Pablo Palazuelo (1927-2003) - Sigilla

Litografía Pablo Palazuelo (ur. 1927, † 2003, Madryt) tytułowana „Sigilla”
Ta praca należy do serii „Emblema”, stworzonej przez Palazuelo w 1980 roku.
Podpisana na płycie przez artystę.
Wydana przez Maeght. Wydrukowana przez Arte París * Edycja wyczerpana *
Wykonana na papierze Arches o wysokiej gramaturze, z charakterystyczną wodą znakową.
Zawiera Certyfikat Autentyczności (COA).

*** OSTATNIE EGZEMPLARY ***

Wymiary: 80 x 58 cm
Rok: 1980
Edycja: 3000 egz.
Stan: Doskonały (niniejsze dzieło nigdy nie było oprawiane ani eksponowane, zawsze przechowywane w profesjonalnym folderze sztuki, dlatego zachowuje się w doskonałym stanie).
Pochodzenie: Kolekcja prywatna.

Dzieło zostanie starannie przygotowane do wysyłki i zapakowane w karton wzmacniany. Wysyłka będzie rejestrowana z numerem śledzenia.

Wysyłka obejmie także ubezpieczenie transportowe na końcową wartość dzieła z pełnym zwrotem w przypadku utraty lub uszkodzenia, bez kosztów dla kupującego.

(*) Pablo Palazuelo studiował architekturę w Madrycie i w Royal Institute of British Architects w Oxfordzie. Od 1939 roku poświęcił się wyłącznie malarstwu. Po krótkim rozwoju stylu neokubistycznego będącego kontynuacją prac Picassa i Braque’a, zaczął interesować się twórczością rzeźbiarzy takich jak Naum Gabo i Anton Pevsner oraz malarstwem Paula Klee, które wywarło na niego głęboki wpływ.
Jego pierwsze rysunki abstrakcyjne opierały się na obserwacji struktur naturalnych, takich jak kryształy śniegu, mikroskopijne badania komórek czy zdjęcia lotnicze; poszukiwanie struktur geometrycznych i ich proporcji matematycznych charakteryzowało twórczość Palazuelo przez całą jego karierę.
W 1948 roku osiedlił się w Hiszpańskim Pawilonie na Université de París, gdzie spotkał Chillidę.
Jego pierwsza wystawa indywidualna miała miejsce w Galerii Maeght w Paryżu w 1955 roku. Następnie wystawiał w najważniejszych muzeach europejskich i amerykańskich, takich jak Guggenheim w Nowym Jorku, Carnegie International w Pittsburgu, czy Musée d’Art Moderne w Wersalu.
W 1954 roku zaczął rozwijać rzeźbiarską stronę twórczości, która osiągnęła swój najlepszy moment w latach 70. Z czasem jego geometria nabrała większej dynamiki i elastyczności, a tempo stało się szybsze: fragmentacja na powierzchni tworzy całą siatkę prostych i łamanych linii i rodzi strukturę krystalizacji.
W 1969 roku powrócił do Hiszpanii, gdzie założył swoje stałe studio. Został odznaczony Złotą Medalą Sztuk Pięknych w 1982 roku. W 2004 roku otrzymał Nagrodę Velázquez MIńistra Kultury Hiszpanii.