Clifford Hall (1904-1973) - San Marco Square

Plac San Marcoplein w Wenecji. Olejna na płótnie na płycie. Podpisane i datowane na 1948 rok. Wymiary bez rámu 30×41 cm. Wraz z rámem 42×53 cm. Dzieło zawiera opisy i kilka plakatów wystawowych na odwrocie.

Clifford Hall, ROI, NS, (24 stycznia 1904 – 25 grudnia 1973) był brytyjskim malarzem scen z miasta oraz życia bohemy. Jednym z jego najbardziej rozpoznawalnych okresów powojennych były prace przedstawiające ludzi częściowo zakrytych ręcznikiem lub kołdrą. Niektórzy odwracali twarz od widza lub ukrywali ją.

Clifford Eric Martin Hall urodził się w Wandsworth, Londyn, i spędził młodość w Richmond, najpierw na Sheen Avenue, później na Mount Arras Road. Najpierw uczył się w Elm Tree House School, następnie w Richmond Hill School od 1914 roku, a potem w King's College School w Wimbledon. W latach dwudziestych studiował w Richmond Art School pod kierunkiem Charlesa Wheelera i w Putney Art School pod okiem Stanleya Andersona. W latach 1925–1927 studiował w Royal Academy Schools, gdzie zdobył Landseer Scholarship i zaczęto zlecać mu portrety, co umożliwiło finansowanie studiów i mieszkania w Twickenham. Był pod wpływem Charlesa Simsa i Waltera Sickerta. Od 1928 mieszkał w Paryżu, gdzie dzielił atelier w Malakoff z Edwinem Johnem, synem Augustus John. Dzięki Johnowi został wprowadzony do dzielnicy Montparnasse. Studiował u André Lhota.

Hall wrócił do Anglii w latach trzydziestych i malował sceny z lokalnych inicjatyw w Soho i w innych miejscach. Od 1940 roku malował trzykrotnie z Quentinem Crispa, ale obecne miejsce pobytu dwóch z tych prac jest nieznane. Podczas II wojny światowej przyłączył się do brygady ARP z noszami w okolicy Lots Road, Chelsea, i samodzielnie przynosił wkład do War Artists Advisory Committee. W maju 1941 roku w Leger Gallery na Old Bond Street w Londynie, W1, zorganizowano wystawę jego wojennych rysunków, zatytułowaną „Bombs On Chelsea”. Niektóre z jego rysunków z tamtego okresu, ukazujące skutki bombardowań, znajdują się w kolekcji Imperial War Museum. Jego prace brały także udział w konkursie malarskim podczas Letnich Igrzysk Olimpijskich w 1948 roku.

Najbardziej charakterystyczne dzieła Halla pochodzą z późniejszego okresu jego życia, kiedy od połowy lat sześćdziesiątych zaczynał malować portrety kobiet, które były prawie od stóp do głów owinięte ręcznikami lub innymi materiałami, a twarz była ukryta. Te prace odzwierciedlały liczne wcześniejsze prace Halla, w których kobiety były przedstawiane z głową opuszczoną, włosy czesane tak, aby zakryć twarz, lub z plecami do widza, co wcześniej przeplatał z konwencjonalnymi portretami całej twarzy.

Zawartość pracowni Halla została pośmiertnie sprzedana w 1982 roku przez Christie's w Londynie, co spowodowało szerokie rozpowszechnienie jego obrazów. Znajdują się one w wielu brytyjskich kolekcjach instytucjonalnych, częściowo również w kolekcjach zagranicznych i często pojawiają się na aukcjach.

Wystawy
Hall wystawiał się z Royal Society of Portrait Painters, Royal Academy, Royal Institute of Oil Painters (ROI), New English Art Club, Royal Society of British Artists, London Group, National Society of Painters, Sculptors and Printmakers (NS) oraz Chelsea Art Society (CAS). W ostatnich latach życia Hall był członkiem zarządów trzech z tych towarzystw artystycznych: ROI, NS i CAS.

Jeśli chodzi o galerie, Hall miał solo wystawę w Beaux Arts Gallery Helen Lessore w 1935 roku, a po zakończeniu II wojny światowej w Roland, Browse and Delbanco (1946, 1947, 1950), Anthony d'Offay Gallery, Ashgrove Gallery, Redfern Gallery, Goupil Gallery i Leicester Galleries (1952). W 1977 roku zorganizowano w Belgrave Gallery wystawę upamiętniającą. Kolejne trzy wystawy prac Halla odbyły się w Belgrave Gallery w latach 1982, 1989 i 1997.