Signed; Esteban de Sande - Carretera & Manta - 2024

Ο αυτοκινητόδρομος είναι ένας από τους πιο γόνιμους μύθους που έχουν εξαγάγει οι Ηνωμένες Πολιτείες προς τον υπόλοιπο κόσμο. Λογοτεχνικά έργα όπως το "On the road" του Τζακ Κερουάκ, ταινίες όπως το "Thelma and Louise" ή αρκετά τραγούδια του Μπρους Σπρίνγκστιν αποτελούν καλά παραδείγματα της επιθυμίας της βορειοαμερικανικής λαϊκής κουλτούρας να μας πουλήσει, με τη μυρωδιά βενζίνης και ασφάλτου θερμαινόμενης από τον ήλιο, την ιδέα της ελευθερίας πίσω από το τιμόνι ενός αυτοκινήτου.
Αυτή η επαναδιατύπωση ενός από τους πυλώνες της αμερικανικής ταυτότητας, η ανακάλυψη νέων περιοχών (πρώτα με άμαξα που σέρνεται από άλογα, ύστερα με τρένο και τελικά με αυτοκίνητο), έχει τις αντίστοιχες συνδεσεις στον κόσμο της φωτογραφίας: σύγχρονοι συγγραφείς όπως οι Stephen Shore, Joel Sternfeld, Alec Soth, Todd Hido και Bryan Schutmaat, μεταξύ άλλων, συνεχίζουν να οδηγούν μόνοι τα αυτοκίνητά τους, μακριά από τις μεγάλες πόλεις, αναζητώντας την ουσία της πατρίδας τους. Οι φωτογραφικές τους πλάκες γεμίζουν με εικόνες της φύσης, πόλεις σχεδόν εγκαταλειμμένες, μοναχικοί τύποι, δευτερεύοντες δρόμοι, εστιατόρια, μοτέλ και βενζινάδικα, νέον φώτα...Ιβηρικό λαϊκό φαντασιακό
Σχεδόν 10.000 χιλιόμετρα ανατολικά της Καλιφόρνιας αναπτύσσεται ένα παράλληλο σύμπαν, μια ιβηρική λαϊκή φαντασία, που βασίζεται στον ιδιαίτερο κόσμο του ισπανικού οδικού δικτύου. Εφαρμόστηκε τη δεκαετία του 1960, στο πλαίσιο του αναπτυξιακού προγράμματος του Φρανκο, και το αράχνης-δίκτυο των εθνικών αυτοκινητοδρόμων ήταν, και παραμένει, ένα ακτινικό σύστημα κεντρικό στη Μαδρίτη, αλλά στηριγμένο από ένα δίκτυο διαδρομών που συνδέει τους 6 κύριους δρόμους.
Οι εθνικοί δρόμοι και οι περιφερειακοί τους δρόμοι, όπως αυτός που τρέχει παράλληλα με την ακτή της Μεσογείου, δημιούργησαν αυθόρμητα μια λαϊκή υποκουλτούρα. Το σύμπαν πριν από τους τωρινούς αυτοκινητόδρομους και δρόμους είναι εξοπλισμένο με εστιατόρια με μενού για νταλικιέρηδες, φθηνά ξενοδοχεία και ξενώνες, μπαρ με σερβιτόρες-χορεύτριες, σιλουέτες του ταύρου Οσμπορν, Pegaso φορτηγά, οικογενειακά αυτοκίνητα χωρίς κλιματισμό, ορεινά χοιρινά που περιμένουν πελάτες, κασετίνες κασέτες και ξεθωριασμένες καρτ ποστάλ σε οθόνες στα πρατήρια καυσίμων.
