Αρχαία Ελληνική Κεραμικό Βell krater. 4ος αιώνας π.Χ. 27 εκ. ύψος.

Βελτιωμένο κρατήρα.

Αρχαία Ελληνική, 4ος αιώνας π.Χ.

Κεραμικό.

27 εκ. ύψος και 30,2 εκ. διάμετρος.

Προέλευση: Ιδιωτική συλλογή, Carcassonne, France. Αποκτήθηκε πριν από τη δεκαετία του 1970.

Διατήρηση: Ακέραια.

Περιγραφή:

Ο κρατήρας είναι ένας τύπος ελληνικής αγγειοπλαστικής που χρησιμοποιούνταν για την περιεκτικότητα μείγματος νερού και κρασιού, με το οποίο γεμίζονταν τα κύπελλα. Μεταφερόταν στον χώρο του γεύματος και τοποθετούνταν στο πάτωμα ή σε μια πλατφόρμα, και ο σερβιτόρος χορηγούσε το υγρό με ένα κουτάλι, γεμίζοντας τα κύπελλα των καλεσμένων. Οι κρατήρες ήταν κυρίως κατασκευασμένοι από κεραμικό υλικό, αλλά και από πολύτιμα μέταλλα, και σχηματοποιούνταν σε διάφορα σχήματα σύμφωνα με την προτίμηση του καλλιτέχνη, διατηρώντας πάντα ένα πολύ ευρύ στόμιο. Τα πιο συνηθισμένα σχήματα είναι ο κίονας, το κύπελλο, η καμπάνα και οι κυλινδρικοί κρατήρες. Ο κρατήρας σε σχήμα καμπάνας, τύπος που αντιπροσωπεύεται από το δείγμα υπό μελέτη, διακρίνεται από το ανάποδο σχήμα καμπάνας και τις κοντές τόξες λαβές, στραμμένες προς τα πάνω και τοποθετημένες στην άνω μισή του δοχείου.

Στη νότια Ιταλία και τη Σικελία, στην περιοχή γνωστή ως Μεγάλη Ελλάδα, υπάρχει μια παραγωγή κεραμικών που μιμείται τις κόκκινες-εικονογραφημένες αττικές υάλινες, ήδη από τις αρχές του 5ου αιώνα π.Χ. Δεν είναι γνωστό ακριβώς πώς έφτασε η ελληνική τεχνογνωσία στην Ιταλία, αν και πιθανότατα οφείλεται στη μετανάστευση Αθηναίων τεχνιτών που έφευγαν από τον Πελοποννησιακό Πόλεμο (431-404 π.Χ.). Στην πραγματικότητα, η ήττα της Αθήνας από τους Σπαρτιάτες οδήγησε στην παρακμή της αττικής παραγωγής κόκκινων-εικονογραφημένων αγγείων και, κατά συνέπεια, στην εξαγωγή τους, γεγονός που αναμφίβολα ώθησε την τοπική ιταλική παραγωγή. Το πρώτο εργαστήριο που ιδρύθηκε ως τέτοιο θα εμφανιστεί γύρω στο 440 στη Μεταπόντιο, στη Λυκία, και μέχρι τα μέσα του 4ου αιώνα η παραγωγή της Μεγάλης Ελλάδας θα βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη. Ωστόσο, τα ιταλικά εργαστήρια θα χάσουν σταδιακά την ποιότητα και θα εξαφανιστούν προς το τέλος του αιώνα.

