Thomas Ruff - Andere Porträts + 3D (Biennale Venedig 95) - 1995

Καλώς ήρθατε στην επόμενη έκδοση των SUPER POPULAR BEST-OF-PHOTOBOOKS δημοπρασιών από το 5Uhr30.com (Ecki Heuser, Κολωνία, Γερμανία).

5Uhr30.com εγγυάται λεπτομερείς και ακριβείς περιγραφές, 100% προστασία, 100% ασφάλιση και συνδυασμένη αποστολή σε όλο τον κόσμο.

Μεγάλη δημοσίευση από τον διάσημο Γερμανό φωτογράφο και καλλιτέχνη Thomas Ruff -
παρουσιάζοντας το έργο του για την έκθεσή του στο Γερμανικό Περίπτερο της Μπιενάλε της Βενετίας το 1995.

Θόμας Ρούφ, γεννημένος το 1958, ήταν μέλος της θρυλικής πρώτης τάξης του Bernd και Hilla Becher στην "Kunstakademie" του Ντίσελντορφ (μαζί με Andreas Gursky, Candida Höfer, Thomas Struth, Tata Ronkholz και Axel Hütte).
Ο Τόμας Ράφ φοίτησε στην Ακαδημία από το 1977 έως το 1985.
Ο Thomas Ruff συχνά συγκρίνεται με άλλα μέλη μίας εξέχουσας γενιάς ευρωπαίων φωτογράφων, συμπεριλαμβανομένων των Thomas Struth, Andreas Gursky και Rineke Dijkstra.
Ο Τόμας Ράφ έχει περιγραφεί ως «μάστορας των επεξεργασμένων και αναδημιουργημένων εικόνων».
Το 1982 διέμεινε έξι μήνες στην Cité internationale des arts στο Παρίσι. Το 1993 ήταν υπότροφος στη Villa Massimo στη Ρώμη.
Σχολιάζοντας τις επιρροές του, ο Ράφφ είπε ότι «ο δάσκαλός μου Μπέρντ Μπεχέρ μας έδειξε φωτογραφίες του Στίβεν Σορ, του Τζόελ Μέιερβιτς και των νέων αμερικανών φωτογράφων με έγχρωμες εικόνες.»
Από το 2000 έως το 2005, ο Ruff δίδασκε Φωτογραφία στην Kunstakademie Düsseldorf.

Cantz, Ostfildern. 1995. Πρώτη έκδοση, πρώτη εκτύπωση.

Μαλακό εξώφυλλο (όπως εκδόθηκε).
210 × 280 mm.
60 σελίδες.
Φωτογραφίες: Thomas Ruff.
Κείμενο στα Αγγλικά και στα Γερμανικά.

Δεν παρέχεται κείμενο προς μετάφραση.
Εσωτερικά φρέσκο και άψογο· καθαρό, χωρίς σημάδια και χωρίς κηλίδες φθοράς. Εξωτερικά με ελάχιστο σημάδι χρήσης· μικρός κιτρινωπός υπόλειμμα από παλιό αυτοκόλλητο τιμής. Συνολικά σε καλή κατάσταση.

Υπέροχη πρώιμη δημοσίευση του Ruff.

Ruff μοιράζεται ένα στούντιο στη Hansaallee του Ντίσελντορφ, με άλλους Γερμανούς φωτογράφους Laurenz Berges, Andreas Gursky και Axel Hütte. Το στούντιο, ένας πρώην δημοτικός σταθμός ηλεκτρικής ενέργειας, περιλαμβάνει μια γκαλερί στο υπόγειο.
Ο Θόμας Ραφ, ένας από τα έξι παιδιά, γεννήθηκε το 1958 στο Zell am Harmersbach στο Μαύρο Δάσος της Γερμανίας. Το καλοκαίρι του 1974 ο Ραφ απέκτησε την πρώτη του κάμερα και μετά την παρακολούθηση ενός απογευματινού μαθήματος στις βασικές τεχνικές της φωτογραφίας άρχισε να πειραματίζεται, βγάζοντας φωτογραφίες παρόμοιες με αυτές που είχε δει σε πολλά περιοδικά ερασιτεχνικής φωτογραφίας.
Στη νεότητά του, τον γοήτευσαν οι θεωρίες του Άλντους Χάξλεϊ, που έμπνευσαν τις φωτογραφίες του. Το καλοκαίρι του 1974 ο Ruff απέκτησε την πρώτη του κάμερα. Μετά την παρακολούθηση ενός βραδινού μαθήματος βασικών τεχνικών φωτογραφίας, άρχισε να πειραματίζεται, τραβώντας λήψεις παρόμοιες με εκείνες που είχε δει σε πολλά περιοδικά ερασιτεχνικής φωτογραφίας.
Κατά τη διάρκεια των σπουδών του στο Ντίσελντορφ και εμνευσμένος από τις διαλέξεις του Benjamin HD Buchloh, ο Ρουφ ανέπτυξε τη μέθοδό του στην εννοιολογική σειριακή φωτογραφία. Ο Ρουφ άρχισε να φωτογραφίζει τοπία, αλλά καθώς ήταν ακόμη φοιτητής μεταπήδησε στους εσωτερικούς χώρους γερμανικών διαμερισμάτων, με χαρακτηριστικά που αντιστοιχούν στις δεκαετίες από τη δεκαετία του 1950 μέχρι τη δεκαετία του 1970. Ακολούθησαν αντίστοιχες εικόνες κτιρίων και πορτρέτα φίλων και γνωστών από τη σκηνή τέχνης και μουσικής του Ντίσελντορφ, αρχικά σε μικρά φορμά.
Στον χώρο του στούντιο του μεταξύ 1981 και 1985, ο Ruff φωτογράφισε 60 πορτρέτα ημίσωμης μορφής με τον ίδιο τρόπο: εικόνες τύπου διαβατηρίου, με την άνω ακρή των φωτογραφιών να βρίσκεται λίγο πάνω από τα μαλλιά, ομοιόμορφος φωτισμός, το θέμα ηλικίας 25–35 ετών, τραβηγμένες με αρνητικό 9 × 12 εκ. και, λόγω χρήσης φλας, χωρίς κίνηση ή θάμπωμα.

