Matteo Ciffo - Reliqua - Dioniso

- Sklątka współczesna Matteo Ciffo (Włochy - 1987). Tytuł Reliqua - Dionizo
- Rok 2026. Edycja nr 1/40 - Podpisane i autentyzowane przez artystę, z certyfikatem autentyczności
- Materiał: odlewanie na zimno pyłów marmuru i kamienia
- Doskonałe warunki



Kolekcja RELIQUA

Reliqua to kolekcja obiektów rzeźbiarskich badających związek między materią, pamięcią a istotą. Każdy egzemplarz prezentuje się jako erodowany monolit, nadszarpnięty przez upływ czasu, który skrywa w sobie fragment klasyczności: twarz, szczegół anatomiczny, obecność zawieszona między ruiną a świętością.
Dzieło urasta do roli symbolicznego i funkcjonalnego pojemnika, zdolnego pomieścić to, co niewidoczne: wspomnienia, emocje, zapachy.

Kolekcja wywodzi się z pojęcia relikwii: przedmioty, które przekraczają czas, noszą znaczenie i pamięć. Monolityczna forma przywołuje archetyp kamienia, elementu pierwotnego i wiecznego, podczas gdy erozja powierzchni sugeruje upływ lat, działanie czynników naturalnych i ciągłą przemianę materii.
Inkrustowany fragment klasyczny staje się świadectwem, resztą piękna, która przetrwa i znów się pojawi. Na granicach między chronionym, ukrytym i uwięzionym

Reliqua została zaprojektowana jako obiekt hybrydowy między sztuką a designem:
- pojemnik na esencje płynne lub perfumy
- diffuser do wnętrz z patyczkami
- symboliczny strażnik wspomnień osobistych
- dekoracyjny element o silnym wpływie materialnym
Każda funkcja jest drugorzędna w stosunku do wartości evocative obiektu, który zaprasza do intymnego, osobistego kontaktu.

Każdy egzemplarz wyprodukowany w 40 egzemplarzach, jest jednak unikatowy: różnice kolorystyczne, niedoskonałości i znaki czynią każdy Reliku niepowtarzalnym.








MATTEO CIFFO

Urodzony w Biella w 1987 roku, od 2007 roku rozwijam badania skoncentrowane na materii, jej przemianie i pamięci, którą zachowuje. Moja praca rodzi się z bezpośredniego kontaktu z szlachetnymi i złożonymi materiałami, takimi jak pyły marmuru i kamienia, naturalne pigmenty, ziemie armeniczne, tlenki i metale. Nie traktuję ich jako prostych narzędzi wyrazu, lecz jako żywe obecności, nosicieli czasu, historii i możliwości odrodzenia.

Poprzez proces, który uważam za bardziej rytuał niż rzeźbę: odrodzenie kamienia prowadzone moją ręką. Praktyka zaczyna się od obserwacji i pragnienia przywrócenia życia temu, co zostało rozbite, porzucone lub zapomniane. Fragmenty i odpady, często pochodzące z pracy innych rzeźbiarzy, stają się surowcem do moich dzieł.
Chodzi o materiały, które już same w sobie niosą pewną historię. Rozdzielam je i ponownie łączę, generując formy, które nie należą już do swojego poprzedniego stanu, lecz do nowej kondycji. Każde dzieło wyłania się z delikatnego równowagi między utratą a odrodzeniem, między pamięcią a możliwościami, ukazując moment, w którym materia przestaje być tym, czym była, i staje się czymś innym.

Droga przybiera formę transformacji przekraczającej tradycyjną rzeźbę, zbliżając się do niemal alchemicznego wymiaru. Wykorzystuję materiały, które już przebyły istnienie, rozdzielam je i łączę ponownie, aby generować nowe formy i tożsamości. Każde dzieło rodzi się z napięcia między zniszczeniem a regeneracją, między utratą a pamięcią, czyniąc widzialnym stan ciągłego zmian.
Badania konfrontują się z materiałami, które wcielają głęboką sprzeczność: pozornie wieczne i niezniszczalne, a jednocześnie wrażliwe i podatne na zniszczenie. To, co wydaje się niezmienne, ujawnia niestabilną naturę, zdolną do reakcji, zrudzenia i transformacji w czasie. Ta kondycja czyni materię aktywnym uczestnikiem pracy, angażując ją w stały dialog z czasem i otoczeniem.
Doskonalek odwadza się od doskonałości, a wieczność objawia się jako żywa i ludzka doświadczenie. Materia nie jest podporządkowana, lecz staje się współautorką, zachowując na powierzchni ślady gestu, procesu i własnej ewolucji.

Samouk, zbudowałem swoją drogę poprzez eksperymenty, obserwację i słuchanie. Podejście nie dąży do kontroli, lecz do towarzyszenia materiałowi w jego przemianie. Uformowane kształty odzwierciedlają działanie pamięci: struktury, w których fragmenty, ślady i nieobecności współistnieją i regenerują się.

Ta praktyka bada materię jako żyjący archiwum. Rzeźby wyłaniają się jako obecności zawieszone między ruiną a odrodzeniem, między trwałością a przemianą, przywracając materii duchowo współczesny i ludzki wymiar.