Alfredo Soressi (1897–1982) - Pastorelle con gregge

“Ποιμένες με ποίμνιο”

Αλφρέντο Σορέτζι
(Πιατσέντσα, 30 Μαρτίου 1897 – Πιατσέντσα, 1η Μαρτίου 1982)

Λαδογραφία σε καμβά με κάδρο - ιστοριογραφημένο / δεκαετίες ’30

Υπογεγραμμένο και με πιστοποιητικό γνησιότητας σύμφωνα με τη νομοθεσία

Μουσειακός δημιουργός - τα έργα του συγκεντρώνονται σε εθνικά και ξένα μουσεία - *Τα έργα του εκτίθενται επίσης στις πινακοθήκες της Φεραρά, Φορλί και Μπάρι.

Μετρήσεις: 79 x 64 εκ. σε αντίγραφο της δικής εποχής
Κανβάς: 64 x 50 εκ. (καμβάς ακουμπισμένος σε πάνελ προς διατήρηση)

Βιογραφία

Ο Αλφρέντο Σορέτζι γεννήθηκε στις 30 Μαρτίου 1897 στη Μουκινάσο της Σαν Λατζάρο, ένα προάστιο στις πύλες της Πιατσέντσα, το τελευταίο από τέσσερα αδέρφια, από τον Εμίλιο Σορέτζι, έναν μικρό αγρότη που συμπλήρωνε τα φτωχά του έσοδα δουλεύοντας ως θερμαστής, και τη Παλμίρα Τσιβαρντί, νοικοκυρά.
Ήδη παιδί έδειξε έντονη κλίση στο σχέδιο και στο τέλος του σχολείου συνήθιζε να επισκέπτεται την ενοριακή σχολή όπου ο εφημέριος ναός, ο Ντον Πιέτρο Λέονι (και ο ίδιος με κάποια καλλιτεχνική ικανότητα), παρείχε μαθήματα σχεδίου σε μερικούς μαθητές με ιδιαίτερη προδιάθεση. Ολοκληρώνοντας το elementary σχολείο, μετά από ένα σύντομο διάστημα ως γαργονέρος φορτοεκφόρτωσης (που ωστόσο στάθηκε σημαντικό για τη μορφή του ως καλλιτέχνη, κάνοντάς τον εξοικειωμένο με τα βώστρα και τα εξαρτήματα των ζώων που θα παίξουν μεγάλο ρόλο στην παραγωγή του), γράφτηκε στο Istituto d’arte Gazzola της Πιατσέντσα, έχοντας δάσκαλο τη ζωγραφική και γλυπτική Φραντσέσκο Γκιττόνι: εδώ αφοσιώθηκε κυρίως στη μελέτη του σχεδίου, το οποίο πάντα θεωρούσε (όπως του επαναλάμβανε ο δάσκαλός του) σαν τη βάση των εικαστικών τεχνών και της προοπτικής.
Το 1915 η Ιταλία μπαίνει στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και τον Σεπτέμβριο του 1916 ο Σορέτζι αναγκάστηκε να διακόψει τις σπουδές για να πάει στο μέτωπο: βρέθηκε στο Μέτωπο της Μπάνσιτζα και μάχθηκε στο Όρος Γκράπα όπου έχασε το πόδι του έπειτα από έκρηξη χειροβομβίδας. Μετά το τέλος της νοσηλείας, εντάχθηκε σε ειδική μονάδα της Ακαδημίας Brera του Μιλάνου, που είχε ιδρυθεί για ανάπηρους πολέμου, και εδώ απέκτησε το δίπλωμα καθηγητή σχεδίου και αρχιτεκτονικής. Παραμένει στην Ακαδημία και το 1921 μετέχει στον διαγωνισμό για το πολεοδομικό σχέδιο του Νησιού Κοματζίνα και το επόμενο έτος πηγαίνει στην Βάλ Καγκονα με αποστολή να τακτοποιήσει τα τοπικά επαγγελματικά σχολεία.
Επιστρέφει λοιπόν στην Πιατσέντσα όπου το 1925 κερδίζει τον διαγωνισμό για τη θέση του επιτήβου Διακοσμητικής στο Istituto Gazzola, από όπου είχε μαθητευτεί, και διδάσκει εκεί μέχρι το 1958, μορφώνοντας πολλούς καλλιτέχνες ανάμεσά τους ο Τσίνολο Λόζι. Σύντομα χτίζει το σπίτι-στούντιο στην οδό Σαν Σεπολκόρο, του οποίου ο ίδιος σχεδίασε την όψη και στο οποίο θα ζήσει για όλη του τη ζωή. Οι πρώτες του ζωγραφικές μαρτυρίες χρονολογούνται το 1923 (Capriccio, Vecchi ulivi) στις οποίες διακρίνεται έντονο ρομαντιστικό αποτύπωμα, αλλά θα περιμένει το 1926 για να παρουσιαστεί στην πόλη του εκθέτοντας στους Amici dell'Arte ορισμένες πίνακες που σημείωσαν καλό κοινό και κριτική, και ήδη σε εκείνη τη χρονιά επισημαίνεται ότι στην τέχνη του «η υπερπληθώρα φαντασίας δεν ξεπερνά τα όρια της καλοπροαίρετης λογικής και της τιμιότητας της διακόσμησης, που συχνά παραβλέπεται από τους φρουρούς του 20ού αιώνα».
