Roberto Mauri (1977) - Casetta tra i papaveri e il mare

Τίτλος: Σπιτάκι ανάμεσα στις παπαρούνες και στη θάλασσα

Το έργο αποτελεί ελαιογραφία σε καμβά 30×30 εκ., η οποία απεικονίζει ένα εξιδανικευμένο αγροτικό τοπίο, δομημένο με λίγα βασικά στοιχεία: ένα εκτεταμένο πεδίο παπαρούνες, ένα μικρό αγροτικό σπίτι, ένα πυκνό δέντρο και, στο βάθος, τη γραμμή της θάλασσας κάτω από έναν καθαρό ουρανό. Η σύνθεση, τυπική της σύγχρονης έρευνας τοπίου του Ρομπέρτο Μαούρι, αναδεικνύει τον διάλογο ανάμεσα στη μοναξιά και τη γαλήνη, μετατρέποντας τη σκηνή σε έναν νοητικό τόπο περισσότερο παρά σε πραγματικό, όπου το χρώμα γίνεται ο απόλυτος πρωταγωνιστής της ζωγραφικής αφήγησης.
Το πεδίο παπαρούνων καταλαμβάνει σχεδόν ολόκληρο το κατώτερο μέρος του πίνακα, με ένα έντονο και ζωντανό κόκκινο, απλωμένο σε υλικές χρωματικές επιφάνειες που υποδηλώνουν κίνηση και βάθος, τονισμένο από διακριτικά ίχνη προοπτικής που οδηγούν το βλέμμα προς τον ορίζοντα. Στα κάτω, η ζώνη παπαρούνων με κοντινό φως δημιουργεί ένα περιμετρικό άκρο σχεδόν διακοσμητικό, όπου πινελιές πράσινου και πορτοκαλιού ανάβουν τον οπτικό ρυθμό και καθιστούν αισθητή την αίσθηση μιας πυκνής και αρωματικής άνθισης.
Στο κέντρο του πίνακα υψώνεται ένα μικρό λευκό σπιτάκι με στέγη κόκκινο-πορτοκαλί, ένας απλός και συμπαγής όγκος που προσφέρει ένα σταθερό σημείο αναφοράς μέσα στη χρωματική θάλασσα του τοπίου, προκαλώντας μια διακριτή και μαζεμένη ανθρώπινη παρουσία. Δίπλα στο σπίτι, ένα δέντρο με πλούσιο και στρογγυλεμένο φύλλωμα, διαμορφωμένο με διαφορετικά πράσινα και επικαλυπτόμενες πινελιές, λειτουργεί ως κλείδα ανάμεσα στη γη και τον ουρανό, εξισορροπώντας τις μάζες και ενισχύοντας την καθετότητα στο κέντρο της σύνθεσης.
Πίσω από το πεδίο, μια λωρίδα ψυχρού πράσινου εισάγει τη ζώνη του μπλε της θάλασσας, αποδοσμένη με έναν συμπαγή και φωτεινό τόνο που υποδηλώνει γαλήνη και απόσταση, ενώ τρία λεπτά λευκά ιστία σκίζουν τον ορίζοντα, προσθέτοντας μια νότα ζωής και κίνησης. Ο ουρανός, βαθύς μπλε που ανοίγει προς τα πάνω, είναι γεμάτος από ελαφρές λευκές συννεφιές με απαλές μορφές, οι οποίες αντιτίθενται στις κοφτερές γραμμές των επίγειων επιπέδων, χαρίζοντας στο σύνολο μια αέρινη και στοχαστική διάσταση.
Η σκηνή χτίζεται με αυστηρή μορφήσυνοπτικότητας: λίγα στοιχεία, καθαρό γεωμετρικό σχέδιο, έντονοι χρωματικοί αντίθετοι, σε ευθυγράμμιση με τη μινιμαλιστική και λυρική γλώσσα που χαρακτηρίζει τη ζωγραφική του Ρομπέρτο Μαουρί. Το έργο αποδίδει μια αίσθηση σιωπής και αναστολής, όπου η μοναχική αγροτική αρχιτεκτονική ενταγμένη στο πεδίο με παπαρούνες γίνεται μεταφορά μιας συσσωρευμένης οικειότητας, ενταγμένη ανάμεσα στην συναισθηματική ένταση του κόκκινου και το άπειρο γαλήνιο της θάλασσας και του ουρανού.