Matteo Ciffo - Reliqua - Poseidon

- Rzeźba współczesna Mattea Ciffo (Włochy - 1987). Tytuł Reliqua - Poseidon
- Rok 2026. Wydanie nr 1/40 - Podpisane i autentykowane przez artystę, z certyfikatem autentyczności
- Materiał: odlewanie na zimno pyłków marmuru i kamienia
- Doskonałe warunki





Collezione RELIQUA

Reliqua to kolekcja obiektów rzeźbiarskich badających związek między materią, pamięcią a istotą. Każdy kawałek prezentuje się jak erodowany monolit, oznaczony upływem czasu, który skrywa w sobie fragment klasyczności: twarz, szczegół anatomiczny, obecność zawieszona między ruiną a świętością.
Dzieło konfiguruje się jako symboliczny i funkcjonalny pojemnik, zdolny przyjąć to, co niewidoczne: wspomnienia, emocje, zapachy.

Kolekcja wywodzi swoją koncepcję z pojęcia relikwii: przedmiotów przekraczających czas, nosicieli znaczeń i pamięci. Monolityczna forma nawiązuje do archetypu kamienia, elementu pierwotnego i wiecznego, podczas gdy erozja powierzchni sugeruje upływ lat, działanie czynników naturalnych i ciągłą przemianę materii. Fragment klasyczny osadzony staje się świadectwem, resztą piękna, które przetrwa i wyłania się ponownie. Na granicach między chronionym, ukrytym a uwięzionym

Reliqua została zaprojektowana jako obiekt hybrydowy między sztuką a designem:
- pojemnik na esencje płynne lub perfumy
- dyfuzor do pomieszczeń z patyczkami
- symboliczny strażnik osobistych wspomnień
- dekoracyjny element o silnym oddziaływaniu matericznym
Każda funkcja jest drugorzędna w stosunku do wartości evocative obiektu, który zaprasza do intymnego i osobistego kontaktu.

Każdy kawałek wyprodukowany w 40 egzemplarzach, nadal pozostaje unikatowy: różnice kolorytu, niedoskonałości i znaki czynią każdy Reliqua niepowtarzalnym.










MATTEO CIFFO

Urodzony w Bielli w 1987 r., od 2007 r. rozwijam badania skoncentrowane na materii, jej przemianie i pamięci, którą zachowuje. Moja praca rodzi się z bezpośredniego kontaktu z szlachetnymi i złożonymi materiałami jak proszki marmuru i kamienia, naturalne pigmenty, ziemie armeny, tlenki i metale. Nie traktuję ich jedynie jako narzędzi ekspresyjnych, lecz jako żywe obecności, nosicieli czasu, historii i możliwości odrodzenia.

Poprzez proces, który postrzegam bardziej jako rytuał niż rzeźbę: odrodzenie kamienia prowadzone moją ręką. Praktyka rodzi się z obserwacji i pragnienia przywrócenia życia temu, co zostało rozfragmentaryowe, opuszczone lub zapomniane. Fragmenty i odpady, często pochodzące z pracy innych rzeźbiarzy, stają się materiałami pierwotnymi dla moich prac. To materiały, które niosą już w sobie historię. Rozkładam je na części i łączę ponownie, generując formy, które nie należą już do swojego poprzedniego stanu, lecz do nowego warunku. Każde dzieło wyłania się z delikatnego balansu między utratą a odnową, między pamięcią a możliwościami, czyniąc widocznym moment, w którym materia przestaje być tym, czym była, i staje się czymś innym.

Droga przybiera formę transformacji, która przekracza tradycyjną rzeźbę, zbliżając się do niemal alchemicznego wymiaru. Wykorzystuję materiały, które już miały swoje istnienie, rozkładam je i rekombinuję, by generować nowe formy i identyfikacje. Każne dzieło rodzi się z napięcia między zniszczeniem a regeneracją, między utratą a pamięcią, czyniąc widocznym stan ciągłej zmiany. Badanie konfrontuje się z materiałami, które ucieleśniają głęboką sprzeczność: pozornie wieczne i niezniszczalne, a jednocześnie wrażliwe i podatne. To, co wydaje się niezmienne, ujawnia niestabilną naturę, zdolną reagować, utleniać się i przekształcać w czasie. Ta kondycja czyni materię czynnym uczestnikiem pracy, zaangażowaną w stały dialog z czasem i otoczeniem.
Doskonałość ustępuje miejsca kruchości, a wieczność objawia się jako żywe i ludzkie doświadczenie. Materia nie jest podrzędna, lecz współautorowa, zachowując na powierzchni ślady gestu, procesu i własnej ewolucji.

Samouk, zbudowałem swoją drogę poprzez eksperymenty, obserwację i słuchanie. Podejście nie dąży do kontroli, lecz do towarzyszenia materiałowi w jego transformacji. Kształty wynikowe odzwierciedlają działanie pamięci: struktury, w których współistnieją fragmenty, ślady i nieobecności, a które się regenerują. Ta praktyka eksploruje materię jako żyjący archiwum. Rzeźby wyłaniają się jako obecności zawieszone między ruiną a odrodzeniem, między trwałością a przemianą, przywracając materii głęboko współczesną i ludzką wymiarowość.