Modest Cuixart (1925-2007) - Sin título






Πέρασε πέντε χρόνια ως ειδικός στην κλασική τέχνη και τρία χρόνια ως επίτροπος.
| 2 € | ||
|---|---|---|
| 1 € |
Προστασία Αγοραστή Catawiki
Η πληρωμή σας είναι ασφαλής μαζί μας μέχρι να παραλάβετε το αντικείμενό σας.Προβολή λεπτομερειών
Trustpilot 4.4 | 127823 κριτικών
Βαθμολογήθηκε με Άριστα στο Trustpilot.
Οριζόντια λιθογραφία της Modest Cuixart (1925–2007), πορτρέτο χωρίς τίτλο, σύγχρονο στυλ, υπογεγραμμένη, 85 × 65 εκ., Ισπανία, 1990–2000, πωλείται από τη Galería με κάδρο, σε εξαιρετική κατάσταση.
Περιγραφή από τον πωλητή
Ο Cuixart αρχικά σπούδασε ιατρική, αλλά σύντομα άφησε τις σπουδές του για να αφιερωθεί στη ζωγραφική και γράφτηκε στην Ελεύθερη Ακαδημία Ζωγραφικής της Βαρκελώνης. Το 1948 συμμετέχει στην ίδρυση της ομάδας Dau al Set, μαζί με τους Μτρόσα (Brossa), Ponç, Tàpies και Tharrats, μεταξύ άλλων. Ανησυχώντας για την πλαστική αξία του σημαδιού, το έργο του από την αρχή έχει στενότατο συγκερασμό με τον σουρεαλισμό, καθώς και μεγάλη ευαισθησία προς τη δυναμική έκφραση του χρώματος. Περίπου το 1955 βυθίζεται στο informalismo matérico, το οποίο θα τον οδηγήσει να χρησιμοποιήσει το «grattage» σε έργα με ορισμένη ανατολικοποιημένη διάθεση. Το 1959 κερδίζει το πρώτο βραβείο της Μπιενάλε Σάο Πάολο και εκθέτει στη Documenta του Κάσσελ, και την επόμενη χρονιά συμμετέχει σε μια έκθεση ισπανικής πρωτοπορίας που πραγματοποιήθηκε στη Tate Gallery του Λονδίνου και στο Μουσείο Γκούγκενχайμ της Νέας Υόρκης. Ο Cuixart εισάγει το κολάζ στο έργο του το 1962, γεγονός που σιγά-σιγά τον οδηγεί προς την ποπ-αρτ. Εμπλουτισμένος από όλες αυτές τις εμπειρίες, επιστρέφει στη ζωγραφική επίπεδη, φτάνοντας σε έναν πολύ προσωπικό κριτικό ρεαλισμό, ο οποίος συνθέτει τον εξπρεσιονισμό με τη δραματικά μεταμορφωμένη φιγούρα, διατηρώντας πάντοτε τις χρωματικές ποιότητες. Την δεκαετία του εβδομήντα εκθέτει σε πολλές εθνικές και διεθνείς πρωτεύουσες, όπως το Παρίσι, τη Μαδρίτη, το Σάο Πάολο, το Άμστερνταμ, το Τόκιο, τη Βασιλεία, τη Βαρκελώνη και το Μιλάνο, μεταξύ άλλων. Τη επόμενη δεκαετία ο Cuixart απελευθερώνει τη ζωγραφική του από τα επιθετικά στοιχεία, ώστε να της δώσει έναν πιο λυρικό τόνο. Επιπλέον, συμμετέχει σε μια ομαδική έκθεση στο Παλάτι της UNESCO στο Παρίσι, λαμβάνει τον Σταυρό του Αγίου Γεωργίου από τη Γενική Περιφέρεια της Καταλονίας (Generalità de Catalunya) και τον Σταυρό της Ισαβέλλας της Α.Κ. Το 1988 πραγματοποιεί αναδρομική έκθεση στην Ιαπωνία, στις πόλεις Κόμπε και Τόκιο. Συνεχίζει να δουλεύει με έντονα χρώματα και σχήματα, και επαναφέρει στο έργο του μια πιο υλική φιγούρα. Το 1998 ιδρύεται το ίδρυμά του στο Παλαφρουγκέλ, και το επόμενο έτος του απονέμεται το Μετάλλιο Χρυσού της Τέχνης από το Υπουργείο Πολιτισμού. Έχει εκπροσωπηθεί στο Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofía, στη Tate Gallery του Λονδίνου, στο Museo Nacional de Arte de Cataluña, στα Museo de Arte Contemporáneo de Madrid, Barcelona και Saint-Étienne (Γαλλία), στο Patio Herreriano της Βαγιαδολίδ, στο Museo de Grabado Español Contemporáneo της Μάρμπια, στο Museo de Arte της Πανεπιστήμιο São Paulo, στο Museo de Arte Abstracto de Cuenca και στο Museo del Ampurdán, μεταξύ πολλών άλλων.
