Catherine Helie - Ύφασμα - 73 cm - 66 cm - Textile 4

Υφαντικό πάνω σε λινό, φτιαγμένο με κεντήματα, κλωστές, μαλλιά, υφάσματα, γαλόνες και κορδέλες.
Μοναδικό τεμάχιο, υπογεγραμμένο στο πίσω μέρος.

Αυτή ανακαλύπτει τη ζωγραφική υπό την αιγίδα του Καντίνσκυ (Κέντρο Γκερζ Πομπιντού, 1979).
Αποστρέφεται τη βασική εκπαίδευση και ένα οικογενειακό περιβάλλον που τη βαραίνει. Εγκαθίσταται στη Νότια Γαλλία, και ζει από μικρά «εργασιακά».
Επιστρέφοντας στην περιοχή του Παρισιού, ακολουθεί εκπαίδευση στη φωτογραφία, που τη φέρνει να ενσωματωθεί στην ειδησεογραφική εταιρεία εικόνων Opale, όπου βρίσκεται ο αρχείο φωτογραφιών συγγραφέων.

Συνεχίζει αυτή τη δουλειά για ένα ικανοποιητικά μεγάλο αριθμό οίκων εκδόσεων (Fayard κ.ά.), μέχρι που το 2004 της προτείνουν να ασκεί πλήρες ή μερικό μερικής απασχόλησης τη θέση της μόνιμης φωτογράφου των συγγραφέων των εκδόσεων Gallimard (όπου έχει φωτογραφίσει και έργα ζωγράφων για καταλόγους – Cocteau, Dali, Picasso, Pincemin, Pignon-Ernest, κ.ά.), την οποία αφήνει το 2016, εγκαταλείποντας το Παρίσι ταυτόχρονα για να εγκατασταθεί στην ακτή της Νορμανδίας (Seine-Maritime) και να αφοσιωθεί πλέον μόνο στη ζωγραφική (και στις παραφυάδες της).
Αυτή η εργασία ως φωτογράφος θα διακόψει μακροχρόνια τη δραστηριότητα της αυτόνομης δημιουργίας.

Είχε γνωρίσει το 2001 τον Jacques Clerc (εκδότης και καλλιτέχνης) και τον Henri Maccheroni (ζωγράφος και φωτογράφος), χάρη στους οποίους εξέθεσε στη γκαλερί Mentoux-Gignac, Παρίσι, IIIe, μια φορά αρχικά και μια δεύτερη φορά μόνη, πριν το κλείσιμο της γκαλερί.
Έχει εκθέσει στη συνέχεια σε πολλά μέρη, Παρίσι, Νίκαια, Ρουέν, στη γκαλερί Duchoze, μέχρι την ανακάλυψη των δυνατοτήτων που προσφέρουν οι γκαλερί διαδικτυακά (Artmajeur).

Οι καλλιτέχνες της σύγχρονης τέχνης που προτιμάται είναι πολλοί: Dado, Saura, Staël, Tapiès, Bourgeois, Pollock, Grau-Garriga, Joan Mitchell, Annette Messager, Rebeyrolle, κ.ά.

Η ζωγραφική της οδήγησε σε κατάλογο της γκαλερί Duchoze, που επιμελήθηκαν οι «Rencontres: des lieux, des artistes, Agglomération de Rouen».

Η φωτογραφική εργασία στους νεκροταφείς του Παρισιού οδήγησε σε πολλές δημοσιεύσεις και μελέτες· στον ευρύτερο Τύπο (Télérama, κ.ά.) όπως και σε εξειδικευμένα περιοδικά (Ligeia, τεύχος «Η Φωτογραφία ως μεταφορέας», αναλύθηκε από τον φιλόσοφο Jean-Louis Déotte, κ.ά.).

Ακολουθεί το 2022 εκπαίδευση στην παραδοσιακή κέντηση με βελόνα. Τότε δημιουργεί «υφασμάτινα έργα» καθώς και υφάσματα από ανακυκλωμένα και παμπάλαια υλικά. Δημιουργεί επίσης συνθέσεις τέχνης, στηρίζοντας αντικείμενα ανακυκλωμένα, ιεραποστολικού χαρακτήρα φυτών, οστών κ.ά.

Αποδίδει πλέον ολόψυχα τη ζωή της στην τέχνη της.