Thomas Struth - Unconscious Places (MINT CONDITION, SHRINK-WRAPPED) - 2020

Καλώς ήρθατε στην επόμενη έκδοση των SUPER POPULAR BEST-OF-PHOTOBOOKS δημοπρασιών από το 5Uhr30.com (Ecki Heuser, Κολωνία, Γερμανία).

5Uhr30.com εγγυάται λεπτομερείς και ακριβείς περιγραφές, 100% προστασία, 100% ασφάλιση και συνδυασμένη αποστολή σε όλο τον κόσμο.

ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟΣ ΤΙΤΛΟΣ ΦΩΤΟΒΙΒΛΙΟΥ από τον διάσημο Γερμανό φωτογράφο Thomas Struth, γνωστός για πολλά εξαιρετικά φωτοβιβλία όπως το 'Museum Photographs' (Martin Parr, Gerry Badger, The Photobook - A History, τόμος 2, σελ. 273/274) - σε ολοκαίνουργια κατάσταση.

Το ανεπανάληπτο ύφος του Thomas Struth παρουσιάζεται σε αυτήν τη νέα συμπαγή έκδοση της εντυπωσιακής του συλλογής εικόνων δρόμων από το 1970 έως το 2010.

Νέο, αψεγάδιαστο, αδιάβαστο· ακόμα πρωτότυπα τυλιγμένο σε πλαστικό φιλμ του εκδότη.
Αντίγραφο Συλλέκτη

Ο Thomas Struth είναι ένας από τους πλέον διάσημους φωτογράφους που προέρχονται από τη σχολή του Μπέρντ και της Χίλα Μπεχέρ. Σε αυτόν τον εορταστικό τόμο, ο Struth παρουσιάζει μια σειρά αστικών σκηνών δρόμων από πόλεις όπως το Εδιμβούργο, το Λίμα, την Πιονγκγιάνγκ, τη Νάπολη και τη Νέα Υόρκη, όλες τραβηγμένες σε παρόμοιες συνθήκες - χωρίς ανθρώπινη δραστηριότητα. Ο Struth αναφέρεται σε αυτά τα κοινότοπα κτήρια, τους άδειους δρόμους και τις ανώνυμες προσόψεις ως «ασυνείδητα μέρη» - περιβάλλοντα που αποδίδουν νόημα μόνο στον θεατή. Αποτυπωμένα με εξαιρετική τεχνική δεξιότητα και παρουσιασμένα με ισχυρή, μετριοπαθή ουδετερότητα, οι εικόνες του Struth μας επιτρέπουν να εκτιμήσουμε πλήρως τον χαρακτήρα μιας πόλης - από τα σηκωμένα καλώδια της τηλεφωνίας πάνω της μέχρι το πεζοδρόμιο από κάτω. Το φωτεινό δοκίμιο του διακεκριμένου κοινωνιολόγου Ρίτσαρντ Σέννετ αποκαλύπτει πώς μια νηφάλια, σαφής φωτογραφία του Struth οδηγεί τον θεατή να διαμορφώσει τα δικά του συμπεράσματα, αντί να επιβάλει μια προοπτική. Η προκύπτουσα αλληλεπίδραση ανάμεσα στον φωτογράφο, τον θεατή και το τοπίο μπορεί να κρύβει το κλειδί για την κατανόηση του πώς η αρχιτεκτονική επηρεάζει την καθημερινή μας ζωή.
(από τον εκδότη)

Ο Thomas Struth ήταν μαθητής της πρώτης τάξης των ιδιαίτερα επιδραστικών φωτογράφων και καλλιτεχνών Bernd και Hilla Becher στο 'Art Academy' στο Ντύσελντορφ.
Η Σχολή Φωτογραφίας Ντύσσελντορφ αναφέρεται σε μια ομάδα φωτογράφων που σπούδαζαν στην 'Kunstakademie Düsseldorf' στα μέσα της δεκαετίας του 1970.
Γνωστοί για την αυστηρή αφοσίωσή τους στην γερμανική παράδοση της δεκαετίας του 1920, την Neue Sachlichkeit (Νέα Αντικειμενικότητα), οι φωτογραφίες των Bechers ήταν καθαρές, ασπρόμαυρες εικόνες βιομηχανικών αρχέτυπων (κρατήρες, υδραγωγεία, αποθήκες άνθρακα).
Ο Andreas Gursky, η Candida Höfer, ο Axel Hütte, ο Thomas Ruff και ο Thomas Struth τροποποίησαν την προσέγγιση των δασκάλων τους εφαρμόζοντας νέες τεχνικές δυνατότητες και μια προσωπική και σύγχρονη οπτική, διατηρώντας παράλληλα τη ντοκιμαντέρ μέθοδο που πρότειναν οι καθηγητές τους.

