Μονόκλ - 1850-1900

Εποχιακό επίγειο τηλεσκόπιο από ορείχαλκο με επένδυση σε λοξά βαμμένο ξύλο (ή ξύλο με παρόμοια υφή) χρώματος μπορντό. Όργανο αποτελούμενο από πολλές εξαγόμενες/εκτεινόμενες ενότητες, τυπικές για φορητά τηλεσκόπια παρατήρησης και πλοήγησης. Ο ορείχαλκος παρουσιάζει ομοιογενή πατίνα με φυσιολογικά ίχνη φθοράς και επιφανειακής οξείδωσης, συνεπείς με την ηλικία του αντικειμένου· παρόντα μικρά γρατζουνίσματα και σημάδια χρήσης στο κάλυμμα/επικάλυψη του ξύλου, χωρίς να θίγεται η ακεραιότητά του. Ο τελικός τούμπα/καπάκι υπάρχει. Εκτιμώμενη εποχή: τέλος του 19ου αιώνα – αρχές του 20ού αιώνα. Πιθανή ευρωπαϊκή κατασκευή, πιθανώς γαλλική ή αγγλική, χαρακτηριστική της παραγωγής επίγειων και ναυτικών τηλεσκοπίων μεταξύ τέλους 19ου αιώνα και αρχών 20ού αιώνα. Η χρήση του ορείχαλκου, η μικροδομή/δομή με πολλαπλές ενότητες και το επένδυμα σε λουσμένο ξύλο είναι κοινά χαρακτηριστικά οργάνων που έχουν κατασκευαστεί στη Γαλλία, την Αγγλία και, σε μικρότερο βαθμό, τη Γερμανία την ίδια περίοδο. Επιγραφή στον τελικό καπάκι: “Regazzi Giuseppe – Via Carlo Felice 40 – Genova”, αποδώσιμο με καλή πιθανότητα στον ιταλό έμπορο/οπτικό από τον οποίο διατέθηκε το όργανο.

μήκος σε μέγιστη έκταση: 109 εκ.
μήκος σε ελάχιστη επέκταση: 28,5 εκ.