Giuseppe De Nittis (1846-1884) - Dolci sguardi

Giuseppe De Nittis (Barletta 1846 - Saint-Germain-en-Laye 1884) Γλυκά βλέμματα. διάσταση με κάδρο.
Μήκος 36x29 εκ. Αυθεντικά χειροποίητα σκαλισμένα πλαίσια.
Προέλευση: ιδιωτική συλλογή.
timbro atelier De Nitis
αρχείο. A. Baboni


(Το πλαίσιο που φαίνεται στη φωτογραφία περιλαμβάνεται ως ευγενική προσφορά και δεν αποτελεί αναπόσπαστο μέρος του έργου τέχνης. Οποιαδήποτε ζημιά στο πλαίσιο δεν θα αποτελεί λόγο για παράπονα ή ακυρώσεις παραγγελιών.) Το έργο τέχνης θα συσκευαστεί κατάλληλα και με ασφάλεια. Η αποστολή μέσω DHL για αποστολές εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης κυμαίνεται από 15 έως 20 εργάσιμες ημέρες για τα έγγραφα εξαγωγής. Τυχόν φόροι και δασμοί βαρύνουν τον αγοραστή.

Ο Giuseppe De Nittis, ιταλός ζωγράφος, γεννήθηκε στη Βαρλέτα στις 25 Φεβρουαρίου 1846.
Η παιδική του ηλικία, εντελώς διαφορετική από ήρεμη, σημαδεύτηκε από το θάνατο των γονιών του. Έτσι, εκπαιδεύτηκε από τους παππούδες του, πρώτα, και αργότερα από τον αδερφό του, Vincenzo.
Ο Barletta, όταν ήταν ακόμα νεαρός, ο De Nittis άρχισε να παίρνει μαθήματα ζωγραφικής από τον Giambattista Calò, δάσκαλο της ναπολιτάνικης σχολής, ο οποίος από την πρώτη στιγμή παρατήρησε τις εξαιρετικές ικανότητες του μαθητή και ποτέ δεν σταμάτησε να τον ενθαρρύνει. Οι αδελφοί του, αντίθετα, και ιδιαίτερα ο μεγαλύτερος, Vincenzo, προσπάθησαν να αντισταθούν στην επιθυμία του μικρού Giuseppe να καλλιεργήσει τις καλλιτεχνικές του δεξιότητες, θεωρώντας ότι η ζωή του καλλιτέχνη ήταν πολύ δύσκολη και οικονομικά αβέβαιη.
Ο Giuseppe, σε πολύ νεαρή ηλικία, εγγράφηκε το 1860 στο Ινστιτούτο Καλών Τεχνών της Νάπολης. Εδώ, το 1864, σε ηλικία μόλις 17 ετών, μαζί με άλλους νέους Ιταλούς ζωγράφους, θα ιδρύσει τη «Σχολή της Resina», ρεύμα ρεαλιστικής τέχνης στην Ιταλία.
Το 1867 βρίσκεται στη Φλωρεντία, όπου έρχεται σε επαφή με τους Macchiaioli του «Caffè Michelangelo», δείχνοντας αμέσως την έντονη προτίμησή του για μια πολύ ρεαλιστική μορφή τοπιογραφίας, κυρίως με στόχο την απεικόνιση διαφόρων πτυχών της σύγχρονης ζωής.
Σε ηλικία 21 ετών, βρίσκεται στο Παρίσι όπου δηλώνει ότι θα βρει «τύχη και αγάπη». Ο ίδιος είπε: «Εδώ θα μείνω για όλη μου τη ζωή».
Στη Γαλλία, ο De Nittis έκανε πολύτιμες γνωριμίες με εμπόρους τέχνης του κύρους του Adolphe Goupil, ο οποίος επιμελήθηκε το «εμπόριο» των έργων του.
Το Παρίσι θα παντρευτεί δύο χρόνια αργότερα τη Léontine Lucile Gruvelle, πολύτιμη οδηγό στις κοινωνικές και καλλιτεχνικές επιλογές. Η Lèontile εισήγαγε επιδέξια τον De Nittis στο περιβάλλον της πλούσιας διανοούμενης αστικής τάξης της γαλλικής πρωτεύουσας, οδηγώντας τον να αποσπάσει αναμφισβήτητα τιμές και σημαντική εκτίμηση.
Η συμμετοχή του στην κοινωνική ζωή, ωστόσο, θα τον απομακρύνει από την πιο αυθεντική πηγή εμπνευσμένου ιμπρεσιονισμού, προτιμώντας μια πιο ακαδημαϊκή παραγωγή που ταιριάζει καλύτερα με ένα συγκεκριμένο θεατρικό γούστο των εκλεπτυσμένων σαλονιών του Παρισιού, όπως το Σαλόνι της πριγκίπισσας Μάτιλντ, στο οποίο προσθέτει τη νέα, πολύ εκτιμημένη, τεχνική του «taglio fotografico».
Ο De Nittis έφτασε στο αποκορύφωμά της φήμης του στην Εκθεση Παγκόσμια του Παρισιού του 1878, όπου παρουσίασε έντεκα από τους πίνακές του.
Πρωινό στον κήπο, ένα λάδι του 1883, εκτέθηκε στο Salon το 1884, το έτος του πρόωρου θανάτου του, λόγω εγκεφαλικής συμφόρησης.