Τόμας Στρούτ, γεννημένος το 1954, είναι Γερμανός φωτογράφος ο οποίος είναι περισσότερο γνωστός για τη σειρά Museum Photographs, ασπρόμαυρες φωτογραφίες από τους δρόμους του Ντίσελντορφ και της Νέας Υόρκης που τραβήχτηκαν τη δεκαετία του 1970, και τη σειρά οικογενειακών του φωτογραφιών. Ο Στρούτ ζει και εργάζεται ανάμεσα στο Βερολίνο και στη Νέα Υόρκη.
Γεννημένος από τη κεραμιστή αγγείων Gisela Struth και τον διευθυντή τράπεζας Heinrich Struth στο Γκελντέρν της Γερμανίας, ο Struth φοίτησε στην Ακαδημία του Ντίσελντορφ από το 1973 ώς το 1980, όπου αρχικά σπούδασε ζωγραφική υπό τον Peter Kleemann και, από το 1974, υπό τον Gerhard Richter. Με ολοένα και πιο έντονο ενδιαφέρον για τη φωτογραφία και με τη στήριξη του Ρίχτερ, ο Struth, μαζί με την Candida Höfer, τον Axel Hütte και την Tata Ronkholz, εντάχθηκε στο πρώτο έτος της νέας τάξης φωτογραφίας που διευθύνονταν από τον Μπέρντ και τη Χίλλα Μπεχέρ, το 1976.
(Wikipedia)

Prestel, Μόναχο, Λονδίνο, Νέα Υόρκη. 2020. Πρώτη έκδοση της Prestel, πρώτη εκτύπωση.
Αρχικά δημοσιεύθηκε από τους Schirmer and Mosel, Μόχεν, το 2012.

Σκληρό εξώφυλλο με προστατευτικό εξώφυλλο.
240 x 228 mm.
264 σελίδες.
Φωτογραφίες: Thomas Struth.
Κείμενο: Richard Sennett.
Κείμενο στα Αγγλικά.

Υπέροχο φωτοβιβλίο από τον Thomas Struth - σε άριστη κατάσταση.

Ο Thomas Struth είναι ένας από τους πλέον γνωστούς Γερμανούς σύγχρονους φωτογράφους. Το έργο του έχει παρουσιαστεί ευρέως σε εκθέσεις όπως το The Metropolitan Museum of Art στη Νέα Υόρκη, το Museo Nacional del Prado στη Μαδρίτη, η Whitechapel Gallery στο Λονδίνο και το Haus der Kunst στο Μόναχο. Ζει στο Βερολίνο και στη Νέα Υόρκη.

Ρίτσαρντ Σέννετ είναι ο Κεντιεννιακός καθηγητής Κοινωνιολογίας στο London School of Economics. Είναι Ιδρυτικός Διευθυντής του New York Institute for the Humanities και το 2018 ορίστηκε Λοχαγός του Τάγματος της Βρετανικής Αυτοκρατορίας και εκλέχθηκε Επίτιμο Μέλος της Βρετανικής Ακαδημίας.

