Bachibouzouk (1977) - Warhol vs Banksy vs Hirst

Świetna robota belgijskiego artysty Bachibouzouk.

W tej serii artysta z Brukseli Bachibouzouk bawi się w skok w górę po historii sztuki niczym dziecko zbyt ciekawskie, które dorwało muzeum i bombę farby. Poprzez „Tomato Soup Can” urządzając sobie radosną, totalnie niewiarygodną kolizję między trzema gigantami sztuki współczesnej: Warhol, Banksy i Hirst. Pop-artowy, miejski i kliniczny tri-centryzm, poddany obróbce aerozolem – tylko Bachibouzouk potrafi to zrobić.

Punkt wyjścia, oczywiście, to plakat Banksy’ego, będący już spojrzeniem w stronę ikonicznego Campbell’s Soup Andy’ego Warhola. Bachibouzouk wślizguje się tam niczym czwarty muszkieter, lecz nie uzbrojony w szablę, a w punkty – te słynne obsesyjne „dots” Damiena Hirsta, które delikatnie kładzie na każdej puszce. Efekt: dialog między trzema estetykami, z których żadna nie potrzebowała rozmówcy… a jednak razem zaczynają mówić głośno i nawet śmiać się.

Aerosole, starannie dobrane z żywą paletą barw, przerywają zbyt ostrożne dziedzictwo warsztatów. Każdy kolor wydaje się głosić: „A co, jeśli sztuka współczesna przestałaby brać wszystko na poważnie na trzy minuty?”.
Ale za humorem kryje się prawdziwa myśl: Bachibouzouk pyta o industrialną powtarzalność ikon artystycznych. Co staje się symbolem, gdy go skopiujemy, potem skopiujemy kopię, a potem przemalujemy już i tak sfabrykowane odnośniki? Może coś bardziej uczciwego: dzieło, które akceptuje, że nie narodziło się samo, lecz w szumie kulturowym, w karnawale obrazów i przeróbek.

Nakładając na siebie te warstwy odniesień, artysta przekształca puszkę — codzienny przedmiot, symbol konsumpcji, fetysz pop — w metaforę naszej przesiąkniętej czasem epoki: wszystko już widziane, z remixem, zderykowane… a jednak, dzięki wyjątkowemu gestowi (i kilku dobrych sprayów), coś nowego pojawia się na horyzoncie. Trochę jakby, kręcąc się w muzeum luster, zaczynało się dostrzegać własny odbicie.

Z dużą dozą humoru, odrobiną przymrużenia oka i radosną jasnością, Bachibouzouk przypomina nam, że sztuka może być przede wszystkim grą: grą poważną, tak, ale jednak grą. A w tej grze Tomato Soup Can to elementy, które odblokowują wszystkie zamknięcia."