Bachibouzouk (1977) - Haring vs Banksy

Świetna praca brukselskiego artysty Bachibouzouk.

W tej serii brukselski artysta Bachibouzouk bawi się historią sztuki, jak zbyt ciekawskie dziecko, któremu udało się dorwać muzeum i bombę farb.

Poprzez te « Tomato Soup Can », orchestruje radosną, niemal niemożliwą kolizję trzech gigantów sztuki współczesnej: Haringa, Banksy’ego.

Duo popowy, miejski i kliniczny, przerobiony sprayem, jak tylko Bachibouzouk potrafi to robić.

Punkt wyjścia, oczywiście, stanowi plakat Banksy’ego, sam w sobie będący już ukłonem (albo ukłon w ukłon) w stronę ikonicznej Campbell’s Soup Andy’ego Warhola.

Bachibouzouk wślizguje się tam niczym trzeci muskieter.

Rezultat: dialog między dwiema estetykami, z których żadna nie potrzebowała rozmówcy... a jednak, razem zaczynają mówić głośno i nawet śmiać się.

Aerozole, starannie wybrane z żywą paletą, sprzeciwiają się zbyt zachowawczemu dziedzictwu pracowni.

Każdy kolor zdaje się rzec: « A gdyby sztuka współczesna przestała brać siebie na serio na trzy minuty? »

Ale za humorem kryje się prawdziwa myśl: Bachibouzouk bada powtarzalność przemysłową ikon artystycznych.

Co staje się symbolem, gdy go kopiuje się, potem kopiuje kopię, a następnie maluje na wierzch samych odwołań, które już były zniekształcone?

Może coś bardziej uczciwego: dzieło, które akceptuje, że nie narodziło się samo, lecz w zgiełku kultury, w karnawale obrazów i przeróbek.

Nakładając te warstwy odwołań, artysta przemienia puszkę — zwykły przedmiot, symbol konsumpcji, fetisz pop — w metaforę naszej przesycającej epoki: wszystko już widziano, zremiksowano, zderwowano… a jednak, dzięki pojedynczemu gestowi (i kilku dobrych sprayach), coś nowego się pojawia.

Trochę jakby, krążąc po muzeum luster, dostrzec w nim własne odbicie.

Z dużym dowcipem, odrobiną irreverencji i radosną jasnością, Bachibouzouk przypomina, że sztuka może być przede wszystkim grą: grą poważną, tak, ale jednak grą.

A w tej grze jego Tomato Soup Can są elementami, które łamią wszystkie blokady.