Ανατολικά της χερσονήσου, και χάρη στην εδαφική ομοιότητα με τη Δυτική Αμερική (το πλέον αξιοσημείωτο σημείο της οποίας είναι η ερήμος Ταμπερνάς, που χρησιμοποιήθηκε στις δεκαετίες του 60 και 70 για τα λεγόμενα «σπαγγέτι γουέστερν»,) δημιουργήθηκε επίσης μια ιδιαίτερη συγκερασμένη σύνθεση ανάμεσα στο λαϊκό ιβηρικό και το αμερικανικό λαϊκό ιδίωμα. Αυτή η μίξη ανάμεσα στο τοπικό γούστο και το Yankee μύθο έχει ως φυσική έκφραση ορισμένα μέρη που μιμούνται αυτά του Route 66· ή αυτά τα αυτοκίνητα που κατασκευάζονταν στο Ντιτρόιτ, Μίσιγκαν, τα οποία κάποτε χρησιμοποιούνταν σε παραγωγές ταινιών και τα οποία, μόλις τελείωσαν τα γυρίσματα στην Αλmería, εγκαταλείφθηκαν στη μοίρα τους — μόνα στον δρόμο.
Ο Εστέμπαν, φυσικά δημιουργικός και επιχειρηματικός, έχει μετατρέψει την εμμονή του με την ανάκτηση πραγματικών εικόνων και αυτών που λήφθηκαν από την τηλεόραση στην παιδική του ηλικία, στις αρχές της δεκαετίας του 80, σε πραγματικότητα. Κατά έναν χειμώνα, ξεκίνησε ξανά και ξανά τον δρόμο μόνος του, αναζητώντας τα μέρη που αντιπροσώπευαν καλύτερα αυτόν τον κόσμο που είχε διαισθανθεί σε οικογενειακές μετακινήσεις το καλοκαίρι, κατά τις διακοπές εκείνες όπου προβάλλονταν η σειρά «Blue Summer» ή «The Fantastic Car» στον υπνάκο. Η επιθυμία του ήταν να συνδέσει τη σημερινή ιβηροευρωπαϊκή πραγματικότητα με μια ιστορική στιγμή και μια χώρα σε μετάβαση, όταν οι ταμπλό Renault 18 ακόμα κοσμούνταν με μικρά κάδρα με φωτογραφίες των παιδιών και τη φράση «Μην τρέχεις πάτερ». Για αυτό το εσωτερικό και εξωτερικό ταξίδι, στο χρόνο και στο χώρο, ο Εστέμπαν, προσδοκημένος στη μοναξιά, ταξίδεψε και πάλι στους δρόμους της ανατολικής και κεντρικής Ισπανίας, πάντα οπλισμένος με μια ευέλικτη ψηφιακή κάμερα, τέλεια για να καταγράψει τη δική του ξεχωριστή διαδρομή και κουβέρτα. Ωστόσο, το σταθερό και αναλογιστικό οπτικό του στυλ, με αποχρωματισμένα χρώματα, συνδέεται περισσότερο με τη φιλοσοφία και την αισθητική των μεγάλων φωτογραφικών πλακών των Αμερικανών φωτογράφων που προαναφέρθηκαν. Με επίσης το έργο «A1, The Great Northern Road» του Άγγλου Πολ Γκράχαμ, που αφηγείται την πραγματικότητα μιας χώρας και εξάλλου τιμά σιωπηλά την παιδική ηλικία του καθενός."}
Οι περιπέτειες και οι ατυχίες που απόλαυσε και υπέστη ο Εστέβαν, απαραίτητες σε ένα μυητικό οδοιπορικό στον δρόμο, μπορούν να γίνουν αισθητές στις φωτογραφίες που περιέχονται σε αυτό το βιβλίο. Είναι θραύσματα μιας εποχής που φαίνεται παγωμένη, παρατηρημένες με σεβασμό, αλλά και με διακριτική ειρωνεία και, σε ορισμένες περιπτώσεις, με μελαγχολική επίγευση. Είναι, εν συντομία, ένας ειλικρινής και τίμιος φόρος τιμής σε μια εποχή και έναν τόπο των οποίων οι αντηχήσεις φτάνουν ακόμη σε εμάς. Επίσης, αν και ίσως δεν φαίνεται προφανές, πρόκειται για μια απροκάλυπτη αυτοπροσωπογραφία ενός φωτογράφου που απολαμβάνει να ζει την ιδιαίτερη περιπέτειά του και, ταυτόχρονα, την πανανθρώπινη περιπέτεια.
του Rafa Badia