Béla Uitz (1887-1972) - Árkadiá

Na aukcji znajduje się bardzo rzadki oryginalny druk wybitnego węgierskiego artysty Béla Uitza z 1916 roku.

Obraz przedstawia kompozycję figuralną o motywie „Kąpiące się”. Tytuł „Árkadiá” odnosi się do wyobrażenia z mitologii greckiej Arkadii, które od czasów wczesnonowożytnych sugeruje, że życie poza społecznymi ograniczeniami jest możliwe.

Podpis i data
Pod obrazem, ołówkiem podpisano i datowano: „Bela Uitz 1916”.

Wymiary
Wymiary: kartka ok. 41,0 × 53,0 cm, przedstawienie ok. 23,5 × 34,5 cm.

Stan zachowania
Stan: Intensywny druk na papierze czerpanym z naturalnymi brzegami. Papier z wiekiem zżółkły i zabrudzony. Brzegi i rogi częściowo obtarte i poplamione. Na dolnym brzegu zagięcie z początkiem pęknięcia. Sam motyw w dobrym stanie.

Proveniencja
Arkusz pochodzi z berlińskiej prywatnej kolekcji, zakupiony w galerii Irrgang w Berlinie.

Béla Uitz (urodził się 8 marca 1887 w Mehala, Austro-Węgry; zmarł 26 stycznia 1972 w Budapeszcie) był węgierskim malarzem.

Béla Uitz najpierw odbył praktykę ślusarską. W latach 1908–1912 studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Budapeszcie i w 1914 roku brał udział w swojej pierwszej wystawie w Budapeszcie. Wraz z obrazami grupy Die Acht (Nyolcak) wynosił również prace jego autorstwa na Panama-Pacific International Exposition, za co w 1915 roku otrzymał Złoty Medal.

W 1915 roku, wspólnie z szwagrem Lajosem Kassákiem i Emilem Szittyą, wydał węgierskie pismo awangardowe A Tett („Czyny”), które w 1917 roku zostało zakazane przez cenzurę wojenną. Później był współredaktorem w czasopiśmie Kassáka MA (Dziś) i brał udział w jego trzeciej zbiorowej wystawie w 1918 roku. W 1917 roku, wspólnie z Péterem Dobrovicsem, Lajošem Gulácsim, Jánosem Kmettym i Józseferem Nemes Lampérthem, zorganizował wystawę pod tytułem A Fiatalok („Młodzi”).

Po zakończeniu wojny w 1918 roku był jednym z czołowych malarzy Węgierskiej Republiki Rad, członkiem jej Rady Sztuki i kierownikiem Warsztatów dla Proletaryjnych Sztuk Wizualnych, gdzie tworzono plakaty propagandowe (Vörös Katonák Előre!). Po stłumieniu Republiki Rad został przez pewien czas aresztowany. Po obaleniu Węgierskiej Republiki Rad w 1919 roku Uitz emigrował do Wiednia wraz z węgierską grupą aktywistów, gdzie dołączył do kręgu Kassáka i zapoznał się z nowymi trendami światowej sztuki awangardowej. Na wiosnę 1921 roku pojechał do Moskwy, gdzie fascynowały go zarówno współczesne rosyjskie neokonstruktivistyczne prądy, jak i prawosławne kościoły, zwłaszcza ikona.

Po powrocie do Wiednia zerwał z Lajosem Kassákiem i wspólnie z Aladárem Komjátem założył czasopismo Egység (Jedność). Przekład Manifestu Realistycznego Nauma Gabo, program grupy konstruktywistycznej Rodczenko i Stepanowa oraz myśli suprematyzmu Kaszimira Malewicza.

W 1923 roku objął malarski styl Proletkults i od 1924 roku działał w Paryżu w ramach francuskiej Partii Komunistycznej. W 1926 osiedlił się w ZSRR i ponad czterdzieści lat pracował jako artysta protagandowej sztuki w Związku Radzieckim. Tuż przed śmiercią wrócił na Węgry.