Paolo Fedeli - Nocturno

PAOLO FEDELI urodził się w Toskanii w 1957 roku. Ukończył szkołę sztuk plastycznych w Sienie, uzyskując dyplom Mistrza Sztuk. Zorganizował wiele wystaw indywidualnych w Italii i za granicą. Między innymi na Ukrainie, we Francji, w Rosji, w Hiszpanii, w Rzymie i wielu innych. Obecny w kilku Stałych Wystawach. Jego prace znajdują się w wielu zbiorach publicznych i prywatnych. Jego twórczość była recenzowana w czasopismach i gazetach krajowych i międzynarodowych. Uczestniczył w najważniejszych narodowych przeglądach zbiorowych sztuki, zdobywając istotne wzmianki i krytyczne uznanie. Od 1979 roku do dnia dzisiejszego zdobył aż sześćset siedemdziesiąt sześć I Nagrody w konkursach malarskich. Paolo Fedeli jest arkana śpiewem natury.

MÓWIĄ O NIM:

Paolo Fedeli to malarz absolutnej elegancji. Narrator rzadkich i niepoznawalnych zajść, pytań bez odpowiedzi. Jego wędrówki po Toskanii i anonimowej metropolii współczesnego Zachodu, gdzie wszystkie architektoniczne pejzaże przypominają sobie w absurdzie globalizacji, mogą nas zaskakiwać. Podobnie jak zmiana jego języka. Jednak dostrzegamy subtelną zależność między zabudowaniami, wzgórzami, klarownymi niebiosami, nocnym światłem, błyszczącymi wilgocią drogami, dusznymi atmosferami smogu: nigdy nie ma istot żywych, jakby ludzie, codzienność, praca, miłość, nienawiść, rywalizacja, czuwanie, sen uchylili wyobraźni artysty, który chciał wykluczyć ze swojej poetyki jakiekolwiek odwołanie do społecznego, a ściślej mówiąc, do realizmu. Prawdopodobnie francuski poeta Paul Verlaine zgodził się z nim, zachowując odpowiednie dystanse między słowem a kolorem:

Należy potem, żebyś nie wybierał swych słów bez pewnego błędu:
niczego nie jest droższe od szarej piosenki, w której niezgodność łączy się z precyzją.
Idź jak najdalej od zabójczo złośliwych dowcipów, od okrutnego ducha i od nieczystego śmiechu; co powodują łkanie oczu błękitu!
Weź elokwencję i spręż ją w kark!
Oto zatem klucz odczytu Paolo Fedeli: auto-referencjalność i zaskoczenie, które zastąpił mgłą niepewności. Retoryka codzienności i hałas głosów disonansowych zastąpił ciszą zawieszoną w nieobecności. Przedstawienie tego, co rozpoznawalne, zastąpił sublimacją wizualnej poezji.

Paolo Levi