Agathe Toman - CLOUD #4 11/15

Dzieło to należy do „COLLECTION PARTAGÉE” artysty. Papier art paperowy o wysokiej jakości.
Fotografia artystyczna z ziarnem. Zrobiona w Hossegor, Francja. Lato 2021.
Fotografia zostanie wysłana w rolce, nie jest oprawiona, dołączony zostanie certyfikat autentyczności, uzupełniony i podpisany przez artystę. Dzieło numerowane, ręcznie podpisane, z przodu i z tyłu.
Agathe Toman – artystka, od 2021 roku notowana w Sotheby’s.

Biografia artystki:
Urodzona w 1989 roku, o francusko-austriacko-czeskich korzeniach, Agathe Toman jest francuską artystką multidyscyplinarną, której talent obejmuje malarstwo, poezję, a także rzeźbę, rysunek i fotografię. Po studiach w prestiżowej École de la Chambre Syndicale de la Couture Parisienne oraz kilku latach pracy jako stylistka w domach haute couture we Francji w Paryżu, dziewięć lat temu Agathe poczuła potrzebę skoncentrowania się wyłącznie na swojej twórczości artystycznej.
Obecnie osiadła w Landes od trzynastu lat, Agathe wyłania się jako rosnąca gwiazda sceny sztuki współczesnej, ceniona zarówno na arenie krajowej, jak i międzynarodowej.

Notowana w Sotheby’s od 2021 roku, jej prace były licytowane trzy razy, co świadczy o szybkim wzroście i akceptacji w kręgach sztuki prestiżowych. Jej znaczący udział w różnych salonach, w tym w Art Paris, przyniósł jej ogromny sukces, umacniając jej obecność w licznych kolekcjach prywatnych na całym świecie.

Paleta Agathe faworyzuje głębokie odcienie czerni i błękitu, dyskretną chromatię w ruchu. Jej malarstwo wykorzystuje czyste pigmenty, tusze, farby olejne i akryle o zdumiewającej intensywności, które dążą do ponownego nawiązania kontaktu z ukrytymi rzeczami, przenosząc widza poza widzialne. Tkanina wywiera moc, oddaje echo własnym doświadczeniom.

Jej rysunki, wykonane długopisem Bic, noszą w sobie destabilizującą siłę przyciągania.
Fotografie Agathe wprowadzają w zamieszanie abstrakcjami kalejdoskopowymi, zatopiają w nas spokojne doznania, wspomnienie doskonałej bezciążności, która była naszym początkiem.
-setki jej wierszy wyznaczają rytm jej wszechświata charakteryzującego jej twórczość. Pierwszy zbiór pod tytułem „You will have to learn to smile again” ukaże się zimą 2024 roku.

Poza praktyką artystyczną Agathe jest również głęboko zaangażowana w studia analizy psychoanalitycznej w nurcie analizy transakcyjnej, które kontynuuje od czterech lat w Paryżu. Ta eksploracja wzbogaca jej proces koncepcyjny, umożliwiając integrację bardzo głębokich wymiarów psychologicznych w jej sztuce, która nabiera nowych warstw.

Agathe nie rozdziela swojej sztuki od swoich zaangażowań społecznych. Skupia swoje dzieła na kluczowych tematach, takich jak zdrowie psychiczne, ochrona środowiska i edukacja. Te punkty refleksji nie tylko pojawiają się w jej sztuce, lecz stanowią integralną część jej tożsamości artystycznej i osobowości.

Jej praca została uznana i szeroko komentowana w renomowanych publikacjach, w tym Forbes, L’Oeil i Elle, co podkreśla jej znaczący wpływ w dziedzinie sztuki współczesnej.

Jacqui Ottoman nieustannie fascynuje i inspiruje publiczność na całym świecie, oferując poprzez swoje dzieła okno na złożoność ludzkiego doświadczenia, tak jak ją postrzega i przemienia w sztukę. Doświadczenia, którymi dzieli się z wielką hojnością.