Ακολουθούν κι άλλες εκθέσεις στις οποίες συμμετέχει ο Σορέτζι: δύο χρόνια αργότερα το 1928, πάντα στους Amici dell'arte της Πιατσέντσα και στην ex Corradi Gallery του Μιλάνου σε ζεύγος με τον λιβόρνο Μαρία Μενικέτι[6], και ακολούθως την επόμενη χρονιά στη Ρώμη στην Casa d'Arte Baldi: και οι δύο είχαν καλές αποδόσεις και πολλά έργα πωλούνται, πράγμα όχι δεδομένο μακριά από την τοπική αγορά του και με ένα ζωγραφικό είδος μακριά από οποιονδήποτε πρόδηλο μοντερνιστικό ορμή. Πράγματι ο ζωγράφος επαναλάμβανε ότι «το Informale, το Αστροτικό δεν είναι τίποτα... Όταν κάτι δεν μπορεί να μετρηθεί, να διαβαστεί, να κατανοηθεί, δεν σημαίνει τίποτα. Η τέχνη είναι πάντα κάτι όμορφο, αρμονικό, διδακτικό». Ακόμα εκθέτει στο Μιλάνο στην Galleria Micheli μαζί με τον Luiggi Mantovani και σχεδόν ετήσια στην πόλη του, τώρα στους Amici dell'Arte, τώρα στη Bottega degli Artisti, τώρα στο Palazzo Gotico.
Το 1932 ο Αλφρέντο Σορέτζι παντρεύεται τη Τζουζεπίνα Μπραχί, και αυτή αθροικά εικαστικός υδατογραφίας αλλά θα αφήσει τη σταδιοδρομία μετά τον γάμο κατόπιν επιθυμίας του συζύγου[8]. Δραστηριοποιείται και ως χαρακτιστής, επιμελείται τα εικονογραφήσεις του τόμου Fantasie teatrali της Fulvio Provasi. Ως αρχιτέκτονας κερδίζει το 1938 το διαγωνισμό για το Σπίτι των ανάπηρων της Πιατσέντσα, το οποίο θα ανεγερθεί μεταξύ 1939 και 1941. Το 1937 διορίζεται διευθυντής στο Μουσείο Δημοτικό, των συλλογών του οποίου εκείνη τη στιγμή διατηρούνταν στο Istituto Gazzola, θέση που διατηρεί έως το 1950.
Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, τον Φεβρουάριο του 1945 συμμετέχει μαζί με άλλους πιατσέντι φαστονω τους Luciano Ricchetti, Luigi Arrigoni και Sergio Belloni σε έκθεση στους χώρους της Galleria d'Arte Moderna Ricci Oddi, κενή από τα έργα που είχαν εκκενωθεί στην επαρχία για να τα σώσουν από τους κινδύνους του πολέμου, και το επόμενο έτος στην έκθεση στην αίθουσα της Filodrammatica και το 1954 σε εκδήλωση στο παλάτι Gotico. Ξαναρχίζει να εκθέτει εκτός Πιατσέντσα, Μιλάνο, Βενετία, Μπάρι, στη Μασκία Αγκιονίνο της Νάπολης το 1957, στην Αντιβιεννάλε της Ρώμης που διεξήχθη τον Αύγουστο του 1958 στο Palazzo delle Esposizioni, υπό την επιμέλεια του συνδικάτου καθαρής εικονιστικής τέχνης, λαμβάνοντας πιστοποιητικά και βραβεία (Χρυστό Μετάλλιο στην Έκθεση Καθαράς Τέχνης της Νάπολης και στην Αντιβιεννάλε της Ρώμη).
Το 1956 επιδιώκει να πραγματοποιήσει ένα “χωριό για καλλιτέχνες” στο Bosconure, κοντά Ferriere στην ψηλή κοιλάδα Nure, τόπος καταγωγής της συζύγου του; ωστόσο, κανένας συνάδελφος δεν δέχτηκε την πρόσκληση για μετεγκατάσταση, κι έτσι θα χτιστούν μόνο ένα εκκλησάκι, μια εστία φιλοξενίας και δύο-τρεις βίλες. «Μια όμορφη ιδέα, αλλά λίγο τρελή», θα σχολιάσει ο κριτικός Φερντινάνο Αριθί το 1984 στο βιβλίο του I Soressi della Ricci Oddi.
Συνέχισε λοιπόν τη δουλειά του στο στούντιό του μέχρι τον θάνατό του στις 1 Μαρτίου 1982. Κατά τη διαθήκη του ζωγράφου, είκοσι πίνακες δωρίζονται στην Pinacoteca Ricci Oddi της Πιατσέντσα, στην οποία αφιερώθηκε μια αναδρομική έκθεση. Τα έργα του υπάρχουν και στις πινακοθήκες Ferrara, Forlì και Bari.

Σε καλή διατήρηση

Η κάδρα που φαίνεται στην εικόνα θα προστεθεί ως δώρο / δεν αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της πώλησης αλλά θα αποσταλεί ως ευγένεια

Αποστολή με ασφάλεια