Paolo Fedeli - Parigi di notte

PAOLO FEDELI urodził się w Toskanii w 1957 roku. Ukończył instytut sztuki w Sienie, uzyskując dyplom Mistrza Sztuki. Zorganizował liczne wystawy indywidualne w Italii i za granicą. Między innymi na Ukrainie, we Francji, w Rosji, w Hiszpanii, w Rzymie i wiele innych. Jest obecny na kilku Wystawach Stałych. Jego dzieła znajdują się w wielu zbiorach publicznych i prywatnych. Jego działalność była opisywana w czasopismach i dziennikach krajowych i międzynarodowych. Uczestniczył w największych przeglądach sztuki narodowej, osiągając istotne cytowania i krytyczne wyróżnienia. Od 1979 roku do dziś zdobył aż 176 Pierwszych Nagród w konkursach malarskich. Paolo Fedeli to arkaniczny śpiewak natury.

DICONO DI LUI:

Paolo Fedeli to malarz o absolutnej elegancji. narrator niemożliwych i niepoznawalnych zdarzeń, pytań bez odpowiedzi.
II jego błąkanie się po Toskanii i anonimowej metropolii współczesnego Zachodu, gdzie wszystkie pejzaże architektoniczne zlewają się w absurdzie globalizacji, może nas także zaskakiwać. Podobnie jak zmiana jego języka. Jednak dostrzegamy subtelną więź między zabudowaniami, wzgórzami, jasnymi niebem, nocnymi światłami, błyszczącymi mokrą wilgocią ulicami, zwisającymi odcieniami dymu smogu: nie ma nigdy istot żywych, jakby ludzie, codzienność, praca, miłość, nienawiść, rywalizacja, czuwanie, sen, uniknęły wyobraźni artysty, który chciał wykluczyć ze swojej poetyki jakiekolwiek odniesienie do społecznego, a dokładniej mówiąc do realizmu.
Prawdopodobnie francuski poeta Paul Verlaine zgodziłby się z nim, zachowując odpowiednie odstępy między słowami a kolorami:
Jest konieczne, byś nie wybierał swoich słów bez pewnego błędu:
niczemu nie jest bliższa odtwórcza piosenka szara,
w której niepewność łączy się z precyzją.
Posuwaj się najdalej od zabójczej bystrości
od okrutnego ducha i od nieczystego śmiechu;
które powodują, że oczy błękitu płaczą!
Weź elokwencję i skręć jej kark!
Oto więc klucz do odczytania Paolo Fedeliego: autoreferencyjność i zaskoczenie zastąpione zostały przez mgłę niepewności. Retoryka codzienności i hałas niezgodnych głosów zastąpione zostały przez zawieszoną ciszę nieobecności. Przedstawienie tego, co rozpoznawalne, zastąpione zostało przez sublimację poezji wizualnej.

Paolo Levi