Jonathan Swift - Gulliver's Travels - 1925

"Podróże Gullivera" Johna J. Swift, il. 48 tablic autorstwa Harry'ego Theakera - Ward, Lock, Londyn - ok. 1925 pierwsze tym samym wydanie brytyjskie - 18 cm x 15 cm - stan: dobry, w oryginalnym oprawie wydawcy z tablicą przymocowaną do okładki, lekkie ścierki na grzbiecie, ilustrowane endpaper, wszystkie tablice autorstwa Theakera, niektóre kartki z przebarwieniami. Gulliver podróżuje, oryginalnie tytułowany Podróże do kilku odległych narodów świata. W czterech częściach. Lemuel Gulliver, najpierw chirurg, a potem kapitan kilku statków, to powieść prozatorska satyryczna z 1726 r. napisana przez anglo-irlandzkiego pisarza i duchownego Jonathana Swift. Powieść karykaturuje ludzką naturę i fikcyjny podgatunek literacki „podróżnicze opowieści”. Gulliver’s Travels jest jednym z najsłynniejszych klasyków zarówno literatury angielskiej, jak i światowej, i spopularyzował fikcyjną wyspę Liliput. Poeta John Gay skomentował dzieło słowami: „Czytane jest wszędzie, od rady gabinetowej po przedszkole.” Mimo że powieść jest powszechnie klasyfikowana jako literatura dziecięca, Swift pierwotnie napisał ją jako satyrę polityczną. Książka była adaptowana na przedstawienia teatralne, filmy, telewizję i radio na przestrzeni wieków. Opowieść dotyczy Lemuela Gullivera, zadzierzgniętego Anglika, który podróżuje do serii dziwnych i odległych krain, zamieszkanych przez niezwykłe istoty odzwierciedlające różne aspekty natury ludzkiej i społeczeństwa. W Lilipucie spotyka maluczkich ludzi zaangażowanych w drobne spory polityczne; w Brobdingnag jeden jest małym człowiekiem pośród gigantów, którzy krytykują europejskie zwyczaje; w Lapucie spotyka nierozsądnych intelektualistów oderwanych od rzeczywistości; a w kraju Houyhnhnms znajduje racjonalne konie żyjące w pokoju obok dzikich humanoidalnych stworów zwanych Yahoo. Przez te podróże powieść karykatuje wady różnych cywilizacji. Nie wiadomo dokładnie, kiedy Swift zaczął pisać powieść, ale uważa się, że był to jej protest przeciwko popularnym gatunkom literackim. Do połowy 1725 roku książka była ukończona i jako satyra polityczna jest bardzo prawdopodobne, że Swift zlecił innemu pisarzowi skopiowanie manuskryptu, aby jego autorstwo nie mogło zostać użyte jako dowód w razie ewentualnego procesu. Powieść zawiera również liczne fikcyjne wyrazy, nazywane językiem Liliputian, które krytycy twierdzą, że mogły być zainspirowane hebrajskim. Po publikacji książka odniosła natychmiastowy sukces, a Swift utrzymywał, że napisał Gulliver’s Travels „aby bardziej drażnić świat niż go rozweselać”. Początkowe opinie publiczne były przychylne; większość czytelników chwaliła trafną satyrę, realistyczne opisy podróży do odległych krain i polityczne niebezpieczeństwa, z jakimi podróżnicy często muszą się mierzyć jako goście. Jednak niektórzy krytycy oskarżali Swift o nadmierną mizantropię. Angielski powieściopisarz William Thackeray, w szczególności, opisał dzieło jako „blaspemiczne”, twierdząc, że zbyt surowo przedstawia ludzkie społeczeństwa. Gulliver’s Travels pozostaje popularne także w nowoczesnych czasach dzięki przenikliwej krytyce społecznej i motywom. Satyra powieści, a zwłaszcza jej rozbudowana krytyka natury ludzkiej, wad i norm społecznych oraz relacji międzyludzkich, nadal jest studiowana w kręgach literackich. Od jego śmierci Swift wysunął się na czoło najczęściej czytywanych i tłumaczonych irlandzkich autorów, a Gulliver’s Travels utrzymuje pozycję najczęściej drukowanej książki irlandzkiego pisarza w bibliotekach i księgarniach na całym świecie.