Edward hopper - NIGHTAWKS (1942), Cadre Inclus [Framed]

Επιτρέπεται η αναπαραγωγή Fine Art του έργου 'Nightawks' του Edward Hopper.

Πλαίσιο Περιλαμβάνεται [Εντός Πλαισίου]

Το έργο πωλείται σε μαύρο ματ πλαίσιο από ξύλο μαζικής κατασκευής, με ανύψωση, χωρίς passe-partout, κάτι που τονίζει την γραφική δύναμη και τη μοντέρνα αισθητική της σύνθεσης. Αυτή η επιλογή πλαισίωσης αναδεικνύει τις αρχιτεκτονικές γραμμές και την νυχτερινή ατμόσφαιρα του έργου.
Το σύνολο προστατεύεται από ποιοτικό γυαλί.
Περίφραξη που πραγματοποιήθηκε από επαγγελματία.

Μέγεθος πλαισίου: 47,5 x 27 εκ.

Υπογραφή τυπωμένη στην Πλάκα.
Σφραγίδα του εκδότη στο πίσω μέρος του έργου.

Εντύπωση σε χαρτί Hahnemühle Photo Rag Baryta, μια επιφάνεια 315g/m2, 100% βαμβάκι που επιτρέπει βαθιά μαύρα.

Φροντισμένη αποστολή με παρακολούθηση και ασφάλεια.

Ζωγραφισμένο το 1942, το Nighthawks είναι ένα από τα πιο εμβληματικά έργα του Edward Hopper. Η σκηνή απεικονίζει ένα νυχτερινό εστιατόριο στη Νέα Υόρκη, φωτισμένο τεχνητά, όπου μερικές σιωπηλές φιγούρες φαίνεται να έχουν παγώσει σε μια ατμόσφαιρα μοναξιάς και αυτοστοχασμού. Μέσα από μια αυστηρή σύνθεση, ισχυρές γεωμετρικές γραμμές και μια διακριτική παιχνιδιά με το φως, ο Hopper αιχμαλωτίζει τον αστικό απομονωτισμό και την συναισθηματική απόσταση που χαρακτηρίζει την Αμερική του 20ού αιώνα. Αυτό το έργο έχει γίνει ένα εικονίδιο της αμερικανικής ρεαλιστικής ζωγραφικής.

Η δεξιοτεχνία του στο φως και τη γεωμετρική σύνθεση τον τοποθετεί δίπλα σε μεγάλους δασκάλους όπως ο Ρενέ Μαγκρίτ, ο Ντέιβιντ Χόκνεϊ, ο Πάμπλο Πικάσο και ο Κλοντ Μονέ. Ο Τσοπ Σούεϊ μοιράζεται την ίδια επιδίωξη της σιωπής και της ισορροπίας που συναντάται στα έργα των Ζοάν Μιρό, Ανρί Ματίς και Μαρκ Σαγκάλ, καθώς και μια προτίμηση για χωρική κατασκευή που θυμίζει τον Πιετ Μοντριάν και τον Τζόρτζιο ντε Κίρικο.

Η κληρονομιά του Χόπερ βρίσκει απήχηση και σε σύγχρονους καλλιτέχνες όπως ο Ρόι Λίχτενσταϊν, ο Άντι Γουόρχολ, ο Ζαν-Μισέλ Μπασκιά, ο Κιθ Χάρινγκ, η Γιαγιόι Κουσάμα, ο Μπάνκσι, ο Μουρακάμι ή ο Τζεφ Κουνς, οι οποίοι, ο καθένας με τον δικό του τρόπο, αμφισβητούν τη σχέση μεταξύ νεωτερικότητας, ποπ κουλτούρας και ατομικού συναισθήματος.

Ένα διαχρονικό και εσωστρεφές έργο, στο σταυροδρόμι του ποιητικού ρεαλισμού και του υπαρξιακού στοχασμού — μια γέφυρα μεταξύ της κλασικής ζωγραφικής και της σύγχρονης ευαισθησίας.