David Izquierdo (1967) - Estación de Provença





| 1 € |
|---|
Προστασία Αγοραστή Catawiki
Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών
Trustpilot 4.4 | 127451 κριτικών
Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.
Περιγραφή από τον πωλητή
Estación de Provença
1. Τεχνικά στοιχεία
Título: Estación de Provença
Autor: David Izquierdo (n. 1967)
Cronología: 1991
Técnica: Λάδι πάνω σε καμβά
Medidas: 89 × 116 εκ. (έργο) · 92 × 120 εκ. (με κάδρο)
Soporte: Καμβάς επενδεδυμένος σε ξύλινο σασί
Estilo: Σύγχρονος αστικός εξπρεσιονισμός
Estado de conservación: Εξαιρετική· επιφάνεια σταθερή και έντονα χρώματα
2. Περιγραφική σύνθεση και εικονογραφία
Ο πίνακας αποτυπώνει με ζωντανή ενέργεια τον σταθμό Provença στη Βαρκελώνη, συλλαμβάνοντας τη στιγμή της καθημερινότητας του τρένου των Καταλανικών Σιδηροδρόμων που μπαίνει στην αποβάθρα. Ο καλλιτέχνης χρησιμοποιεί μια δυναμική κεντρική προοπτική που οδηγεί το βλέμμα προς το σκοτεινό τούνελ στο φόντο, δημιουργώντας μια ισχυρή αίσθηση βάθους και κίνησης.
Τα πορτοκαλί βαγόνια αντίκτυποι με το λευκωπό φως της καμάρας οροφής, σύμβολο του παλμού της μητροπολιτικής ζωής. Οι ανθρώπινες φιγούρες, ελάχιστα σκιαγραφημένες, αντικατοπτρίζουν τη φευγαλέα φύση της αστικής ζωής: περαστικοί ανώνυμοι που διασταυρώνονται κάτω από μια μνημειώδη αρχιτεκτονική.
Η ελεύθερη και ζωηρή πινελιά, μαζί με την παχιά ζωγραφική ύλη, δίνουν στο σύνολο έναν αυθόρμητο και συναισθηματικό χαρακτήρα, όπου το χρώμα γίνεται κεντρικός εκφραστικός πρωταγωνιστής περισσότερο παρά απλός περιγραφικός στοιχείο.
3. Στυλ και Συνολική Αξιολόγηση
Ο David Izquierdo εντάσσεται στη ροή του μοντέρνου φιγγουρικού εξπρεσιονισμού, με αισθητικές ομοιότητες προς τον Raoul Dufy και τον Maurice Utrillo λόγω της λυρικής αντιμετώπισης του αστικού περιβάλλοντος, και ήχους από τον Nicolau Raurich ή Xavier Valls στην αντίληψη της Καταλανικής σύγχρονης ευαισθησίας.
Η αντίληψή του για τον σιδηροδρομικό σταθμό, πιο ποιητική παρά ρεαλιστική, μετατρέπει τον σταθμό σε μεταφορά της μεταβατικής φύσης και του χρόνου, όπου η αρχιτεκτονική και η ανθρωπότητα συγχωνεύονται υπό μια ηλεκτρική ατμόσφαιρα.
Το έργο ξεχωρίζει για την ισορροπία ανάμεσα στο συναίσθημα, τον ρυθμό και το χρώμα, εδραιώνοντας τον Izquierdo ως έναν από τους πιο ειλικρινείς εκπροσώπους του ζωγραφικού αστικού τοπίου της Βαρκελώνης στα τέλη του 20ού αιώνα.
Ιστορία πωλητή
Estación de Provença
1. Τεχνικά στοιχεία
Título: Estación de Provença
Autor: David Izquierdo (n. 1967)
Cronología: 1991
Técnica: Λάδι πάνω σε καμβά
Medidas: 89 × 116 εκ. (έργο) · 92 × 120 εκ. (με κάδρο)
Soporte: Καμβάς επενδεδυμένος σε ξύλινο σασί
Estilo: Σύγχρονος αστικός εξπρεσιονισμός
Estado de conservación: Εξαιρετική· επιφάνεια σταθερή και έντονα χρώματα
2. Περιγραφική σύνθεση και εικονογραφία
Ο πίνακας αποτυπώνει με ζωντανή ενέργεια τον σταθμό Provença στη Βαρκελώνη, συλλαμβάνοντας τη στιγμή της καθημερινότητας του τρένου των Καταλανικών Σιδηροδρόμων που μπαίνει στην αποβάθρα. Ο καλλιτέχνης χρησιμοποιεί μια δυναμική κεντρική προοπτική που οδηγεί το βλέμμα προς το σκοτεινό τούνελ στο φόντο, δημιουργώντας μια ισχυρή αίσθηση βάθους και κίνησης.
Τα πορτοκαλί βαγόνια αντίκτυποι με το λευκωπό φως της καμάρας οροφής, σύμβολο του παλμού της μητροπολιτικής ζωής. Οι ανθρώπινες φιγούρες, ελάχιστα σκιαγραφημένες, αντικατοπτρίζουν τη φευγαλέα φύση της αστικής ζωής: περαστικοί ανώνυμοι που διασταυρώνονται κάτω από μια μνημειώδη αρχιτεκτονική.
Η ελεύθερη και ζωηρή πινελιά, μαζί με την παχιά ζωγραφική ύλη, δίνουν στο σύνολο έναν αυθόρμητο και συναισθηματικό χαρακτήρα, όπου το χρώμα γίνεται κεντρικός εκφραστικός πρωταγωνιστής περισσότερο παρά απλός περιγραφικός στοιχείο.
3. Στυλ και Συνολική Αξιολόγηση
Ο David Izquierdo εντάσσεται στη ροή του μοντέρνου φιγγουρικού εξπρεσιονισμού, με αισθητικές ομοιότητες προς τον Raoul Dufy και τον Maurice Utrillo λόγω της λυρικής αντιμετώπισης του αστικού περιβάλλοντος, και ήχους από τον Nicolau Raurich ή Xavier Valls στην αντίληψη της Καταλανικής σύγχρονης ευαισθησίας.
Η αντίληψή του για τον σιδηροδρομικό σταθμό, πιο ποιητική παρά ρεαλιστική, μετατρέπει τον σταθμό σε μεταφορά της μεταβατικής φύσης και του χρόνου, όπου η αρχιτεκτονική και η ανθρωπότητα συγχωνεύονται υπό μια ηλεκτρική ατμόσφαιρα.
Το έργο ξεχωρίζει για την ισορροπία ανάμεσα στο συναίσθημα, τον ρυθμό και το χρώμα, εδραιώνοντας τον Izquierdo ως έναν από τους πιο ειλικρινείς εκπροσώπους του ζωγραφικού αστικού τοπίου της Βαρκελώνης στα τέλη του 20ού αιώνα.

