiozy jest historia antropologa i założyciela strukturalizmu, Claude’a Lévi-Straussa: w 1935 roku Lévi-Strauss wyruszył w poszukiwaniu autentycznej, czystej Brazylii, urządzonej dziką energią i unikalną naturą.
Autor „Tristes Tropiques” częściowo spełnił swoje oczekiwania podróży. Jego niepokój jest przedstawiony w fragmencie tekstu o proroczych undertonach: „Za kilkaset lat, w tym samym miejscu, inny podróżnik, równie zrozpaczony jak ja, będzie opłakiwał zniknięcie czego, co mogłem zobaczyć i co mi uciekło”. Ofiara podwójnej choroby, wszystko, co widzę, rani mnie, i bezlitośnie karzę się za to, że nie patrzyłem wystarczająco.
Jak podróżnik, płótna en/tropikalne Baptiste’a prowadzą go do miejsca, gdzie może ponownie odnaleźć swoją witalność. Być może te gatunki nie istnieją, być może te idylliczne krajobrazy nigdy nie istniały. Ale okno, które Baptiste otwiera, wpuszcza powietrze, które dzisiaj już nie możemy oddychać. Baptiste oferuje nam utopię; poprzez swoje gesty proponuje zmianę paradygmatu, możliwą ekologię. Dla Greków słowo entropia miało dwa znaczenia: ewolucję i transformację. Dla fizyków to miara nieporządku systemu. Identyfikując nieporządek, przekształcając go

Baptiste Laurent (1980, Nantes) jest artystą wizualnym, który żyje i pracuje w Madrycie i Paryżu.
Wystawiał w różnych instytucjach artystycznych i kulturalnych, w tym w Institut français de Madrid, Le Palais de Tokyo, Galeria La Caja, Esquina Nua, Espacio Seara, Gazzambo Gallery, Alliance française, Museo Nacional de Antropología, Galeria FL.
Jego tradycyjnym medium jest malarstwo, ale pracuje także w rzeźbie i rozwija projekty o silnym literackim, społecznym i antropologicznym charakterze.
W najnowszych publikacjach i wystawach, „Conversaciones y puñetazos”, „Mauvaises Tournures”, „Bajo el Mismo Mar” i „Exit”, wielokrotnie eksperymentował z wspólną twórczością z innymi artystami wizualnymi i autorami literackimi.
Jako artysta antyakademicki i eklektyczny lubi synkretyzować style malarskie, oscylując między neofiguratywną narracją, malarstwem graficzny, a abstrakcją ekspresjonistyczną.
Założyciel wspólnego studia „Latolier” w dzielnicy Usera w Madrycie, prowadzi dynamiczną społeczność hiszpańskich i międzynarodowych artystów wizualnych