Agathe Toman - Cloud #3 - 4/15

Ta praca należy do „KOLEKCJI DZIELONEJ” artysty. Papier artystyczny wysokiej jakości, błyszczący. Arty fotograficzna z ziarnem. Zdjęcie n photographed w Hossegor, Francja. Lato 2021.
Fotografia zostanie wysłana zwinięta, nie jest oprawiona, dołączony zostanie certyfikat autentyczności, uzupełniony i podpisany przez artystę. Dzieło numerowane, ręcznie podpisane, z przodu i z tyłu.
Agathe Toman, artystka, od 2021 roku wpisana do Sotheby’s.

Biografia artystki:
Urodzona w 1989 roku, o francusko-austriacko- czeskich korzeniach, Agathe Toman jest francuską artystką multidyscyplinarną, której talent obejmuje malarstwo, poezję, rzeźbę, rysunek i fotografię. Po studiach w prestiżowej szkole Chambre Syndicale de la Couture Parisienne i latach pracy jako stylistka w domach haute couture we Francji w Paryżu, 9 lat temu Agathe poczuła potrzebę skupienia się wyłącznie na swojej twórczości artystycznej.
Dziś osiadła w Landes od trzynastu lat, Agathe wyrasta na postać rosnącą na scenie sztuki współczesnej, cenioną zarówno na scenie krajowej, jak i międzynarodowej.

Od 2021 roku notowana w Sotheby’s, jej prace były licytowane trzy razy, co świadczy o jej szybkim wzroście i akceptacji w kręgach sztuki prestiżowej. Jej wybitne wkłady w różne wydarzenia, w tym w Art Paris, przyniosły jej ogromny sukces, umacniając jej obecność w licznych prywatnych kolekcjach na całym świecie.

Paleta Agathe preferuje głębokie odcienie czerni i błękitu, dyskretną chromatię w ruchu. Jej malarstwo wykorzystuje czyste pigmenty, tusze, oleje i akryle o zdumiewającej intensywności, które skłaniają do ponownego nawiązywania kontaktów z ukrytymi rzeczami, przenosząc widza poza widzialne. Płótno wywiera moc, odbijając echo własnych doświadczeń.

Jej rysunki, wykonane długopisem Bic, noszą w sobie destabilizującą siłę przyciągania. Fotografii Agathe wprowadzają w zamęt abstrakcjami kalejdoskopowymi, napełniają nas spokojnymi doznaniami, wspomnieniem doskonałej bezwładności, która była naszym początkiem. Setki jej wierszy rytmicznie kształtuje jej uniwersum, charakteryzujące się liryzmem. Pierwszy zbiór poezji zatytułowany „You will have to learn to smile again” ukaże się zimą 2024.

Poza praktyką artystyczną Agathe jest również głęboko zaangażowana w badanie psychoanalizy w podejściu analitycznym transakcyjnym, które kontynuuje od czterech lat w Paryżu. To eksploracja wzbogaca jej proces koncepcyjny, pozwalając integrować bardzo głębokie wymiary psychologiczne z jej sztuką, która przejmuje nowe grubości.

Agathe nie rozdziela swojej sztuki od swoich zaangażowań społecznych. Koncentruje swoje dzieło na kluczowych tematach, takich jak zdrowie psychiczne, środowisko i edukacja. Te kierunki refleksji nie są jedynie obecne w jej sztuce; stanowią integralną część jej tożsamości artystycznej i osobowości.

Jej prace były uznane i celebrowane w wielu renomowanych publikacjach, w tym Forbes, L’Œil i Elle, co podkreśla jej znaczący wpływ w dziedzinie sztuki współczesnej.

Agathe Toman nadal fascynuje i inspiruje globalną widownię, oferując poprzez swoje prace okno na złożoność ludzkiego doświadczenia, tak jak je postrzega i przekształca w sztukę. Doświadczanie, które dzieli z wielką hojnością.

