Thomas van Loon - omarm

Thomas van Loon (°1994)

είναι ένας Ολλανδός εικαστικός που ζει και εργάζεται στην Ολλανδία. Η πρακτική του κινείται έντονα πέρα από τα όρια της κλασικής γλυπτικής. Παρότι το έργο του συχνά εμφανίζεται με γλυπτικό τρόπο, προκύπτει από μια υβριδική διαδικασία στην οποία συνυπάρχουν αναλογικές πράξεις, πειραματικά υλικά και σύγχρονες τεχνικές.

Στον χώρο του έργου του ο V an Loon διερευνά το ανθρώπινο σώμα ως φορέα εσωτερικής έντασης,»ευαισθησίας και σιωπής. Το σώμα δεν λειτουργεί ως ανατομική αφετηρία, αλλά ως εννοιολογική και φυσική συμπύκνωση ψυχικών και σωματικών καταστάσεων. Οι γλυπτές του δημιουργίες βρίσκονται στο όριο μεταξύ προσωπογραφίας και αφαιρετικότητας και χαρακτηρίζονται από μια λιτή, συμπυκνωμένη μορφολογία.

Ο Van Loon εργάζεται με ένα ευρύ πλήθος υλικών και τεχνικών, συμπεριλαμβανομένων γύψου, υφάσματος, ξύλου, συνθετικών φορέων, ψηφιακής προετοιμασίας και μεικτών μέσων. Νέες τεχνολογίες και σύγχρονες διαδικασίες κατασκευής δεν αξιοποιούνται ως σκοπός καθεαυτός, αλλά ως μέσα για να σφυρηλατήσουν τη φαντασία της εύθραυστης, σωματικής παρουσίας. Παραδοσιακές χειροκίνητες επεμβάσεις συνυφαίνονται άμεσα με σύγχρονες τεχνικές· το έργο είναι εξίσου δομημένο όσο και διαμορφωμένο.

Το δέρμα των γλυπτών του δεν είναι ποτέ λείο ή τελειωμένο. Φέρει σημάδια επεξεργασίας, ρωγμές, περιορισμούς και επικάλυψη. Αυτές οι ορατές επεμβάσεις παραπέμπουν στο χρόνο, στη μνήμη και στην σωματική εμπειρία. Η επιφάνεια λειτουργεί ως φορέας ιστορίας, όπου ο έλεγχος και η τύχη εναλλάσσονται.

Κεντρικός άξονας στο έργο του υπήρξε και παραμένει ο άνθρωπος ως ευάλωτο και περιορισμένο ον. Οι φιγούρες συχνά είναι εγκλεισμένες, περιτυλιγμένες ή μερικώς αποκομμένες από το δικό τους σώμα. Αυτή η περιβολή δεν αποτελεί εικόνα βίας, αλλά μεταφορά περιορισμού, σιωπής και ενδοσκόπησης. Το έργο του αιωρείται ανάμεσα στον έντονο συναισθηματικό και στον εναπομείναντα έλεγχο, ανάμεσα στην επιμονή και την αποδέσμευση.

Το κεφάλι παίζει επαναλαμβανόμενο ρόλο και συχνά αναγνωρίζεται ή εξειδικεύεται με συνεχή τρόπο, ενώ το σώμα διαλύεται σε αφηρημένους όγκους, κατασκευές ή υφασμάτινες δομές. Αυτή η ένταση εξειδικεύει το χάσμα ανάμεσα στη σκέψη και το αίσθημα, ανάμεσα στην ταυτότητα και τη σωματικότητα, ανάμεσα στον έλεγχο και την ευπάθεια.

Ο Van Loon εργάζεται αργά και με μεγάλη προσοχή. Το στούντιο του δεν είναι χώρος παραγωγής, αλλά ένα μέρος έρευνας, επανάληψης και ανάδρασης. Τα έργα προκύπτουν σε χρονικό ορίζοντα μέσω μιας διαδικασίας προσθήκης, αφαίρεσης και επαναερμηνείας. Η τύχη λαμβάνει χώρο, αλλά συνεχώς ερωτάται και διορθώνεται.

Τα γλυπτά του δεν είναι λειτουργικά αφηγήματα, αλλά υπαρκτικά. Ζητούν σιωπή και μακρόχρονη παρατήρηση. Σε μια εποχή οπτικής αφθονίας, ο Van Loon επιλέγει συνειδητά την περιορισμό, τη συγκέντρωση και την επιβράδυνση. Τα έργα δεν λειτουργούν μόνο ως αντικείμενα, αλλά ως φυσική παρουσία στο χώρο — σχεδόν ως σιωπηλά σώματα ή σιωπηλά μαρτυρίες.

Ανάπτυξη και αναγνώριση

Από τις αρχές της επαγγελματικής του πρακτικής, ο Thomas van Loon λαμβάνει ολοένα και μεγαλύτερη προσοχή στο πλαίσιο της σύγχρονης τέχνης. Το έργο του εκτιμάται για τη συνεκτικότητα του περιεχομένου, την ευαισθησία ως προς τα υλικά και την επίκαιρη προσέγγιση της γλυπτικής μορφής. Οι κριτικοί επαινούν την ικανότητά του να προκαλεί μέγιστη φυσική και συναισθηματική ένταση με ελάχιστα μέσα.

Ο Thomas van Loon παραμένει να εμβιώνει την πρακτική του γύρω από τη ανθρώπινη φιγούρα και την ένταση ανάμεσα στο σώμα, την τεχνολογία και την εσωτερική εμπειρία. Το έργο του αποτελεί μια σιωπηρή αλλά ισχυρή αντίθεση μέσα στη σύγχρονη εικαστική τέχνη — πρόσκληση σε προσοχή, σωματική επίγνωση και επιβράδυνση.