Sylvain Barberot - Suspended spaces

To dzieło jest odlewem mojego popiersia wykonanego z pianki poliuretanowej i pokrytego czarnym woalem z tkaniny. Nawiązuje do włoskiej rzeźby z końca XVIII wieku. Te dzieła, często z marmuru, przedstawiają całkowicie okryte kobiece ciała z oszałamiającą precyzją.

Dzieło sztuki z samej natury jest marnością. Odzwierciedla pragnienie artysty, aby stać się przedmiotem dla przetrwania w czasie i odpowiada na próżność idei demiurga-artysty. Pamięć nie jest stała, pozostaje do nadejścia, nigdy nie zakorzenia się w nieskończoność. Jej zniknięcie jest jej jedynym ratunkiem.


Międzynarodowy artysta, którego praca opiera się na dychotomii istniejącej między pamięcią a zapomnieniem.
Pamięć, moim zdaniem, jest niezbędnym elementem łączącym nasze ciało ze światem. Jednak podczas gdy nasza kultura usiłuje wyryć historię dłutem, ja usiłuję hamować, dekonstruować, a nawet wymazywać własną pamięć. To ogromne wyzwanie, ćwiczenie zapomnienia…
Ciało jest jedynie nośnikiem tej pamięci, od której jest zależne, a nawet potrzebujące. Ona je buduje, modeluje i przekształca. A jeśli anamneza tłumaczy się z greckiego jako powrót wspomnienia, ja ją tropię, aby lepiej od niej się uwolnić.