Stefano Nurra - Grass

Trawa rozwija się na zwartej, zielonej powierzchni, przecinanej białymi przecięciami, które łamią jedność przestrzeni. Pociągnięcia pędzla, gęste i ukierunkowane, budują teren wibrujący, prawie żywy, gdzie sama materia malarska staje się pejzażem.

Białe linie, nieregularne i grube, nie wyznaczają granic, lecz dzielą: to niestabilne granice, pęknięcia, które przerywają ciągłość i na nowo definiują przestrzeń wzrokową. W tym scenariuszu dwie postacie teniserów wydają się izolowane, zawieszone na fragmentach boiska, które nie komunikują się ze sobą w pełni.

Gesto sportowe — serwis, oczekiwanie — przemienia się w dialog, który nie doszedł do skutku. Nie ma bezpośredniego porównania, lecz dystans: każda postać zamknięta w własnym fragmencie, zmuszona poruszać się w granicach nałożonych przez samą strukturę dzieła.