Giacomo Grosso (1860-1938) - Conte di Sambuy

Σημανέις πίνακας από συλλογή

Giacomo Grosso ( Cambiano 1860 - Τορίνο 1938 )

“ Conte di Sambuy “

Λάδι σε καμβά / Μουσειακό

* I Balbo Bertone di Sambuy είναι μια ευγενής οικογένεια του Πιεμόντε, με διάφορα μέλη σημαντικά τον 19ο και 20ό αιώνα, μεταξύ των οποίων ξεχωρίζει ο Ernesto Balbo Bertone di Sambuy (1837-1909), γερουσιαστής του Βασιλείου, δήμαρχος Τορίνο (1883-1886) και γνωστός για τη μελέτη της ευπρέπειας και του δημόσιου πράσινου στο Τορίνο, συμπεριλαμβανομένου του πάρκου του Valentino.

Υπογραφή και τίτλος στο πίσω μέρος

Διαστάσεις: 74 x 53 εκ. σε αντίστοιχη οριζιά κατά το παλαιό περίβλημα
Καμβάς: 56 x 34 εκ.

Περίοδος: 1890 / 1900

Αριστουργηματικό έργο μεγάλης ζωγραφικής ευαισθησίας, προερχόμενο από ευγενή οικογένεια και Πιεμοντέζικη συλλογή στην Asti / έργο ιδανικό για μουσεία, γκαλερί, σημαντικές ιδιωτικές συλλογές

Στο πίσω μέρος του έργου έχει διασωθεί το πίσω μέρος του χαρτιού, αφαιρεθεί και επανατοποθετηθεί, με υπογραφή και τίτλο παρόντα αρχικά. Το έργο έχει υποβληθεί σε συντηρητική αποκατάσταση

Giacomo Grosso γεννιέται στο Cambiano το 1860.
Ανικοι με την νεαρή ηλικία μεταβαίνει στο Τορίνο όπου, για να επιβιώσει, ζωγραφίζει πινακίδες καταστημάτων.
Παίρνει θάρρος, παρουσιάζεται αργότερα στον Andrea Gastaldi, καθηγητή ζωγραφικής στην Ακαδημία Albertina, ο οποίος, με χαρτί και μολύβι, τον βοηθά να αντιγράψει ένα γέσο. Το αποτέλεσμα τον πείθει τόσο ώστε να γράψει στον δήμαρχο του Cambiano για να εξασφαλίσει μια υποτροφία για τον πολλά υποσχόμενο νέο.
Το 1881 κάνει το ντεμπούτο του σε δημόσια έκθεση Τορίνο παρουσιάζοντας Amusant στην XXIV Έκθεση ετήσια της Società d’Incoraggiamento alle Belle Arti στο Circolo degli Artisti.
Το 1882, στο προτελευταίο έτος της Ακαδημίας, κερδίζει τρία χρυσά μετάλλια σε διαγωνισμούς ετήσιας κίνησης: δύο πρώτα βραβεία για τη Ζωγραφική και ένα για Ζωγραφική τοιχογραφική με ταχτική.
Το 1883 ολοκληρώνει τις σπουδές του με νίκη στον διαγωνισμό Τριετίας Ζωγραφικής παρουσιάζοντας μια Μαραβέλα στα πόδια του Ιησού Χριστού τον Σταυρωμένο.

Αποκηρύσσει τη ιστορική ζωγραφική του δασκάλου Gastaldi για να αγκαλιάσει τον ρεβέρσιο του τέλους του αιώνα. Αυτή η αλλαγή έρχεται μέσω αναγνώσεων έργων Verga, Zola, Balzac και Flaubert. Το διάσημο έργο Cella delle pazze, αφού παρουσιάστηκε το 1884 στη μεγάλη Εξέλιξη Εθνική Τορίνο, που του αξίζει το βραβείο της Πόλης Τορίνο και η έδρα στην Ακαδημία, ξαναπαίρνει από την αφηγηματική Verghiano ιστορία Storia di una povera capinera.

