Μουκαλίγκα λατρευτικό σε μπρούτζο χρυσωμένο με τη μέθοδο κερωμένου προτύπου, με Λίνγα σε πέτρα - Χύτευση μπρούτζου με τη μέθοδο του χαμένου κεριού. - Ινδία - Αργότερη περίοδος των Μαράθα

Σπάνιο λατρευτικό Mukalinga από χάλκινο χρυσωμένο με τη μέθοδο της χαμένης κερωμένης χύτευσης και με πυρήνα από πέτρα (Lingam) πρωτότυπο σφραγισμένο εσωτερικά.

Εξαιρετικό ιεροτελεστικό αντικείμενο ινδουιστικής λατρείας που απεικονίζει έναν Mukalinga, δηλαδή ένα Lingam με πρόσωπο, εικονογραφικό και ανθρωπομορφικό σύμβολο του θεού Σίβα, που ανάγεται στο στυλ των ύστερων Maru-Gurjara με ισχυρές επιρροές της γλυπτικής της Μαχαράστρα. Το έργο έχει πραγματοποιηθεί με την εκλεκτή τεχνική της χύτευσης με χαμένη κερωμένη ύλη και εξυπηρετεί ως τελετουργική επικάλυψη ονομαζόμενη kavacha, σχεδιασμένη να ενδύσει τον ιερό πυρήνα και να προσδώσει στην θεότητα μια βασιλική παρουσία κατά τη διάρκεια των λατρευτικών τελετών. Το πρόσωπο του Σίβα αποδίδεται με αρχέγονες και δυνατές γραμμές, χαρακτηρίζεται από μεγάλα αμυγδαλωτά μάτια με λεπτομερείς χάραξης, επίσημα μουστάκια και το χαρακτηριστικό τρίτο μάτι, ενώ η κορυφή θα θυμίζει το πολύπλοκο στιλ κολάρου jatamukuta που χαρακτηρίζει την ασκητική μορφή του θεού. Η επιφάνεια διατηρεί ένα λαμπερό αρχικό χρυσάρισμα το οποίο, παρά τη ευγενική φθορά λόγω των αιώνιων τελετουργικών πλύσεων κάθαρσης, διατηρεί μια ζεστή και βαθιά λάμψη. Το στοιχείο μέγιστης σπανιότητας και αξίας αυτής της μονογραφίας είναι η ύπαρξη του Lingam σε πέτρα πρωτότυπη που διαφυλάσσεται μόνιμα μέσα στην ομοιογενή χύτευση του μπρούντζου: όπως αποδεικνύεται σαφώς από τις εικόνες της βάσης, ο πετρώδης πυρήνας είναι πλήρως ολοκληρωμένος και σφραγισμένος στον εσωτερικό θάλαμο χωρίς καμία δυνατότητα διαφυγής. Αυτή η ιδιότητα είναι εξαιρετικά επιδιωκόμενη στην αγορά της ανατολικής τέχνης, καθώς μαρτυρεί ότι ο χάλκινος μανδύας και η πέτρα αποτελούν μιααπόλυτα αδιάσπαστη λατρευτική ενότητα από την αρχή τους, διατηρώντας την πνευματική ακεραιότητα και την αυθεντικότητα του αντικειμένου. Από ιστορικο- δυναστικής άποψης, το αντικείμενο τοποθετείται στο ύστερο περίοδο των Μαράτση ανάμεσα στον XVIII και τον XIX αιώνα, μια εποχή κατά την οποία ο ιερουσιακός προγραμματισμός στη Δυτική και Νότια Ινδία, ιδίως στις περιοχές του Μαράσατ και του βόρειου Καντακάρτα, ευνόησε μια σημαντική αναγέννηση της χάλκινης λατρευτικής γλυπτικής. Η βάση του μπρούντζου παρουσιάζει κυκλική μορφή σχεδιασμένη για τοποθέτηση πάνω στην yoni κατά τη διάρκεια τελετών, ενώ η εσωτερική πατίνα και τα κατάλοιπα τελετουργικών ουσιών επιβεβαιώνουν εκτεταμένη λατρευτική χρήση σε ναό ή σε υψηλής τάξης οικιακό θύμιαριο.
DIMENSIONI:
Ύψος 5,5 cm