"MOJA WIZJA:
Moja praca bada głębokie więzi między psychą a ciałem, tka dialogy między umysłem a materią. Pytam o ich sposób funkcjonowania w ich środowisku, o powiązania, które tworzą, i o drgania, zarówno odczuwalne, jak i niedostrzegalne, które rodzą się z tych relacji.
Badaję tematy takie jak tożsamość, pamięć, natura ludzka oraz relacja jednostki z jej otoczeniem. Moje prace noszą w sobie głęboką emocjonalność i pewne napięcie, zapraszając widza do introspekcyjnej refleksji, otwierając drogę do nieświadomości.

Zakreślam tę wolę w samej materialności moich dzieł: zdecydowanie abstrakcyjne, w monochromach, z odcieniem niuansów, tam gdzie ciemność współistnieje z jasnością, niebieski błyska w kontakcie z czernią, albo świeci samodzielnie. Mamy tu obecność/nieobecność światła.
Moje malowidła, instalacje, rysunki i fotografie są każdą absolutną kreacją, wolne od imitacji, wywołujące czystą emocję, prowokujące przebudzenie Niewidzialnego; moje prace stają się w ten sposób lustrami tych wewnętrznych, nieujawnionych aspektów.

Uważne zgranie między moimi rękami a pigmentami, węgłami, długopisem i farbami, poprzez depozycję materii na papierze lub płótnie. Moje techniki wykonania nigdy się nie powtarzają, rezultat niekontrolowany. Wzrasta wyjątkowość.

Pracuję tak, by utrwalić ruch materii, gęstość światła, dodając cząstkę siebie, dla przebudzenia Ja.

Zawsze jest coś, czego nie podejrzewaliśmy. Coś nieoczekiwanego. To nieskończenie wyrażone, silnie stłumione, subtelnie pobudzane, co podbija i zalewa nas. Woda, grawitacja, kora drzew, te wszechobecności, przemieniają obserwatora swoją siłą. Pojawia się wyjątkowy, wyraźny odcisk, liryczna abstrakcja, moje prace są autoportretami, portretami części mnie.
Mówię, że moje twórczości są „materializacjami stanów psychicznych”, pejzażami ludzkimi, niciami mojej duszy, zapraszającymi innych, by się w nie wtopili.
Ich wartość nie jest estetyczna, lecz tkwi w drganiach, które moje prace wywołują w patrzącym. To dwie wrażliwości, które spotykają się, a nie dwie oddzielne indywidualności. To proces żywy. Dzieło przekracza natychmiastowość. Traktuję je jak istoty aktywne, tworzące nowe więzi między nami, w nas samych.

Patrzący staje się z kolei twórcą, nadając życiu dzieła w alchemii rezonansów psychicznych.

Zobowiązuję się do ścieżki ku nowej wizji Ja, samego siebie, świata i innych.

Jeżeli widz zechce teraz zostać zaproszony, to rezonanse psychiczne zbiegną się i zgodzą w jednej wspólnej symfonii, zacznie się dialog, poczuje rytm. Anamorfoza swojej duszy naszkicuje się, niewyrażalny odblask. To poetyczne doświadczenie.
Intensywne i potężne obecności. Wymagające doświadczenie.

Chcę, by moje prace wyostrzyły ludzkie umysły, ostrzyły dusze i by emocje znalazły w nich echo, by słowa w nich rezonowały.
To, co jest ważne, to to, co dzieło mobilizuje w nas i wynik tego spotkania.

„Cierpienie psychiczne jest związane ze wszystkim, co wymyka się procesowi symbolizacji subiektywnego przeżywania. Cierpimy z powodu tego, co jest psychicznie zablokowane, lub w oczekiwaniu na psychiczne zapisy. Człowiek cierpi nie tylko z powodu wydarzeń czy pewnych myśli, lecz także dlatego, że niektóre procesy w nim nie znalazły lustra, echa, wysłuchania i receptaklu i pozostają w stanie wędrowania.” René Roussillon – Podręcznik psychologii i psychopathologii klinicznej ogólnej, s. 146.

#Exclusivedfta