Het San Marcoplein in Venetië. Olieverf op doek op board. Gesigneerd en gedateerd 1948. Afmeting zonder lijst 30x41 cm. Inclusief lijst 42x53 cm. Het kunstwerk heeft beschrijvingen en meerdere tentoonstellingsetiketten op de achterzijde. Clifford Hall, ROI, NS, (24 januari 1904 – 25 december 1973) was een Britse schilder van straatscènes en het bohemienleven. Een van zijn meest herkenbare naoorlogse periodes was die van mensen die in verschillende mate bedekt waren met een handdoek of deken. Sommigen hebben hun gezicht van de kijker afgewend of verborgen. Clifford Eric Martin Hall werd geboren in Wandsworth, Londen, en bracht zijn jeugd door in Richmond, eerst aan Sheen Avenue en later aan Mount Arras Road. Hij volgde eerst onderwijs aan de Elm Tree House School, vervolgens aan de Richmond Hill School vanaf 1914, en daarna aan de King's College School in Wimbledon. In de jaren twintig studeerde hij aan de Richmond Art School onder Charles Wheeler en aan de Putney Art School onder Stanley Anderson. Van 1925 tot 1927 studeerde hij aan de Royal Academy Schools, waar hij een Landseer Scholarship won en portretopdrachten begon aan te nemen, waarmee hij zijn studie en huisvesting in Twickenham financierde. Hij werd beïnvloed door Charles Sims en Walter Sickert. Vanaf 1928 woonde hij in Parijs, waar hij een atelier in Malakoff deelde met Edwin John, de zoon van Augustus John. Via John werd hij geïntroduceerd in de wijk Montparnasse. Hij studeerde bij André Lhote. Hall keerde in de jaren dertig terug naar Engeland, waar hij lokale scènes schilderde in Soho en elders. Vanaf 1940 schilderde hij Quentin Crisp drie keer, maar de huidige verblijfplaats van twee van deze werken is onbekend. Tijdens de Tweede Wereldoorlog sloot hij zich aan bij een ARP-brancardploeg in de buurt van Lots Road, Chelsea, en diende hij zelfstandig bijdragen in bij het War Artists Advisory Committee. In mei 1941 werd een tentoonstelling van Clifford Halls oorlogstekeningen, getiteld "Bombs On Chelsea", gehouden in de Leger Gallery in Old Bond Street, Londen, W1. Enkele van zijn tekeningen uit die periode, die de gevolgen van luchtaanvallen weergeven, bevinden zich in de collectie van het Imperial War Museum. Zijn werk maakte ook deel uit van de schilderwedstrijd tijdens de Olympische Zomerspelen van 1948. Halls meest kenmerkende werk stamt uit zijn latere leven, toen hij vanaf het midden van de jaren zestig portretten begon te schilderen van vrouwen die bijna van top tot teen in handdoeken of andere stoffen gehuld waren, met het gezicht verborgen. Deze werken weerspiegelden Halls vele eerdere werken waarin vrouwen met het hoofd naar beneden werden afgebeeld, hun haar borstelend zodat het haar het gezicht verhulde, of met hun rug naar de toeschouwer, die hij eerder had afgewisseld met conventionele portretten van het hele gezicht. De inhoud van Halls atelier werd postuum in 1982 verkocht door Christie's in Londen en zijn schilderijen werden daardoor vrij wijdverspreid. Ze zijn te vinden in veel Britse institutionele collecties, sommige buitenlandse collecties en verschijnen vaak op veilingen. Tentoonstellingen Hall exposeerde met de Royal Society of Portrait Painters, de Royal Academy, het Royal Institute of Oil Painters (ROI), de New English Art Club, de Royal Society of British Artists, de London Group, de National Society of Painters, Sculptors and Printmakers (NS),[1] en de Chelsea Art Society (CAS). Tijdens de laatste jaren van zijn leven was Hall lid van de besturen van drie van deze kunstverenigingen: de ROI, de NS en de CAS. Wat galerieën betreft, had Hall een solotentoonstelling in Helen Lessore's Beaux Arts Gallery in 1935 en na het einde van de Tweede Wereldoorlog bij Roland, Browse and Delbanco (1946, 1947, 1950), de Anthony d'Offay Gallery, de Ashgrove Gallery, de Redfern Gallery, Goupil Gallery en de Leicester Galleries (1952). In 1977 werd er een herdenkingstentoonstelling gehouden in de Belgrave Gallery. Er werden nog drie tentoonstellingen van Halls werk gehouden in de Belgrave Gallery in 1982, 1989 en 1997.