Τα πρώτα πορτρέτα ήταν ασπρόμαυρα και μικρά, αλλά ο Ruff σύντομα μεταπήδησε στο χρώμα, χρησιμοποιώντας αδιάκοπα φόντα σε διαφορετικά χρώματα· από μια σειρά έγχρωμων χαρτονιών ο ποζάρων μπορούσε να επιλέξει ένα χρώμα, το οποίο στη συνέχεια λειτουργούσε ως φόντο.

Τα πορτρέτα αυτά απεικονίζουν τα άτομα — συχνά τους συμφοιτητές του Ruff — σε κάδρο όπως σε φωτογραφία διαβατηρίου, συνήθως με ουδέτερες εκφράσεις, μερικές φορές μετωπικά, άλλες φορές σε προφίλ, και μπροστά από ένα απλό φόντο.

Ο Ruff άρχισε να πειραματίζεται με την εκτύπωση μεγάλης μορφής το 1986, φτάνοντας τελικά να παράγει φωτογραφίες μέχρι μεγέθους επτά επί πέντε pés (210 × 165 εκ.).

Μέχρι το 1987 ο Ruff είχε αποτυπώσει το έργο σε αρκετές εκδοχές, καταλήγοντας σχεδόν εξ ολοκλήρου στη χρήση της πλήρους μπροστινής όψης και σε μεγέθυνση του τελικού έργου σε μεγάλες, μνημειώδεις διαστάσεις.

Ο κριτικός τέχνης Κάρολος Χάγκεν, γράφοντας για τους The New York Times, σχολίασε: «Μεγαλώνοντας σε διαστάσεις τοίχου, οι φωτογραφίες έμοιαζαν με τεράστια πανώ δικτατόρων της Ανατολικής Ευρώπης.»
Διότι θεωρούσε ότι το αποτέλεσμα των χρωμάτων ήταν υπερβολικά κυρίαρχο σε αυτά, ο Ruff επέλεξε ένα ανοιχτό και ουδέτερο φόντο για τα πορτρέτα που δημιούργησε μεταξύ 1986 και 1991. Σε μια συζήτηση με τον Philip Pocock, ο Ruff αναφέρει μια σύνδεση ανάμεσα στα πορτρέτα του και στις μεθόδους παρακολούθησης από την αστυνομία στη Γερμανία τη δεκαετία του 1970 κατά το Γερμανικό Φθινόπωρο. Πράγματι, ενώ πειραματιζόταν με συνθεμένα πρόσωπα το 1992, ο Ruff βρήκε μπροστά του τη μονάδα Montage της Minolta, μια μηχανή δημιουργίας εικόνων, την οποία χρησιμοποιούσε η γερμανική αστυνομία τη δεκαετία του 1970 για τη δημιουργία συνθετικών πορτρέτων. Μέσω ενός συνδυασμού καθρεπτών, τέσσερα πορτρέτα, τροφοδοτημένα στη μηχανή, παράγουν μια συνθετική εικόνα. Ο Ruff ξεκίνησε ανακατασκευάζοντας πρόσωπα αλλά γρήγορα έκρινε πιο ενδιαφέρον το να κατασκευάζει τεχνητά πρόσωπα, τα οποία συχνά συνδυάζουν χαρακτηριστικά ανδρών και γυναικών, τα οποία δεν υπάρχουν, αλλά θα μπορούσαν με βεβαιότητα να υπάρξουν στην πραγματικότητα· αυτό οδήγησε στη σειρά Anderes Porträt (1994–1995).
Ο Ραφ ήθελε οι μεγάλες ομάδες από τα έγχρωμα πορτρέτα διαστάσεων περίπου οκτώ επί δέκα ίντσες να κρεμαστούν μαζί, γι’ αυτό για ποικιλία φωτογράφισε κάθε άτομο εναντίον ενός χρωματιστού φόντου.
(Wikipedia)