Ένα χάλκινο γλυπτό. - Ram - Benin - Νιγηρία

Ένας κριός σε στυλ Μπενίν.

Φίλιπ Ντάρκ, η τέχνη του Μπενίν, Πράγα 1960, σελ. 58/59, 87;
Barbara Plankensteiner, Benin. Βασιλιάδες και τελετές. Αυλική τέχνη από τη Νιγηρία, Βιέννη 2007, σελ. 433.; British Museum, Λονδίνο William Fagg, Γλυπτικά από τη Νιγηρία, Μόναχο 1963, σελ. 75.

British Museum, Μπενίν. Βασιλιάδες και τελετές. Αυλική τέχνη από τη Νιγηρία, Βιέννη 2007, σελ. 433 (τελευταία σειρά φωτογραφιών).

Βασίλειον του Μπένιν, Νιγηρία, τον 16ο/17ο αιώνα
Κίτρινο σκουρόχρωμο κάρβουνο σιδήρου, 34 x 44 x 14 εκ.
Η Εθνική Επιτροπή Μουσείων και Μνημείων, Νιγηρία, Αρ. Έντυπ. 53.22.2
Οι ακαουμανίλοι εισήχθησαν στην Ευρώπη τον Μεσαίωνα· κατάγονταν από μουσουλμανικές χώρες, όπου τέτοια ζωομορφικά σκεύη χρησιμοποιούνταν για τελετές καθαρισμού. Χρησιμοποιήθηκαν επίσης λατρευτικά στην Ευρώπη, αλλά μέχρι τον 15ο αιώνα είχαν ενσωματωθεί και στην κοσμική τελετουργία των τραπεζιών. Οι Πορτογάλοι έμποροι πιθανώς παρέδωσαν ένα δείγμα στον Ομπά του Μπένιν ως δώρο, ή ένα κατεστραμμένο δείγμα μεταφέρθηκε εκεί ως scrap μέταλλο για επαναχύτευση σε φούρνο. Αξίζει να αμφισβητηθεί ότι τέτοια αγγεία εισήχθησαν μέσω του διασαχαρικού εμπορίου, αφού οι ακαουμανίλες δεν έχουν βρεθεί οπουδήποτε αλλού στη Δυτική Αφρική και είχαν εγκαταλειφθεί στον ισλαμικό κόσμο αιώνες νωρίτερα.
Ο Ομπά χρησιμοποίησε αμνώς-ακαουμανίλο για να πλύνει τα χέρια του κατά τις τελευταίες τελετές της τελετής Ague, η οποία ήταν τελετή κάθαρσης συνδεδεμένη με τη συγκομιδή του νέου αχανού (Curnow 1997a: 50).
Το αρνί αποτελεί σύμβολο της αρρενωπότητας στο Μπένιν· σε προηγούμενους αιώνες, οι προαιώνιες θύρες διακοσμούνταν με ξύλινα κεφάλια αρνιών αντί για ανθρώπινα κεφάλια, και υπήρχαν επίσης βόρειοι οβελοί από μπρούντζο αρνών.
Η ειδική σημασία του αρνιού στην τελετή Ague παραμένει ασαφής, καθώς αποτελεί μόνο ένα από τα πολλά ζώα που θυσιάζονται κατά τη διάρκεια των γιορτών. Τα κέρατα αντιπροσωπεύουν επίσης επιμονή. Μερικές φορές ταυτίζονται με τον Okhuaihe, έναν θεϊσμό-ήρωα στο Μπένιν που συνδέεται με τον Oba Ewuare, ο οποίος πρώτος γιόρτασε το Ague ως τελετή τον 15ο αιώνα. Παρά το γεγονός ότι ο Okhuaihe δεν έχει εμφανή σύνδεση με αυτές τις τελετές, αυτή η ιδέα δεν μπορεί να αποκλειστεί εξ αρχής, καθώς μπορεί να έχουν γίνει αλλαγές με το πέρασμα του χρόνου.
Το British Museum διαθέτει ένα σχεδόν πανομοιότυπο αγγείο με οπή στο πλάι, που ίσως καθιστούσε αναγκαία τη χύτευση του κομματιού στο Λάγος. Ο Dark (1960: 56) χρονολόγησε αρχικά το αρνί στο British Museum στον 18ο αιώνα, ο Fagg (1963a: σημείωση στο Fig. 45) το τοποθέτησε στον 16ο–17ο αιώνα· αργότερα ο Dark (1973: 91) πρότεινε τον 17ο αιώνα για το δείγμα του Λάγος. Καμία από τις δύο μελέτες δεν παρείχε σαφή απόδειξη χρονολόγησης. Το βέβαιο είναι ότι δύο κομμάτια δεν παρουσιάζουν την υπερβολικά εξεζητημένη διακόσμηση της επιφάνειας των παραδειγμάτων του 18ου αιώνα. Μπορεί να πρόκειται για έργα του 16ου αιώνα: τότε ο Ομπά Esigie ανέπτυξε το Ague σε σημαντική γιορτή, και η φυσιοκρατική απεικόνιση (εκτός από τα στιλιζαρισμένα μάτια και τα φύλλο-όμοια αυτιά) είναι κατάλληλη γι’ εκείνη την περίοδο. Δεν είναι γνωστά άλλα ακαουμανίλ αρνιών, αλλά το Μουσείο Μπένιν διαθέτει ένα ζευγάρι απλών, σαφώς πιο αφα-βημένων μπρονζένιων αγαλμάτων αρνιών που είναι μόνο ελαφρώς μικρότερα."

Kathy Curnow