Patrick, Polus en Wels is de aanduiding van een beroemde degelijke Bijbelverklaring, die halverwege de achttiende eeuw in Nederland verscheen: de Verklaring van de Geheele Heilige Schrift, door eenigen van de voornaamste Engelsche Godgeleerden. Het omvangrijke werk (ruim 15.000 pagina's) kreeg de naam van de godgeleerden die aan de eerste delen het grootste aandeel leverden: Patrik, Polus en Wels. In latere delen werden meer verklaringen van andere theologen gebruikt. Deze Bijbelverklaring is eigenlijk een 'compositie' van verklaringen, waarbij per tekst verschillende verklaringen na elkaar worden geplaatst. Soms blijken de commentatoren van mening te verschillen. Voor de verklaring van het Oude Testament is vooral gebruik gemaakt van de werken van Simon Patrick, Matthew Poole (of Polus) en Edward Wels. Aan deze drie Schriftverklaarders ontleent de Bijbelverklaring haar naam. Simon Patrick (1626-1707) was een anglicaanse bisschop. Zijn werk vormde de basis voor de commentaren op Genesis tot en met Hooglied. De Nederlandse samenstellers hebben zijn werk aangevuld met de commentaren van Matthew Poole, een non-conformistisch predikant, die in de Engelse Kerk in Amsterdam ligt begraven. Allerlei aardrijkskundige informatie is ontleend aan de werken van rector en cartograaf Edward Wells. De samenstellers putten ook uit de kanttekeningen in de Geneva Bible (de voorloper van de King James - vertaling) en commentaren van andere personen. Het Nieuwe Testament is vooral samengesteld uit de werken van John Gill (baptist), Doddridge (Presbyteriaans-gereformeerd, puritein) en Whitby. Het meeste is van de baptist en calvinistische theoloog John Gill (1697-1771), een autodidact, die goed thuis was in de grondtalen. In 1741 verscheen in Nederland het eerste deel van deze unieke Bijbelverklaring. In de marges van de verklaringen komen afkortingen van de namen van de commentatoren voor. Bijvoorbeeld DO = Doddridge; G = Gill, PO = Polus, GG = Godgeleerd Genootdschap; WE= Wels.[1] Totaal gewicht ong. 40 kg.