MOFEM - Επιτραπέζιο φωτιστικό - Μάρμαρο, Σίδερο - μαύρο φωτιστικό σε στυλ Art Deco της δεκαετίας του 1930.

Σπάνιο μαύρο φανάρι τέλους της δεκαετίας του 1930 σε στυλ art deco

Τελευταία φωτογραφία είναι διαδικτυακή αναφορά!

Αυτή η αρχική λάμπα Mofém βρίσκεται σε ένα συναρπαστικό σημείο συνάντησης της βαλκάνηςβοτίας κεντρικής Ευρώπης βιομηχανικού σχεδιασμού, της γεωμετρίας της αργότερου Art Deco και της πρώιμης μοντέρνας λειτουργικότητας. Είναι περισσότερο αντικείμενο-διακήρυξη σε μικρογραφία από μία διακοσμητική λαμπάδα: μια πειθαρχημένη σύνθεση κύκλου, στήλης και τόξου, εκτελεσμένη με την αυτοπεποίθηση ενός κατασκευαστή που κατανοούσε τόσο τη μηχανική όσο και τον οπτικό πολιτισμό.

Το κυρίαρχο gesture είναι η ημισφαίρια σκιά — ένα περιορισμένο τόξο που διαβάζεται σχεδόν αρχιτεκτονικά. Εξάγει τη γλώσσα του ορίζοντα της διακρατικής περιόδου: ουρανοξυστές, λαϊκές ρόδα, και γραμμικά εξελισσόμενες κεντρικές αφετηρίες μεταφορών. Αντί να φουντώνει εξωτερικά, η ομπρέλα ηφαιστειακή είναι ήπια, συμμετρική και μαθηματικά βεβαιωμένη. Το αποτέλεσμα είναι προστατευτικό και τελετουργικό ταυτόχρονα, σαν να φιλοξενεί το λαμπτήρα σε ένα μικρό ιερό φως. Αυτή η αρχιτεκτονική ανάγνωση ενισχύεται από τα ανοιχτά στηρίγματα κάτω από τη σκιά. Οι διπλοί στύλοι σχηματίζουν ένα δομικό τόξο που φαίνεται μηχανικά σχεδιασμένο αντί για διακοσμητικό, αποκαλύπτοντας το σκελετό της λάμπας αντί να τον καλύπτει. Το Art Deco συχνά γιορτάζει τη μηχανή· εδώ η κατασκευή δεν κρύβεται αλλά επιμελείται.

Στο κέντρο, το σώμα του ρολογιού μετατρέπει τη λάμπα σε ένα οικιακό πάνελ οργάνων. Η επιμηκυμένη β shield-όμορφη μορφή της, που λεπτή προς τη βάση, εισάγει κάθετα έμφαση που αντιπαρατίθεται στην οριζόντια έκταση της κύριας ομπρέλας. Η τυπογραφία του καντράν είναι χρηστική αλλά κομψή — αριθμοί ευανάγνωστοι, καλά ισορροπημένοι και ρυθμικά διατεταγμένοι. Δεν πρόκειται για το φλύαρο Deco των γαλλικών ειδών πολυτελείας· είναι το πειθαρχημένο Deco της βιομηχανικής Βουδαπέστης: σοβαρό, αποδοτικό και υπερήφανο για την ακρίβεια. Το ρολόι μεταμορφώνει τη λάμπα σε χρονομετρητή, φρουρό της συνήθειας. Υποδηλώνει τελετουργίες στο πλάι του κρεβατιού, πρωινές βάρδιες και τη μοντέρνα σχέση ανάμεσα στο φως και το πρόγραμμά.

Η βάση από μαρμάρινο επιτυγχάνει τη σύνθεση με γεωλογική βαρύτητα. Σε αντίθεση με το μέταλλο και το διαφανές φίνισμα από ψηλά, η πέτρα εισάγει φυσικά ραβδώσεις — μια ήσυχη υπενθύμιση της μόνιμης ύλης κάτω από το μηχανικό αισθητικό. Αυτή η ένταση μεταξύ βιολογικού υποστρώματος και μηχανοποιημένου υπερ-δομημένου στοιχείου είναι χαρακτηριστικά μοντέρνου μανιφέστο. Η λάμπα δεν προσποιείται ότι είναι χειροποίητη τέχνη, ούτε είναι δομημένη μόνο μηχανικά· σκηνοθετεί μια συνομιλία ανάμεσα στα δύο. Το κυκλικό αποτύπωμα της βάσης αντηχεί με την ομπρέλα, ολοκληρώνοντας έναν οπτικό κύκλο που σταθεροποιεί το αντικείμενο από κάτω προς τα πάνω.

Το χρώμα και η τελειότητα παίζουν κεντρικό ψυχολογικό ρόλο. Ο απαλός, σχεδόν γραφειοκρατικός γκρι χρωματισμός διαβάζεται ως θεσμικός και αξιόπιστος. Ευθυγραμμίζει τη λάμπα με εργαστήρια, γραφεία και δημόσιους εσωτερικούς χώρους αντί για αστική διακόσμηση. Η παλέτα υποδηλώνει αξιοπιστία αντί για θέαμα. Ακόμα και δεκαετίες αργότερα, ο τόνος φαίνεται σύγχρονος επειδή προοιωνίζεται την αργότερα μοντέρνα προτίμηση για ουδέτερα βιομηχανικά επικαλύμματα.

Αυτό που καθιστά το συγκεκριμένο κομμάτι Mofém ιδιαίτερα ελκυστικό είναι η ωριμότητα της πρόθεσης. Κάθε εξάρτημα είναι ευανάγνωστο. Μπορείτε να δείτε πώς στέκεται, πώς κρατά φως, πώς σημαδεύει τον χρόνο. Δεν υπάρχει περιττό gesture. Η λάμπα ενσαρκώνει μια στιγμή κατά την οποία τα οικιακά αντικείμενα σχεδιάστηκαν ως όργανα προόδου — εργαλεία που αποστολή τους είναι η πολιτισμοποίηση της καθημερινής ζωής μέσω τάξης, φωτισμού και μετρημένου ρυθμού. Είναι ένα πορτρέτο αισιοδοξίας αποτυπωμένο σε χάλυβα, > και πέτρα.

Ως τεκμήριο, δεν είναι απλώς μια λάμπα με προσαρμοσμένο ρολόι. Είναι ένα μικρό μνημείο της διακρατικής αυτοπεποίθησης στην τεχνολογία και τον ρεαλιστικό σχεδιασμό. Οι αναλογίες της είναι προμελέτες, τα υλικά ειλικρινά και η φιγούρα της άμεσα αναγνωρίσιμη. Ακόμη και όταν δεν είναι συνδεδεμένη, εκπέμπει μια αίσθηση ισορροπημένης λειτουργικότητας — ένα αντικείμενο που μοιάζει διαρκώς έτοιμο να επανέλθει στη λειτουργία του φωτισμού της νύχτας και της οργάνωσης της αυγής.