Camilo - Umbral de Papel

Το έργο του Καμίλο χτίζει ένα οικείο τοπίο όπου το καθημερινό μεταμορφώνεται σε συναισθηματικό καταφύγιο. Οι πίνακές του μάς προσκαλούν να παγώσουμε τον χρόνο και να κατοικήσουμε σκηνές οικιακές, επηρεασμένες από σιωπή, αρμονία και μια ήρεμη περισυλλογή για τη ζωή.

Γάτες που ξεκουράζονται δίπλα σε ανοιχτές παράθυρα, γυναίκες που διαβάζουν, περιμένουν ή κρατούν λουλούδια, τραπέζια με φρούτα, κανάτες και ποτήρια κρασί: όλα αυτά τα στοιχεία συνθέτουν ένα κοστούμι συνήθειας που δεν περιγράφει την πραγματικότητα με κυριολεκτικό τρόπο, αλλά την επαναερμηνεύει μέσα από τη μνήμη, την ηρεμία και την ευαισθησία.

Το χρώμα είναι ένας από τους μεγάλους πρωταγωνιστές της γλώσσας του ζωγραφικού του λόγου. Ο Καμίλο εργάζεται με παλέτα που φέρνει σε μεγάλο βαθμό επιρροή από τον φωβιστικό κόσμο, όπου οι έντονες αποχρώσεις — κόκκινα, κίτρινα, πράσινα και ζωντανά μπλε — αποδεσμεύονται από τη λειτουργία περιγραφής για να μετατραπούν σε μέσα έκφρασης συναισθήματος. Το χρώμα δεν μιμείται: εκφράζει. Δεν σκιάζει: χτυπά.

Μορφολογικά, οι φιγούρες παρουσιάζονται με μια κομψή σύνθεση, με ορισμένα περιγράμματα και απλοποιημένα όγκους, γεγονός που ενισχύει την αίσθηση τάξης και ισορροπίας. Αυτή η οικονομία μορφών, μακριά από το να μειώνει την βαθύτητα, ενισχύει την εκφραστικότητα συνόλου, επιτρέποντας σε κάθε σκηνή να αναπνέει και να συνομιλεί με τον θεατή από την ησυχία.

Οι γάτες —διαρκείς παρουσίες στο έργο του— λειτουργούν ως σύμβολα ενδοσκόπησης, ελευθερίας και κοινοκτημοσύνης. Δεν είναι απλά ζώα: είναι φρουροί του σπιτιού, σιωπηλοί μάρτυρες μιας πλούσιας και ήρεμης εσωτερικής ζωής. Οι γυναικείες μορφές, από την άλλη, εμφανίζονται τυλιγμένες σε μια ατμόσφαιρα ευαισθησίας και περισυλλογής, εναρμονισμένα ενταγμένες στον χώρο που κατοικούν.

Ο Καμίλο είναι απόφοιτος Διδάκτορος Τέχνης στην πόλη Λας Τούνας, Κούβα, μια εκπαίδευση που διακρίνεται στην τεχνική κυριαρχία και τη συνοχή της εννοιολογικής εργασίας του. Απασχολείται επί του παρόντος ανάμεσα σε Αβάνα και Ρωσία, μια εμπειρία που εμπλούτισε τον οπτικό του ορίζοντα και διεύρυνε τον πολιτισμικό του διάλογο. Έχει συμμετάσχει σε διάφορες ομαδικές εκθέσεις στην Κούβα και στο εξωτερικό, και τα έργα του αποτελούν μέρος ιδιωτικών συλλογών στη Ρωσία και σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες.

Σε έναν κόσμο γρήγορο και υπερφορτωμένο από εκτυφλωτικές εικόνες, η ζωγραφική του Καμίλο προτείνει το αντίθετο: παύση, ζεστασιά και ήρεμο κάλλος. Το έργο του δεν επιδιώκει να αφήσει το σημάδι με τον θόρυβο, αλλά να παραμείνει από το συναίσθημα.

Το έργο εντάσσεται σε ένα στυλ νεο-φωβισμού, χαρακτηριστικό της αυθαίρετης και συναισθηματικής χρήσης του χρώματος πάνω στην εξωτερίκευση της φυσικής αναπαράστασης. Χρησιμοποιώντας μια τεχνική ακρυλικών ή λαδιών με χαλαρή και υλική πινελιά, ο καλλιτέχνης οικοδομεί τον όγκο μέσω έντονων χρωματικών αντιθέσεων, όπου οι θερμές αποχρώσεις του εγγύς εδάφους (κίτρινα και πορτοκαλί) συγκρούονται με το βαθύ μπλε των τοίχων. Η σύνθεση αξιοποιεί το τεχνάσμα του έργου μέσα σε έργο μέσω του ανοιχτού παραθύρου, δημιουργώντας μια συμβολική μετάβαση ανάμεσα στον οικείο χώρο ανάγνωσης και το απέραντο εξωτερικό κόσμο. Ο ζωγράφος επιδιώκει να μεταδώσει ένα αίσθημα ευρύτερης γαλήνης· η γυναικεία φιγούρα, στραμμένη προς τα πίσω από τον θεατή, λειτουργεί ως αγκύρωμα ηρεμίας που αποδεικνύει πώς η πράξη της ανάγνωσης επιτρέπει να διαβιείς ταυτόχρονα έναν φυσικό, θερμό χώρο και έναν ορθολογικό ορίζοντα απεριόριστης νοητικής σκέψης.