Στην περιοχή της Απουλίας, βόρεια του Κόλπου του Τάραντα και ανατολικά των Απεννίνων, βρισκόταν το κύριο κέντρο παραγωγής ζωγραφισμένης κεραμικής της Μεγάλης Ελλάδας. Εκεί αναπτύχθηκαν δύο παράλληλα στιλ εντός της τεχνικής των κόκκινων μορφών: το ένα ονομαζόταν Απλό Στυλ και το άλλο γνωστό ως Διακοσμημένο. Το πρώτο απέφευγε τη χρήση περισσότερων χρωμάτων από το βασικό κόκκινο και μαύρο και χρησιμοποιούνταν κυρίως για μικρά αγγεία, όπως το καμπυλόkrater. Οι κύριοι εκπρόσωποί του ήταν οι Ζωγράφοι του Σίσυφου (περί το 420-390 π.Χ.) και ο Ταρπορλέης (περί το 400-375 π.Χ.). Αυτό το πρώτο στιλ θα γίνει πιο πολύπλοκο με την πάροδο του χρόνου και μέχρι τα μέσα του 4ου αιώνα π.Χ. θα μοιάζει πολύ με το Διακοσμημένο. Το δεύτερο στιλ προτιμούσε για μεγαλύτερα αγγεία, όπως οι κολοσσιαίοι κρατήρες, οι αμφορείς, οι λουτροφόροι και οι υδρίες. Οι συνθέσεις αυτού του στιλ απεικόνιζαν έως και είκοσι μορφές, πολλές από αυτές επιπλωμένες, χωρίς επίπεδο βάσης, και συχνά οργανωμένες σε δύο ή περισσότερα ρεγίστρα. Το δεύτερο στιλ χαρακτηριζόταν επίσης από την πλούσια χρήση χρωμάτων, ιδιαίτερα κόκκινου, ώχρας και λευκού. Οι μεγάλοι δάσκαλοι του Διακοσμημένου στιλ ήταν οι Ζωγράφοι της Ίλιουπερσης (περί το 375-350 π.Χ.), του Δαρείου (περί το 340-320 π.Χ.).

Το κόκκινο-εικονογραφημένο αγγείο ήταν ένα από τα σημαντικότερα εικονικά στιλ της ελληνικής κεραμικής. Αναπτύχθηκε στην Αθήνα γύρω στο 520 π.Χ. και χρησιμοποιήθηκε μέχρι τον τρίτο αιώνα π.Χ. Αντικατέστησε το προηγούμενο κυρίαρχο στιλ των μαύρων εικονιδίων μετά από μερικές δεκαετίες. Η τεχνική βάση ήταν η ίδια και στις δύο περιπτώσεις, αλλά στα κόκκινα εικονίδια η χρωματική αντίθεση αντιστράφηκε, με τις μορφές να τονίζονται σε σκοτεινό υπόβαθρο, σαν να φωτίζονται από θεατρικό φως, ακολουθώντας ένα πιο φυσικό σχήμα. Οι ζωγράφοι που εργάζονταν με μαύρα σχήματα ήταν αναγκασμένοι να διατηρούν τα μοτίβα καλά διαχωρισμένα και να περιορίζουν την πολυπλοκότητα της εικονογράφησης. Αντίθετα, η τεχνική των κόκκινων εικονιδίων επέτρεπε μεγαλύτερη ελευθερία. Κάθε μορφή ήταν σκιτσάριστη εναντίον ενός μαύρου υπόβαθρου, επιτρέποντας στους ζωγράφους να αποδίδουν ανατομικές λεπτομέρειες με μεγαλύτερη ακρίβεια και ποικιλία.

Η τεχνική αποτελούνταν από το βάψιμο των μοτίβων πάνω στο ακόμα υγρό κομμάτι, χρησιμοποιώντας ένα διαφανές βερνίκι που, όταν ψηνόταν, αποκτούσε έντονο μαύρο χρώμα. Συνεπώς, τα μοτίβα ήταν αόρατα πριν το ψήσιμο, γεγονός που σήμαινε ότι οι ζωγράφοι έπρεπε να δουλεύουν αποκλειστικά από μνήμη, χωρίς να μπορούν να δουν την προηγούμενη εργασία τους. Μόλις το κομμάτι ψηνόταν, οι περιοχές που δεν καλύπτονταν από το γλάσσο παρέμεναν με την κοκκινωπή απόχρωση του πηλού, ενώ οι γλασσοποιημένες, δηλαδή οι «βαμμένες», υιοθετούσαν ένα πυκνό και λαμπερό μαύρο χρώμα.





Σημειώσεις

Το κομμάτι περιλαμβάνει πιστοποιητικό αυθεντικότητας.
Η εργασία περιλαμβάνει Ισπανική Άδεια Εξαγωγής (Passport for European Union) - Εάν η εργασία προορίζεται εκτός της Ευρωπαϊκής Ένωσης, θα πρέπει να ζητηθεί αντικατάσταση της άδειας εξαγωγής, η οποία μπορεί να διαρκέσει το πολύ 1-2 εβδομάδες.
Ο πωλητής διαβεβαιώνει ότι απέκτησε αυτό το αντικείμενο σύμφωνα με όλους τους εθνικούς και διεθνείς νόμους που αφορούν την ιδιοκτησία πολιτιστικής κληρονομιάς. Η δήλωση προέλευσης έχει δει από την Catawiki.
#CollectorsFair25