Baptiste Laurent - Volcan rose

"Volcan Rose", 130x97cm, 2020 akryl i pigmenty na płótnie
Podpisano z tyłu, wysyłane zwinięte.

Serie (En)tropicos/
Dni same się powtarzają. Kilka miesięcy temu przeżyliśmy
nietypowy moment. Nasza przestrzeń jest mała, a czas długi. Byliśmy przytłoczeni brakiem czasu, ale teraz zadziwia nas nadmiar. Introspektywny gest, nowy horyzont, gdzie zbliżamy się do wyobraźni. Zadziwienie zmianą, bezprecedensowy krzyk pyta „co teraz?”.
Baptiste używa tej dystopijnej panoramy, by stworzyć
kolejny świt, nowy świt. Budowa tych obrazów wypływa z potrzeby odnowy pejzażu, z pragnienia zapomnianej przyrody. Aby ją odnaleźć, ożywić ją.
Źródłem tego symbiozy jest historia antropologa i założyciela
strukturalizmu, Claude’a Lévi-Straussa: w 1935 roku Lévi-Strauss wyruszył na poszukiwanie autentycznej, czystej Brazylii, obdarzonej dziką energią i wyjątkową naturą.
Autor „Tristes Tropiques” częściowo zrealizował swoje oczekiwania wobec podróży. Jego niepokój przedstawiony jest w fragmencie tekstu o proroczych zabarwieniach: „Za kilka wieków, w tym samym miejscu, inny podróżnik, równie zrozpaczony jak ja, będzie opłakiwał zniknięcie tego, co mogłem zobaczyć i co mi uciekło”.
Ofiara podwójnej choroby, wszystko, co widzę, boli mnie, a ja nieubłaganie karzę siebie za to, że nie oglądałem wystarczająco dokładnie.
Jak podróżnik, płótna (en)tropikalne Baptiste’a prowadzą go do miejsca, w którym może odnaleźć swoją witalność. Być może te gatunki nie istnieją, może te idylliczne pejzaże nigdy nie istniały. Ale okno, które Baptiste otwiera, wpuszcza powietrze, którego nie możemy już dziś oddychać. Baptiste proponuje nam utopię; poprzez jego gesty proponuje przełom paradygmatu, możliwą ekologię. Dla Greków słowo entropia miało dwa znaczenia: ewolucję i transformację. Dla fizyków to miara disorder’s disorder systemu. Identyfikując nieporządek, przekształcając go

Baptiste Laurent (1980, Nantes) to artysta wizualny mieszkający i pracujący w Madrycie i Paryżu.
Wystawiał w różnych instytucjach artystycznych i kulturalnych, w tym w Institut français de Madrid, Le Palais de Tokyo, Galeria La Caja, Esquina Nua, Espacio Seara, Gazzambo Gallery, Alliance française, Museo Nacional de Antropología, Galeria FL.
Jego tradycyjnym środkiem wyrazu jest malarstwo, ale pracuje również w rzeźbie i rozwija projekty o silnym charakterze literackim, społecznym i antropologicznym.
W jego najnowszych publikacjach i wystawach, „Conversaciones y puñetazos”, „Mauvaises Tournures”, „Bajo el Mismo Mar” i „Exit” wielokrotnie eksperymentował z pracą twórczą opartą na współpracy z innymi artystami wizualnymi i autorami literackimi.
Jako antyakademicki i eklektyczny artysta lubi synkretyzować style malarskie, oscylując między neofikcyjną narracją, malarstwem graficznym a ekspresjonistyczną abstrakcją.
Założyciel wspólnego studia 'Latolier' w dzielnicy Usera w Madrycie, prowadzi dynamiczną społeczność hiszpańskich i międzynarodowych twórców wizualnych