Ο Cuixart αρχικά σπούδασε ιατρική, αλλά σύντομα άφησε τις σπουδές του για να αφιερωθεί στη ζωγραφική και γράφτηκε στην Ελεύθερη Ακαδημία Ζωγραφικής της Βαρκελώνης. Το 1948 συμμετέχει στην ίδρυση της ομάδας Dau al Set, μαζί με τους Μτρόσα (Brossa), Ponç, Tàpies και Tharrats, μεταξύ άλλων. Ανησυχώντας για την πλαστική αξία του σημαδιού, το έργο του από την αρχή έχει στενότατο συγκερασμό με τον σουρεαλισμό, καθώς και μεγάλη ευαισθησία προς τη δυναμική έκφραση του χρώματος. Περίπου το 1955 βυθίζεται στο informalismo matérico, το οποίο θα τον οδηγήσει να χρησιμοποιήσει το «grattage» σε έργα με ορισμένη ανατολικοποιημένη διάθεση. Το 1959 κερδίζει το πρώτο βραβείο της Μπιενάλε Σάο Πάολο και εκθέτει στη Documenta του Κάσσελ, και την επόμενη χρονιά συμμετέχει σε μια έκθεση ισπανικής πρωτοπορίας που πραγματοποιήθηκε στη Tate Gallery του Λονδίνου και στο Μουσείο Γκούγκενχайμ της Νέας Υόρκης. Ο Cuixart εισάγει το κολάζ στο έργο του το 1962, γεγονός που σιγά-σιγά τον οδηγεί προς την ποπ-αρτ. Εμπλουτισμένος από όλες αυτές τις εμπειρίες, επιστρέφει στη ζωγραφική επίπεδη, φτάνοντας σε έναν πολύ προσωπικό κριτικό ρεαλισμό, ο οποίος συνθέτει τον εξπρεσιονισμό με τη δραματικά μεταμορφωμένη φιγούρα, διατηρώντας πάντοτε τις χρωματικές ποιότητες. Την δεκαετία του εβδομήντα εκθέτει σε πολλές εθνικές και διεθνείς πρωτεύουσες, όπως το Παρίσι, τη Μαδρίτη, το Σάο Πάολο, το Άμστερνταμ, το Τόκιο, τη Βασιλεία, τη Βαρκελώνη και το Μιλάνο, μεταξύ άλλων. Τη επόμενη δεκαετία ο Cuixart απελευθερώνει τη ζωγραφική του από τα επιθετικά στοιχεία, ώστε να της δώσει έναν πιο λυρικό τόνο. Επιπλέον, συμμετέχει σε μια ομαδική έκθεση στο Παλάτι της UNESCO στο Παρίσι, λαμβάνει τον Σταυρό του Αγίου Γεωργίου από τη Γενική Περιφέρεια της Καταλονίας (Generalità de Catalunya) και τον Σταυρό της Ισαβέλλας της Α.Κ. Το 1988 πραγματοποιεί αναδρομική έκθεση στην Ιαπωνία, στις πόλεις Κόμπε και Τόκιο. Συνεχίζει να δουλεύει με έντονα χρώματα και σχήματα, και επαναφέρει στο έργο του μια πιο υλική φιγούρα. Το 1998 ιδρύεται το ίδρυμά του στο Παλαφρουγκέλ, και το επόμενο έτος του απονέμεται το Μετάλλιο Χρυσού της Τέχνης από το Υπουργείο Πολιτισμού. Έχει εκπροσωπηθεί στο Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofía, στη Tate Gallery του Λονδίνου, στο Museo Nacional de Arte de Cataluña, στα Museo de Arte Contemporáneo de Madrid, Barcelona και Saint-Étienne (Γαλλία), στο Patio Herreriano της Βαγιαδολίδ, στο Museo de Grabado Español Contemporáneo της Μάρμπια, στο Museo de Arte της Πανεπιστήμιο São Paulo, στο Museo de Arte Abstracto de Cuenca και στο Museo del Ampurdán, μεταξύ πολλών άλλων.