„MOJA WIZJA:
Moja praca bada głębokie związki między psychiką a ciałem, tka dialog między duchem a materią. Pytam o ich sposoby funkcjonowania w ich otoczeniu, o połączenia, które na siebie tworzą, i o wibracje, zarówno dostrzegalne, jak i niedostrzegalne, które z nich wynikają.
Badam takie tematy jak tożsamość, pamięć, natura ludzka i relacja między jednostką a jej środowiskiem. Moje prace są nacechowane emocjonalną głębią i pewnym napięciem, zapraszając widza do refleksji introspekcyjnej, otwierając przejście do nieświadomości.

Wkładam tę wolę w same materialności moich dzieł: zdecydowanie abstrakcyjne, monochromatyczne, subtelne, tam gdzie ciemność współistnieje z jasnością, niebieski tętni przy kontakcie z czernią, lub świeci samodzielnie. Jesteśmy w obecności/nieobecności światła.
Moje malowidła, instalacje, rysunki i fotografie stanowią absolutne twory, wolne od imitacji, wywołujące czystą emocję, pobudzające przebudzenie Niewidzialnego; moje prace stają się w ten sposób lustrem tych wewnętrznych aspektów nieujawnionych.

Skrupulatne zblizanie między moimi rękami a pigmentami, węgielkami, długopisem i farbami, przez depozycję materii na papierze lub na płótnie. Moje techniki wykonawcze nigdy się nie powtarzają, wynik niekontrolowany. Zwiększona wyjątkowość.
Pracuję nad utrwalaniem ruchu materii, gęstości światła, dodając w siebie, dla przebudzenia Ja.

Zawsze jest coś, czego się nie domyślaliśmy. Coś nieoczekiwanego. To niewyrażalne, intensywnie skompresowane, subtelnie podsycane, co nas oszałamia i pochłania. Woda, grawitacja, kora drzew, te wszechobecności przekształcają obserwatora swoją siłą. Pojawienie się śladu niepowtarzalnego, lirystyczna abstrakcja, moje prace są autoportretami, portretami części mnie.
Mówię, że moje twórczości to „materializacje stanów psychicznych”, pejzaże ludzkie, nici mojej duszy, zapraszające innych, by w nich się zanurzyli.
Ich wartość nie leży w estetyce, lecz w wibracjach, które moje prace wywołują w patrzącym. To dwie wrażliwości, które spotykają się, a nie dwie oddzielne tożsamości. To proces, który jest żywy. Dzieło przekracza natychmiastowość. Traktuję je jako istoty czynne, tworzące nieodkryte więzi między Nami a sobą.

Patrzący staje się z kolei twórcą, nadając życie dziełu w alchemii rezonansów psychicznych.

Wzywam ku drodze prowadzącej do nowej wizji siebie samego, świata i innych.

Jeśli patrzący zechce teraz zostać zaproszony, będą to rezonanse psychiczne, które zbiegną się i dopasują w jedną wspólną symfonię, zacznie się dialog, poczuje się rytm. Anamorfoza swojej duszy rysuje się, ulotny odblask. To poetyczne doświadczenie. Intensywna i potężna obecność. Wymagające doświadczenie.

Chcę, aby moje prace wyostrzały ludzkie umysły, rozwijały dusze i aby emocje w nich rezonowały, by słowa w nich brzmiały.
To, co jest ważne, to to, co dzieło mobilizuje w nas i wynik tego spotkania.

„Bóle psychiczne są związane z tym, co wymyka się procesowi symbolizacji subiektywnej. Cierpimy z powodu tego, co jest psychicznie zablokowane lub czeka na zapis psychiczny. Człowiek cierpi nie tylko z powodu wydarzeń czy pewnych myśli, ale dlatego, że niektóre procesy w nim nie znalazły lustra, echa, słuchacza i schronienia i pozostają w wędrówce.” René Roussillon - Podręcznik psychologii i psychopathologii klinicznej ogólnej, str. 146.