Το 1976, στο πλαίσιο μίας μαθητικής έκθεσης στην Ακαδημία, ο Struth παρουσίασε για πρώτη φορά ένα πλέγμα από 49 φωτογραφίες ληφθείσες από κεντρική προοπτική σε ερημικούς δρόμους του Ντίσελντορφ, καθεμιά τους υπακούοντας σε μια αυστηρή λογική κεντρικής συμμετρίας. Οι συνθέσεις είναι απλές και οι φωτογραφίες δεν έχουν στηθεί σκηνοθετικά ούτε έχουν υποβληθεί σε ψηφιακή επεξεργασία μετα-παραγωγής. Αποφεύγονται επίσης οι έντονες αντιθέσεις φωτός και σκιάς, ο Struth προτιμά το γκριζάτο, ανεξέλεγκτο φως της πρωινής ώρας. Αυτό εξυπηρετεί την ενίσχυση του ουδέτερου χειρισμού των σκηνών.
Το 1977, ο Στρουθ και ο Χούτε ταξίδεψαν στην Αγγλία για δύο μήνες και συνεργάστηκαν για να φωτογραφίσουν διαφορετικές πτυχές της κατοικίας στο αστικό πλαίσιο του Ανατολικού Λονδίνου. Το 1978, ο Στρουθ ήταν ο πρώτος καλλιτέχνης σε κατοικία στα P.S. 1 Studios, στο Long Island City. Το 1979, ο Στρουθ ταξίδεψε στο Παρίσι για να επισκεφθεί τον Thomas Schütte, συμμαθητή του στην Kunstakademie, και συνέχισε τις φωτογραφίες του με αστικά τοπία. Συνέχισε να παράγει παρόμοιες σειρές σε Ρώμη (1984), Εδιμβούργο (1985), Τόκιο (1986) και αλλού. Αυτά τα πρώιμα έργα αποτελούνταν κυρίως από ασπρόμαυρες φωτογραφίες δρόμων. Οι ουρανοξύστες ήταν ένα ακόμα χαρακτηριστικό του έργου του, με πολλές από τις φωτογραφίες του να προσπαθούν να δείξουν τη σχέση που έχουν οι άνθρωποι με το σύγχρονο περιβάλλον τους.
Τη μεσαία δεκαετία του 1980, ο Struth πρόσθεσε μια νέα διάσταση στο έργο του όταν άρχισε να δημιουργεί πορτρέτα οικογενειών, μερικά από τα οποία είναι σε χρώμα και άλλα σε ασπρόμαυρο. Αυτό συνέβη μετά από μια συνάντηση με τον ψυχαναλυτή Ingo Hartmann. Ως αποτέλεσμα, αυτά τα έργα προσπαθούν να δείξουν τις υποκείμενες κοινωνικές δυναμικές μέσα σε μια φαινομενικά στατική φωτογραφία.
Το 1989, ο Struth ξεκίνησε το έργο του με τον πιο γνωστό κύκλο του, τα Museum Photographs, αφιερωμένα στους επισκέπτες ορισμένων από τα μεγαλύτερα μουσεία και κτίρια του κόσμου, συμπεριλαμβανομένου του Art Institute of Chicago, του Musée du Louvre στο Παρίσι, της Accademia στη Βενετία και του Pantheon στη Ρώμη. Επεκτείνοντας την πρακτική μετά την παραμονή του στη Νάπολη και τη Ρώμη στα τέλη της δεκαετίας του 1980, φωτογράφισε επίσης επισκέπτες εκκλησιών. Από το 1998 και μετά, ο Struth διεύρυνε τη σειρά με εικόνες που τραβήχτηκαν σε χώρους με ισχυρή κοσμική σημασία (συμπεριλαμβανομένων του Times Square και του Εθνικού Πάρκου Yosemite). Οι φωτογραφίες του από το Μουσείο Pergamon στο Βερολίνο, που τραβήχτηκαν μεταξύ 1996 και 2001, αποτελούν την πρώτη σειρά των Museum Photographs αφιερωμένη εξ ολοκλήρου σε ένα μόνο μουσείο με αρχιτεκτονικά και γλυπτά έργα από την κλασική αρχαιότητα, συμπεριλαμβανομένου του διάσημου Pergamon Altar και της πύλης της αγοράς της Μιλήτου. Μετά από αρκετές ανεπιτυχείς προσπάθειες να δημιουργήσει έργα βασισμένα σε αυθόρμητες λήψεις επισκεπτών στο Μουσείο Pergamon, το 2001 αποφάσισε να οργανώσει τη θέση των συμμετεχόντων σε μια σειρά φωτογραφιών. Η σειρά «Museo del Prado» του 2005, αποτελείται από πέντε φωτογραφίες που τραβήχτηκαν μέσα σε μια εβδομάδα, όλες από ελαφρώς διαφορετικές γωνίες, με επισκέπτες να συγκεντρώνονται γύρω από τις