Carmelo Candiano (XX) - Iris

Po ukończeniu szkoły średniej uczęszcza na kurs rzeźby w Instytucie Sztuki w Syrakuzach. W 1972 roku przeprowadza się do Florencji, gdzie zapisuje się na Akademię Sztuk Pięknych. W 1973 roku trafia na Akademię w Wenecji, uczęszcza na zajęcia Alberto Vianiego. Tutaj przebywa osiem lat, pracując w teatrze z grupą przyjaciół. W 1980 roku, na stałe powracając na Sycylię, do Scicli, znajduje tam żywy klimat kulturalny, bogaty dzięki udziałowi licznych artystów, którzy stworzyli Ruch Vitaliano Brancati oraz „Il Giornale di Scicli”. Zawiera przyjaźń z Piero Guccione, Sonia Alvarez, Franco Sarnari, wszystkimi malarzami, z którymi nawiązuję dialog i bogatą, stymulującą wymianę artystyczną.
W tych latach zaczyna wystawiać pierwsze rzeźby i rysunki. W 1981 roku bierze udział w wystawie zbiorowej w Palermo wraz z Alvarez, Guccione, Polizzi, Sarnari, a w 1982 roku ma miejsce pierwsza wystawa indywidualna w Bibliotece Miejskiej w Scicli.
Lata osiemdziesiąte mijają, bogate w wystawy w Ragusa, Rzymie, Donnalucata. W 1987 roku zostałem zaproszony przez Vittorio Sgarbiego na wystawę „La Natura Morta nell’Arte Italiana del Novecento” w Castello Estense w Mesola (Ferrara) i w 1990 roku, także na zaproszenie Sgarbiego, biorę udział w Nagrodzie Suzara.
Po ważnej wystawie indywidualnej w Galleria Basile w Palermo w 1991 r., w 1992 r. przeżywa ważny moment zarówno w życiu osobistym – poznaje Enzę, obecną żonę, jak i z punktu widzenia zawodowego: realizuję ważną wystawę pod patronatem miasta Bologna w Villa Aldrovandi Mazzacorati; w Galerii Il Narciso w Rzymie z kolei prezentowane są rysunki i rzeźby. Ta grafika drukowana techniką "dicital-calcografia", przy której najpierw wykonuje się wersję cyfrową, a potem kolejne w kalkografii, aby nadać dziełu zmysł dotykowy.