Chris Killip - Chris Killip & Pirelli Work - 2015-2022

Κάνετε προσφορά σε δύο βιβλία του Κρις Κίλιπ (1946-2020), ενός από τους σημαντικότερους και πλέον επιδραστικούς μεταπολεμικούς φωτογράφους ντοκουμέντων του Ηνωμένου Βασιλείου.

Chris Killip – Chris Killip
Εκδότης: Thames & Hudson, 2022
Σκληρό εξώφυλλο, 256 σελίδες, Αγγλικά
Μέγεθος: 24,5×30,5 εκ.
Νέο στο seal

Βασισμένο σε συνεχή εμβάπτιση και συμμετοχή στις κοινότητες στις οποίες φωτογράφιζε, το παρατηρητικό έργο του Chris Killip κατέγραψε τη ζωή των απλών ανθρώπων με σκληρή, αλλά συμπονετική λεπτομέρεια. Οι φωτογραφίες του αναγνωρίζονται ως μερικές από τις σημαντικότερες οπτικές καταγραφές της Βρετανίας της δεκαετίας του 1980. Όπως επιμελητής αυτού του βιβλίου, ο Ken Grant, αντικατοπτρίζει, αφηγούνται την ιστορία αυτών που «η Ιστορία τους είχε γίνει», που ένιωσαν την κακοήθη αδιαφορία της και, ωστόσο, όπως ο φωτογράφος με τον οποίο είχαν μοιραστεί τόσα από τη ζωή τους, αρνήθηκαν να υποχωρήσουν ή να γυρίσουν το βλέμμα.

Δημοσιευμένο με αφορμή την πρώτη πλήρη αναδρομική έκθεση της ζωής και του έργου του Killip στη Photographers’ Gallery, Λονδίνο, αυτό το βιβλίο, σχεδιασμένο από τους Niall Sweeney & Nigel Truswell στην Pony Ltd, παρουσιάζει φωτογραφίες από καθεμία από τις κύριες σειρές του μαζί με λιγότερο γνωστά έργα. Περιλαμβάνει πρόλογο από τον Brett Rogers, εκτενή δοκίμια από τον Ken Grant που ιχνογραφούν τη ζωή και την καριέρα του Killip, καθώς και κείμενα των Gregory Halpern, Amanda Maddox και Lynsey Hanley.

Chris Killip – Έργο Pirelli
Εκδότης: Steidl, 2015
Σκληρόδετο, 88 σελίδες
Μέγεθος: 26×28 εκ.
Νέο στο seal

Ήθελα να δείξω τη διαδικασία παραγωγής όσο το δυνατόν πιο καθαρά, και για να το κάνω αυτό σε αυτή τη μονάδα σήμαινε ότι θα έπρεπε να φωτιστεί. Απολύτως ειρωνικά, ο πείσμα μου να αποφεύγω τον φωτισμό θα είχε τώρα τους δικούς του απροσδόκητους καρπούς. Λόγω της απελπισμένης ποσότητας χρόνου που είχα περάσει εκεί, ήξερα με οπτικό τρόπο τις διαδικασίες του εργοστασίου· τους ρυθμούς και τους κύκλους των μηχανών, την κίνηση και τα βήματα που έπρεπε να ακολουθήσουν οι χειριστές, την κίνηση που προόριζαν γι’ αυτούς οι διαδικασίες. Άρχισα ξανά, φωτογραφίζοντας εκ νέου το εργοστάσιο χρησιμοποιώντας φώτα, μερικές φορές τρία ή τέσσερα φώτα ενεργοποιημένα από απομακρυσμένες συσκευές ελέγχου. Το κύριο φως, που ήταν το φως που εξισοροπούσε το θέμα, συχνά κρατιόταν σε στύλο από τον φίλο μου, μακριά από την κάμερα, μιμούμενο τις τεχνικές μόδας που γνώριζα από το παρελθόν μου. Τώρα κατάλαβα και ήξερα τι ήθελα να κάνω. Ο χώρος εργασίας είχε γίνει, με πραγματικό τρόπο για μένα, ένα θέατρο και αγκάλιασα την αισθητική αυτών των νέων φωτογραφιών με τη σύνδεσή τους με τη μόδα, το φιλμ νουάρ και ακόμα τον σοβιετικό ρεαλισμό. Για μένα αυτή η «όψη» φαινόταν ένας πιο αποκαλυπτικός τρόπος να καταγράψω και να τεκμηριώσω αυτήν τη επιβαλλόμενη τελετουργία.
Chris Killip