Las Meninas του Velázquez. Επίσης το 2005, άρχισε να παράγει μια δεύτερη σειρά που αποτελείται από κοντινά πλάνα θεατών ενός έργου στο Hermitage της Αγίας Πετρούπολης. Εδώ, οι θεατές αποτελούν το κεντρικό αντικείμενο της φωτογραφίας, ενώ το έργο τέχνης παραμένει εκτός πλαισίου. Με την inclusion ανθρώπων που κοιτάζουν την τέχνη στις φωτογραφίες του, ο Struth κάνει τους θεατές ... να αντιλαμβάνονται τη δική τους ενεργή συμμετοχή στην ολοκλήρωση του νοήματος του έργου, όχι ως παθητικοί καταναλωτές, αλλά ως επανερμηνευτές του παρελθόντος.
Βασιζόμενος στο Ντίσελντορφ, το προφίλ του Struth συνεχίστηκε να επεκτείνεται τη δεκαετία του 1990. Μεταξύ 1998 και 2006, ο Struth άρχισε να εξερευνά τη Γη για τοπία του τροπικού δάσους στην Ιαπωνία, την Αυστραλία, την Κίνα, την Αμερική και την Ευρώπη· οι πρώτες οκτώ μεγάλου μεγέθους φωτογραφίες του, με τίτλο 'Pictures from Paradise', δημιουργήθηκαν το 1998 στο Δάσος Daintree στην Αυστραλία. Μεταξύ 1995 και 2003, παρήγαγε μια σειρά φωτογραφιών που απεικονίζουν ομάδες ανθρώπων συγκεντρωμένων σε εμβληματικές τοποθεσίες, είτε ως τουρίστες είτε ως προσκυνητές.
Ακόμα και πάλι, δημιουργημένα σε όλη την Ασία, την Ευρώπη και την Αμερική, μεγάλες φωτογραφίες με χρώμα, μήκους έως 4 μέτρων, καταγράφουν την δομική πολυπλοκότητα απομακρυσμένων τεχνο-βιομηχανικών και επιστημονικών χώρων, όπως ινστιτούτα φυσικής, φαρμακευτικά εργοστάσια, διαστημ stations, λιμενικά έργα, πυρηνικές εγκαταστάσεις και άλλα κτίρια τεχνολογικής παραγωγής. Το 2014, ο Struth παρουσίασε μια σειρά από εικόνες στις οποίες και πάλι διεισδύει σε βασικά μέρη της ανθρώπινης φαντασίας για να εξετάσει το τοπίο της επιχειρηματικότητας, της εφεύρεσης και του ψηφιακού μηχανικού. Επιλέγοντας ένα αρχετυπικό σημείο για τη δημιουργία πολιτιστικών ονείρων και φαντασίας, μια ομάδα εικόνων απεικονίζει πανοραμικές θέες του Disneyland και του Disney California Adventure (χωρίς πλήθη), εμπνευσμένη εν μέρει από το άρθρο της Katja Eichinger το 2008 στη Frankfurter Allgemeine Zeitung σχετικά με την αλλαγμένη προοπτική και ανάγνωση των θεματικών πάρκων από τα μέσα της δεκαετίας του 1950. Για το πιο πρόσφατο έργο του, Animals (2017–2018), ο Struth εργάστηκε στο Leibniz Institute for Zoo and Wildlife Research (IZW) στο Βερολίνο, ακολουθώντας ερευνητές στη βιολογία και την κτηνιατρική στη μελέτη της βιοποικιλότητας και της διατήρησης της άγριας ζωής.[citation needed]
Εν τω μεταξύ, ο Struth συνεχίζει να προσθέτει στη συλλογή του οικογενειακών πορτρέτων. Το 2002, ο Gerhard Richter ζήτησε από τον Struth να δημιουργήσει ένα οικογενειακό πορτρέτο για ένα άρθρο σχετικά με το έργο του Richter στο New York Times Magazine. Το 2011, του ανατέθηκε από την Εθνική Πινακοθήκη Πορτρέτων να δημιουργήσει ένα διπλό πορτρέτο της Βασίλισσας Ελισάβετ Β' και του Δούκα του Εδιμβούργου.
Από το 1993 έως το 1996, ο Struth υπήρξε ο πρώτος καθηγητής Φωτογραφίας στη Staatliche Hochschule für Gestaltung στο Καρλσρούη της Γερμανίας. Το 2007, ήταν καλλιτέχνης σε διαμονή στο Atlantic Center for the Arts. Μεταξύ 2010 και 2011, υπηρέτησε ως Επισκέπτης Καθηγητής Humanitas στην Σύγχρονη Τέχνη στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης.
(Wikipedia)