Galvani - Πιάτο (12) - Κεραμικό - Χωρίς επιφύλαξη

Πιάτα με την ίδια διακόσμηση φυλάσσονται στο Δημοτικό Μουσείο Τέχνης του Πορντενόνε.


Υπέροχο σερβίρισμα για 4 άτομα, αποτελείται από 12 πιάτα από κεραμικά της βιομηχανίας Galvani από το Πορντενόνε: 4 βαθιά πιάτα, 4 ρηχά πιάτα και 4 πιάτα για γλυκά

Με φυτικά διακοσμητικά μοτίβα που περιλαμβάνουν δύο λουλούδια και ένα μπουμπούκι ανάμεσα σε χείλος και καλώδιο, σε κίτρινο και καφέ, πάνω σε λευκό φόντο.

Ημερομηνία: περίπου 1960

Ένδειξη στο υπόβαθρο: σφραγίδα με κεφαλή κόκορα σε προφίλ αριστερά, με την επιγραφή GALVANI από κάτω, και περιφερειακή επιγραφή DECORO ARTISTICO A MANO - MADE IN ITALY -

Διάμετρος βαθιών πιατών: περίπου 23 εκ.

Διάμετρος επίπεδων πιάτων: περίπου 23,5 εκ.

Διάμετρος επίπεδων πιάτων για γλυκά: περίπου 19 εκ.

Σε άριστη κατάσταση: χωρίς ρωγμές, φθορές ή ελλείψεις στα διακοσμητικά στοιχεία (βλέπετε τις φωτογραφίες)

Προσοχή
Δεν πραγματοποιούνται αποστολές προς τις Ηνωμένες Πολιτείες διότι στην Ιταλία, λόγω της επιβολής δασμών, δεν υπάρχει μεταφορική εταιρεία που να επιτρέπει την αποστολή εμπορευμάτων από ιδιώτες.


Galvani Ceramiche (1811 - 1969) Η πορσελανά Galvani ιδρύθηκε στο Πορντενόνε από τον Αντρέα Γκαλβάνι το 1811· η παραγωγή ακολούθησε στη συνέχεια από τον γιο Giuseppe, ο οποίος παρουσίαζε διακοσμήσεις και μορφές που δεν απέκλιναν από τα όρια μιας βιοτεχνίας για λαϊκές στρώσεις, πέρα από τις τεχνολογικές καινοτομίες που συνεχώς εφαρμόζονταν. Αυτό το κεφάλαιο κλείνει με το τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου και ακολούθως με μια πυρκαγιά που κατέστρεψε το εργοστάσιο. Στην πρώτη μεταπολεμική περίοδο εισέρχεται ο Enrico Galvani, ο οποίος δίνει μια νέα ώθηση στην εταιρεία. Οι νέες οριοθετήσεις της γεύσης, αφού έχει κλειστεί η περίοδος του Liberty, αρχίζουν να διαγράφονται στους κύριους ευρωπαϊκούς σταθμούς, κορυφώνοντας στην Έκθεση του Παρισιού το 1925, που σηματοδοτεί την ίδρυση του art déco. Στην Ιταλία, στις πρώτες βιονάλες του Μόντσα και στις επόμενες δύο ο διακριτικοί γίνονται οι Laveno και Richard, που εμπιστεύονταν τα σχέδιά τους σε σχεδιαστές όπως ο Giò Ponti και ο Guido Andlovitz, οι οποίοι με τα έργα τους χαρακτηρίζουν τα χρόνια του ’20 και του ’30 και συνεχίζουν να επηρεάζουν τις διακοσμητικές τέχνες μέχρι τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Παρά τη διαφαινόμενη εναλλαγή συμβούλων όπως ο Teonesto Deabate, ο Gino Rossi και ο Nino Barbantini, η Galvani παραμένει στη δεύτερη γραμμή στον χάρτη της εποχής, διατηρώντας μια ρωσίζουσα και λαϊκή φλέβα και μια περιορισμένη καινοτομία στη διακόσμηση. Ωστόσο, χάρη στις συνεχείς τεχνικές βελτιώσεις, διαφαίνεται μια σημαντική αναπτυξιακή άνθηση κυρίως από το 1925 και μετά. Το 1930 παρατηρείται η σημαντικότερη στιλιστική στροφή που γνώρισε ποτέ η Πορντενόνε βιομηχανία στην ιστορία της, αυτή η μεταβολή προς μια σύγχρονη γλώσσα που είχε ήδη ευρέως δοκιμαστεί από τους Laveno και Ginori συμπίπτει με την ανάληψη της καλλιτεχνικής διεύθυνσης από τον Βενετό ζωγράφο Angelo Simonetto. Ο Simonetto επεξεργάζεται ένα τεράστιο πλήθος σχεδίων και διακοσμήσεων για τη μαζική παραγωγή, όλα με γεύση déco, με την επιθυμία να φέρει στη λαϊκότερη ζώνη τις εκλεπτυσμένες και ακριβές προτάσεις διακοσμητικών πόρσελανών Ginori από Ponti. Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο συνεχίζεται μικρή παραγωγή χειροτεχνημένων διακοσμήσεων, αλλά δίνεται περισσότερη προσοχή στις αυτοκόλλητες διακοσμήσεις, κλωστές και χρυσά σφραγίσματα προσανατολισμένα στην αγορά μαζικής κατανάλωσης. Από το 1955 μέχρι το δεύτερο ήμισυ του ’60 εισάγεται το vitreous china. Το 1969 το εργοστάσιο του Πορντενόνε κλείνει και μεταφέρεται στο Valloncello, αρχίζοντας την παραγωγή πορσελανών. Η τελευταία διεύθυνση ανήκει στην Tognana, η οποία ωστόσο αποτυγχάνει και κλείνει οριστικά το 1983.