Την 15η Μαΐου 1884 παντρεύεται την Carolina Bertana.
Γίνοντας καθηγητής πηγαίνει στο Παρίσι όπου περνά μήνες μελετώντας τους μεγάλους καλλιτέχνες του παρελθόντος παρευρισκόμενους στο Λούβρο. Λίγο ότι τον ελκύει η ιμπρεσιονιστική ζωγραφική, θα επηρεαστεί από τα έργα De Nittis. Επισκέπτεται αργότερα το Πράδο της Μαδρίτης, τη National Gallery και μουσεία ιταλικά και γερμανικά πάντα για να διευρύνει τα όρια της γνώσης του. Το 1889 ο Andrea Gastaldi πεθαίνει αφήνοντας έτσι εκτεθειμένη την έδρα Ζωγραφικής. Αυτή κατανέμεται στον Pier Celestino Gilardi, που ήδη κατείχε την έδρα του Σχεδίου Φύλου και της μεταβιβάστηκε στον Grosso.
Μόλις 29 ετών ο ζωγράφος γίνεται μέλος του διδακτικού σώματος με καριέρα που διαρκεί πάνω από 40 χρόνια, έχοντας την ειδική άδεια να χρησιμοποιεί ευρύ χώρο που του παραχωρεί η Ακαδημία.
Τον ίδιο χρόνο παρουσιάζει στην XLVIII Promotrice Torino το портрέ της κυρίας Carola Reduzzi που αγοράζεται από το Υπουργείο Δημόσιας Εκπαίδευσης για τη Γκαλερία Σύγχρονης Τέχνης της Ρώμης.

Στα τριάντα του, το 1890, είναι ανάμεσα στους πιο διάσημους ιταλούς ζωγράφους: εξαιρετικός πορτραίταρας, στο εργαστήριο του Albertina συναντά τον υψηλόκοσμο της εποχής: λαμπερές ευγενείς κυρίες, γόνοι ευγενών, μονάρχες και προέδρους δημοκρατιών.
Συμμετέχει σε εθνικές και διεθνείς εκθέσεις.
Το 1894 παρουσιάζεται στην Τριεννάλε της Brera με το Πορτρέτο της κυρίας X, αγορασμένο από τη μητέρα της βασίλισσας. Αλλά το επόμενο έτος η φήμη του φτάνει στο απόγειο: η συμμετοχή του καλλιτέχνη στη πρώτη Διεθνή της Πόλης της Βενετίας με το έργο Il supremo convegno προκαλεί σκάνδαλο τόσο ώστε να μετονομαστεί η εκδήλωση σε »Biennale Grosso« για το θέμα, που βλάπτει την κοινή ηθική. Το πίνακας, που προκάλεσε τόσο θόρυβο, αγοράστηκε από έναν Αργεντινά citizen και κάηκε όταν επρόκειτο να μεταφερθεί στην Αργεντινή.

Το 1897 με το Ritratto della signora Oytana κερδίζει το βραβείο των Καλλιτεχνών στη Φλωρεντία.
Δύο χρόνια αργότερα κερδίζει το χρυσό μετάλλιο στο Διεθνές του Μονάχου με ένα έργο ήδη εκτεθειμένο στην Ιταλία: Il Ritratto di Virginia Reiter.
Giacomo Grosso, πίνακες προς πώληση
Το 1903 ο Βασιλιάς παραγγέλει στον Grosso το πορτρέτο του ίδιου και της Βασίλισσας για να το προσφέρει στον Πρόεδρο της Γαλλικής Δημοκρατίας Emile Loubet.
Την επόμενη χρονιά ο τελευταίος θα πορτραίταριστεί από τον ζωγράφο κατά τη διάρκεια επίσκεψής του στην Ιταλία.
Για τις επιτυχίες σε πολλούς Σαλόνες ( θυμηθείτε το 1903 τη συμμετοχή με La Sainte Famille που του αξίζει το Μετάλλιο Χρυσό, το δεύτερο που κερδίζει στη Γαλλία) και για τον θαυμασμό του πρώτου πολίτη της Γαλλίας, ο Grosso τιμάται με τη Λεγεώνα της Τιμής.
Είναι ο πρώτος Ιταλός καλλιτέχνης, μετά τον Giuseppe De Nittis, που λαμβάνει ανάλογη αναγνώριση.
Το 1906, με το θάνατο του Gilardi, η έδρα Ζωγραφικής κερδίζεται από τον Giacomo Grosso.
Τα επόμενα χρόνια τον βρίσκουμε σε πολλές εθνικές και διεθνείς εκθέσεις.
Το 1919 εκτελεί το πορτρέτο του Πάπα Βενέδικτος Ε΄, που παρουσιάστηκε και στη Νational Promotrice Torino.
Τη 2η Μαρτίου 1929 διορίζεται Γερουσιαστής.
Το 1936 η πόλη Τορίνο τον τιμά με μια μεγάλη ατομική έκθεση στην αίθουσα της «La Stampa».
Τη χρονιά που ακολουθεί εκτελεί το πορτρέτο του Badoglio.
Giacomo Grosso πέθανε στις 14 Ιανουαρίου 1938 από ανίατη ασθένεια

Ιδανικό έργο για συλλογή και επένδυση

Με πιστοποιητικό αυθεντικότητας σύμφωνα με τη νομοθεσία / Εμπεῖρα
* Η κορνίζα συνημμένη ως δώρο

Ασφαλής αποστολή
Ασφαλισμένη συσκευασία