Yue Minjun (1962) - Smile-ism No. 11

Technique : Σ sérigraphie
Υποστήριξη : Χαρτί fine art
Αριθμησία : 22/45
Υπογραφή : Υπογεγραμμένο χειρογράφως
Διαστάσεις : 110x90εκ
Καινη κατάσταση : Άριστη κατάσταση

Αυθεντικοποίηση : Πωλείται με πιστοποιητικό αυθεντικότητας. Εκτυπώθηκε από την Hankuk Art Chain Co., Ltd., πόλη Γκουανγκζου, Κορέα και εκδόθηκε από τις Art Issue Editions, Νέα Υόρκη.

Ο Yue Minjun είναι ένας από αυτούς τους καλλιτέχνες οι οποίοι, στη μεταβατική περίοδο των αρχών των 1990s, κατάφεραν να αποτυπώσουν σαν σεισμογράφος το ψυχικό κλίμα μιας Κίνας που μετατοπιζόταν βίαια από τον υποκειμενικό κομμουνισμό προς τον αυταρχικό καπιταλισμό, και ακριβώς αυτή η ιστορική θέση, σχεδόν γεωλογική, εξηγεί ταυτόχρονα τη δύναμη της γλώσσας του και τη βία των μεταβολών της αξίας του. Γεννημένος το 1962 στο Χεϊλοντζιάνγκ, μορφωμένος σε μια χώρα που ακόμη ήταν σημαδεμένη από την Πολιτιστική Επανάσταση, ωριμάζει καλλιτεχνικά την ακριβή στιγμή που η Κίνα ανοίγει στην παγκόσμια αγορά, αυτή η στιγμή συλλογικής αποσέντωσης όπου οι παλιοί αφηγήσεις καταρρέουν αλλά δεν αντικαθίστανται ακόμη από κάποιο νέο νόημα, και εκεί αναδύεται η φήμης του γέλιου, αυτή η επαναλαμβανόμενη γκριμάτσα στο άπειρο, το στόμα ανοιχτό, τα δόντια σφιγμένα, τα μάτια μισάνοιχτα, που συχνά είχε παρεξηγηθεί ως χαρά όταν στην πραγματικότητα αποτελεί μια μορφή μάσκας, ένα γέλιο άμυνας, μια γκριμάτσα επιβίωσης, σχεδόν μια κοινωνική σπασμωδία.

Οπτικά, ο Yue Minjun διακρίνεται αμέσως, και είναι μια δύναμη ισάξια με παγίδα: οι πολλαπλασιαστικοί αυτοπροσωπογραφίες του, αυτές οι ρόδινες ή κόκκινες φιγούρες, συνήθως ίδιες, γελάνε αντίκρυ στο κενό, αντίκρυ σε άδειες τοπιογραφίες, σε αστείες διακόσες ή παραθέσεις της ιστορίας της δυτικής τέχνης, από τον Ντελακρουά μέχρι τον Γκόγια, σαν να προβάλλεται ο σύγχρονος κινέζικος τίτλος σε ένα παγκόσμιο μουσείο που ακόμη δεν κατανοεί. Αυτή η εμμονική επανάληψη αποτελεί έναν τρόπο να δηλωθεί ότι το άτομο έχει μετατραπεί σε εμπορεύσιμο αντικείμενο, σε κλώνο, σε σήμα, σε έναν κόσμο όπου η πολιτική εξουσία και η αγορά επικαλύπτονται. Αυτή ακριβώς ήταν η δύναμη που έκανε τον Yue Minjun τόσο ισχυρό στη δεκαετία 1995–2006: ενσάρκωσε πλαστικά τη σχιζοφρένεια μιας ολόκληρης κοινωνίας.

Αυτό που παραμένει βαθύτατα σωστό στον Yue Minjun, και που εξηγεί γιατί δεν θα εξαφανιστεί, είναι ότι το γέλιό του έχει γίνει μια από τις πιο ακριβείς εικόνες της κινεζικής μοντερνότητας: ένα γέλιο που δεν σημαίνει χαρά, αλλά την αδυναμία του κλάματος, ένα γέλιο-μάσκα κοινωνικού τύπου σε έναν κόσμο όπου το άτομο πιάνεται ανάμεσα σε προπαγάνδα, αγορά και απώλεια προσανατολισμών."