Sylvain Barberot - Echo - marbre gravé

„Echo” jest jednym z dzieł pochodzących z serii prac zatytułowanych „epitaf”. Są poetyckim sposobem objęcia śmierci poezją, wybierając słowo dobrane tak, by ją upiększyć.
Grawerunek podkreślony jest złotem 22-karatowym, by przypominać ikonografię zmarłych.
A gdyby kamień mógł stać się echem ziemi na linii grzbietu?
Nasi zmarli to echa, których jesteśmy głosem. Przenosimy ich, a w ciele jesteśmy jedynie przedłużeniem ich minionej egzystencji, jak milczące echo.

Międzynarodowy artysta, którego praca opiera się na dichotomii między pamięcią a zapomnieniem. Pamięć moim zdaniem jest niezbędnym elementem łączącym nasze ciało ze światem. Jednak podczas gdy nasza kultura usiłuje ryć historię dłutem, ja usiłuję hamować, dekonstrukować, a nawet wymazywać własną pamięć. Wielkie przedsięwzięcie, jakim jest praktykowanie zapomnienia…
Ciało jest jedynie nośnikiem tej pamięci, od której zależy, a wręcz której potrzebuje. Ona je buduje, modeluje i przekształca. A jeśli anamneza, wywodząca się z greckiego i oznaczająca wznoszenie wspomnień, ja ją tropię, by łatwiej od niej odejść.