Uberto Dell'Orto (1848–1895) - Paesaggio

Ο Uberto Dell’Orto ξεκίνησε στη ζωγραφική από τον Giovan Battista Lelli στο Ginnasio di Brera, και παράλληλα με τις σπουδές του στα μαθηματικά, ασχολήθηκε με τη ζωγραφική τοπίου, στην οποία εξασκήθηκε δουλεύοντας από το φυσικό τοπίο κατά τη διάρκεια σπουδαστικών διαμονών στη Valtellina, σε συντροφιά με τον φίλο Sallustio Fornara.
Μετά την επίσκεψή του στην Κάπρι το 1873, όπου απορρόφησε τον φωτεινό χρωματισμό καλλιτεχνών του νότου όπως ο Giuseppe Carelli και ο Achille Vertunni, άρχισε να επισκέπτεται το εργαστήριο του Eleuterio Pagliano στο Μιλάνο, εμφανιζόμενος στην εκθεσιακή σκηνή με έργα όπως Una spiaggia di Capri, που παρουσιάστηκε στην έκθεση braidense του 1874, σήμερα σε ιδιωτική συλλογή.
Το 1880 άνοιξε ένα στούντιο στο Μιλάνο και εργάστηκε επιμελώς εκεί, εστιάζοντας κυρίως στο τοπίο και το πορτρέτο, χρησιμοποιώντας μια πιο εκλεπτυσμένη και ακριβή τεχνική, σίγουρα πιο ευπρόσδεκτη από τους πελάτες του. Μόνο σε ορισμένα έργα διακρίνεται μια μικρότερη προσοχή στην ομοιότητα και στις λεπτομέρειες του ρούχου και του περιβάλλοντος, καθώς και μια ελαφριά ηχώ των έργων των Ranzoni και Cremona.
Στο τέλος της όγδοης δεκαετίας χρονολογούνται και οι πρώτες διαμονές του καλλιτέχνη στη Λιγουρία, μια εμπειρία που αφήνει ίχνη, μετά το «Μωρία α Μπορντίγερα» (ιδιωτική συλλογή) που παρουσιάστηκε στην έκθεση braidense του 1879 και επαναλήφθηκε στην εθνική έκθεση της Ρώμης το 1883, σε άλλες δύο αποστολές στις εκθέσεις braidense το 1882 και το 1884, μεταξύ του 1881 και του 1882, τοποθετείται τέλος και ένα ταξίδι στην Αίγυπτο με τον φίλο του Φορνάρα και τον Πομπέο Μαριάνι, από όπου συχνά διέμενε στη Μπορντίγερα.
Ευαίσθητος στην επιρροή του Filippo Carcano, ο καλλιτέχνης άρχισε παράλληλα να διαμορφώνει την προδιάθεση για μια ισορροπημένη και ανθεκτική ζωγραφική τοπίου, επιβεβαιώνοντας τη θέση του ως ένας από τους πιο αποτελεσματικούς ερμηνευτές του λομβαρδικού ρεαλισμού του δεύτερου μισού του 19ου αιώνα.
Χάρη σε αυτήν την παθιασμένη ανάλυσή του για το αληθινό και στις επίμονες και επαναλαμβανόμενες προσπάθειες να εκφράσει στον καμβά τα συναισθήματα που η παρατήρηση αυτή προκαλούσε σε αυτόν, αν και δεν κατάφερε να διασπάσει τους τόνους των ιμπρεσιονιστών ή να προσεγγίσει λύσεις κοντά σε αυτές των πρώτων λομβαρδικών διαχωριστών, κατάφερε να κάνει τη ζωγραφική του πλούσια σε φωτεινές δονήσεις, απλοποιώντας τους όγκους και μειώνοντας σημαντικά τα εφέ φωτισμού και σκιάς.