Vide poche - Max Le Verrier (1891 – 1973) - Γαλλία - Λουδοβίκος ΙΒ'

Κομψό κούπωμα· μοντέλο Louis XII, καταχωρισμένο ως 174 στον κόκκινο κατάλογο..
Αποπεράτωσε ο διάσημος Γάλλος γλύπτης Max Le Verrier (1891 – 1973).

Διαστάσεις:
Διάμετρος: 16,5 εκ
Ύψος: 1 εκ
Βάρος: 596 γ

Σε καλή κατάσταση με ωστόσο μερικές ενδείξεις φθοράς σχετικές με την ηλικία και μια γραμμή οξείδωσης.
Οι φωτογραφίες αποτελούν μέρος της περιγραφής.

Ο Louis Octave Maxime Le Verrier γεννήθηκε στο Neuilly sur Seine από μητέρα Βέλγαρή και από πατέρα Παριζιάνo, χρυσοχόος-περιδέραιος. Υπηρέτησε στον γαλλικό στρατό κατά τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, πριν σπουδάσει στην École des Beaux-Arts της Γενεύης όπου γνωρίζει τους καλλιτέχνες και συμφοιτητές Pierre Le Faguays και Marcel Bouraine· οι τρεις καλλιτέχνες έγιναν φίλοι για τη ζωή. Το 1919 ο Max Le Verrier ανοίγει τη δική του χαροκόπηση, παράγει γλυπτά και διακοσμητικά αντικείμενα, λαμπτήρες, βάσεις στήριξης βιβλίων και μικρογελοιογραφίες αυτοκινήτων.

Οδηγημένος από την αγάπη του για τα ζώα προς τα ζωολογικά κήπους και τα τσίρκα, γλυπτά την πρώτη του γλυπτική, τον διάσημο πελεκάνη σε στυλ χαρακτηριστικό της δεκαετίας του 1925. Υπέγραφε το έργο με το ψευδώνυμο Artus. Κατά εκείνη την περίοδο ο Max Le Verrier δημιούργησε πολυάριθμα μοντέλα ζώων, π.χ. τίγρεις όπως Baghera, Ouganda και Jungle, έναν επιβλητικό λέοντα, φοινικοειδή, κάργες και άλογα, όπου τα περισσότερα εξερράγησαν σε τεμάχιο καλλιτεχνικού μετάλλου, προτιμώντας μπρούντζο.

Ενώπιον των κλουβιών του Jardin des Plantes ο Max Le Verrier δημιούργησε το έργο του με πρωτότυπο πίθηκο με ομπρέλα, έναν τριών ετών χιμπατή που πήρε το γλυκό όνομα Boubou. Μεγάλη φιλία γεννήθηκε ανάμεσα στην πίθηκο και τον καλλιτέχνη.
Ο Boubou, κρατούμενος από τον φρουρό του ζωολογικού κήπου εκτός του κλουβιού, δέχτηκε να ποζάρει με αντάλλαγμα μπανάνες. Μάλιστα, κάθε πρωί κοίταζε προς την είσοδο περιμένοντας αυτόν που θα τον αθανατίσει.
Το γλυπτό Pluie απέσπασε μετάλλιο στην Έκθεση Σοβαράς Χιούμορ το 1927.

Το εργαστήριο Le Verrier δούλεψε για τους ακόλουθους γλύπτες:
Pierre Le Faguays, ψευδώνυμο Fayral, Marcel Bouraine, ψευδώνυμο Derenne & Briand, Raymonde Guerbe, Jules Masson, Charles, Janle, Denis, De Marco και Garcia. Τα κομμάτια πωλούνταν στο εργαστήριο στη διεύθυνση 100 rue du Théâtre στο Παρίσι.

Ο Max Le Verrier υπήρξε Τακτικό Μέλος της Εταιρείας Διακοσμητικών Καλλιτεχνών και εξέθετε τακτικά. Είχε περίπτερο στην Έκθεση Διακοσμητικών και Βιομηχανικών Τεχνών του Παρισιού το 1925 στο Grand Palais, όπου το περίπτερο του έλαβε χρυσό μετάλλιο. Το περίπτερο του στην Διεθνή Έκθεση του Παρισιού το 1937 τιμήθηκε με τιμητικό μετάλλιο.

Το 1928 ο Max Le Verrier γλύπτει με βάση ζωντανό μοντέλο τον φημισμένο λαμπτήρα Clarté που απεικονίζει μια γυναίκα γυμνή στα μύτες των ποδιών, έναν λαμπερό πλανήτη στα ανοιγμένα χέρια, το κύριο κομμάτι της συλλογής του. Για την ακρίβεια, χρειαζόταν 3 διαφορετικά μοντέλα: ένα για το κεφάλι, ένα για το στήθος και ένα για τα πόδια. Για το τελευταίο κομμάτι ζήτησε από χορεύτρια από τα μπαλέτα της Joséphine Baker να ποζάρει. Αυτό το μοντέλο υπάρχει σε 4 μεγέθη: Lueur Lumineuse, Lumina, Clarté, Clarté φυσιολογικού μεγέθους.
Η πλειονότητα των φιγούρων του Le Verrier είναι νεαρές κοπέλες με ιδεαλισμένο αθλητικό σώμα ανάλογο.

Ο λαμπτήρας Clarté παρουσιάστηκε στην έκθεση Lumières στο Centre Georges Pompidou από τον Μάιο έως τον Αύγουστο 1985 αλλά και το 1987 στην έκθεση Made in France στο Harrod’s του Λονδίνου και στην έκθεση De main de maître στο Grand Palais στο Παρίσι. Επίσης εκτέθηκε στο Hotel Martinez στο Cannes το 2000.

Ο Max Le Verrier εργάστηκε καθ’ όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του 1930. Συνελήφθη το 1944 για τη συμμετοχή του στην αντίσταση της Γαλλίας, αλλά μετά τον πόλεμο συνέχισε να γλυπτεύει μέχρι τον θάνατό του το 1973.

Τα έργα του Maxime Le Verrier έχουν πολύ προσωπικό στυλ και μαρτυρούν μια διακριτική οραματισμό.

Ο καλλιτέχνης έχει αφιερώσει και την προσαρμογή της τέχνης του σε πρακτικό διακοσμητικό σκοπό και πραγματοποίησε μερικά όμορφα δείγματα λαμπτήρων και άλλων αντικειμένων, από τα οποία σας παρέχουμε εδώ αναπαραγωγές. Θεωρεί σωστά ότι η μοντέρνα τέχνη δεν πρέπει να μένει προνόμιο μερικών προνομιούχων, αλλά πρέπει να γίνει προσβάσιμη από το ευρύ κοινό και να διαδοθεί σε ό,τι βοηθά τη ζωή. Αυτή η αντίληψη είναι εξαιρετικά σωστή· στις αναζητήσεις του για στυλιζάρισμα, ο καλλιτέχνης κατάφερε να τα υλοποιήσει με μεγάλη ευχαρίστηση.