Olympus camera's: - Olympus PEN-EE groen (SerieNr.: 616761) (Getest(niet met film); geen garantie op lichtmeting) + handleiding ENG - Olympus PEN-EE3 zwart (SerieNr.: 6283150) (Getest(niet met film); geen garantie op lichtmeting) + handleiding ENG + lensdop De foto’s en de beschrijving geven een goede kijk op de uiterlijke staat van het materiaal. ****************** Als een item niet getest is of alleen voor onderdelen/verzameling/reparatie wordt aangeboden ligt het risico bij de koper. De items in deze veiling worden dus verkocht AS-IS. Dat wil zeggen dat er na de koop, geen claim mogelijk is op werking en/of het uiterlijk van de items. ****************** De Pen-serie is een familie van halfbeeldcamera's die van 1959 tot begin jaren 80 door Olympus werden geproduceerd. Het zijn camera's met een vaste lens en een zoeker. De originele Pen werd geïntroduceerd in 1959. Ontworpen door Maitani Yoshihisa, was het de eerste half-frame camera die in Japan werd geproduceerd. Het was een van de kleinste camera's die 35mm-film gebruikte in standaard 135-cassettes. De naam komt van het idee dat de camera net zo draagbaar was als een pen. Het concept werd al snel door vele andere Japanse fabrikanten gekopieerd. Er volgde een reeks afgeleide modellen, waarvan sommige gebruiksvriendelijker waren dankzij de introductie van automatische belichting, zoals de Pen EE. In 1966 luidde de komst van de Rollei 35, een bijna even compacte camera die normale 24×36-opnamen maakte, het begin van het einde in voor het half-frame concept. Olympus bleef echter de eenvoudigere modellen van de Pen-familie produceren tot ten minste 1983. Er werden 17 miljoen Pen half-frame camera's verkocht. De Pen E-familie is gemakkelijk te herkennen aan het selenium-lichtmetervenster rond de lens. Het eerste model in de Pen E-serie was de Pen EE, geïntroduceerd in 1961. Dit model was gericht op amateurfotografen en beschikte over volledig automatische belichting en vaste scherpstelling. Het is een echte point-and-shoot camera met een 28mm f/3.5 lens. Er waren twee subversies van de EE. De eerste versie had één sluitertijd van 1/60 seconde, die zowel voor flits- als niet-flitsfotografie werd gebruikt. Latere versies van de EE (en alle latere afgeleiden) hadden twee sluitertijden: 1/200 seconde en 1/40 seconde (in sommige secundaire bronnen ten onrechte vermeld als 1/250 seconde en 1/30 seconde; handleidingen vermelden de correcte specificaties). In flitsmodus stond de sluitertijd vast op de langzaamste waarde, en in niet-flitsmodus schakelde de sluitertijd automatisch over afhankelijk van de lichtomstandigheden. Voor beide subversies van de EE liep het diafragma van f3.5 tot f22 en de ISO van 10 tot 200. De Pen EE kon filters van 22,5 mm of 43,5 mm gebruiken. Het belangrijkste verschil tussen de oudere EE en de nieuwere subversie zat hem in het materiaal waarmee de camera was bekleed. Het oudere model had een leerachtig materiaal, terwijl het nieuwere model een vlechtwerkpatroon had (meestal grijs). De Pen EE-S, gelanceerd in 1962, is hetzelfde model met een 30mm f/2.8 objectief en een scherpstelring, noodzakelijk vanwege het grotere diafragma. De meeste specificaties waren vergelijkbaar met die van de EE met twee sluitertijden. In 1966 werden de twee camera's licht aangepast en kregen ze de namen Pen EE (EL) en Pen EE-S (EL), met een aangepaste filmopwikkelspoel om het laden van film te vergemakkelijken. EL staat voor Easy Loading (gemakkelijk laden). Je kunt ze alleen herkennen aan een klein labeltje met de tekst EL op de voorkant, of je kunt de camera openen en de filmopwikkelspoel bekijken. De eerdere, niet-EL filmopwikkelspoelen zijn dikke, grijze plastic cilinders. De Pen EE-D, geproduceerd van 1967 tot 1972, is een duurder model met automatische belichting, een CdS-meter, een scherpstelbaar 32mm f/1.7 objectief en een flitsschoen. De filmgevoeligheden varieerden van 12 tot 500 ISO. De EE-D-camera's hadden een bredere lens dan de typische EE-camera's. De Pen EE-2, geproduceerd van 1968 tot 1977, is vrijwel identiek aan de Pen EE, met een niet-verwijderbare scharnierende achterkant, een flitsschoen en een automatische belichtingsmeter. Het gevoeligheidsbereik van de film werd aangepast aan modernere emulsies en liep nu van 25 tot 400 ISO. De sluitertijden waren hetzelfde als bij de EE: 1/200 en 1/40 seconde. De EE-2 kon alleen grotere filters (43,5 mm) gebruiken. De Pen EES-2, geproduceerd van 1968 tot 1971, is een gemoderniseerde versie van de EE-S, met een niet-verwijderbare scharnierende achterkant, een flitsschoen, een automatische belichtingsmeter en een aangepast ISO-bereik voor modernere films (25-400 ISO). De Pen EE-3, geproduceerd van 1973 tot 1983, leek exact dezelfde camera te zijn, maar was bovendien voorzien van het Flashmatic-systeem. In combinatie met een bijpassende GN14-flitser kon de gebruiker met het Flashmatic-systeem een ​​gecorrigeerde diafragmawaarde verkrijgen door de diafragmaring handmatig in te stellen op een van de geschatte afstanden (1-4 m). De Pen EF, gelanceerd in 1981, was het laatste Pen-model. Deze camera is vergelijkbaar met de Pen EE-2 of Pen EE-3, maar dan met een kleine ingebouwde flitser. Hij was alleen verkrijgbaar in een zwarte uitvoering met witte letters. De sluitertijden waren 1/40e en 1/200e seconde en de filmgevoeligheid varieerde van 25 tot 400 ISO.